(คิดว่าอาจจะทักไปเป็นรายคนช้าด้วยธุระปะปังต่าง ๆ ถ้าใครรอนานแล้ว เข้าไปดูช่องทางการติดตามในดอคได้เลยนะคะ 👆)

แม้ไออุ่นที่ได้รับจะทำให้สบายใจ แต่เพราะฝันก่อนหน้าทำให้เขายังไม่กล้าข่มตาลงเท่าไหร่นัก

สึบารุยังใช้เวลาสักพักกว่าจะหลับลง

สายตาเหลือบมองคนตรงหน้าที่จมสู่ห่วงนิทราไปแล้ว มือยกขึ้นเกลี่ยผมหน้าม้าของคนตรงหน้าเล็กน้อย แล้วจึงขยับกลับมาโอบกอดอีกฝ่ายดั่งเดิม

ใบหน้าของอีกฝ่ายมันดูสงบแล้ว เขาก็สบายใจแล้ว ดีแล้วล่ะ…
ถึงตอนนี้ตัวเขาจะยังนอนไม่หลับก็ไม่เป็นไร…

(ขอบคุณสำหรับรูทค่…า)

“ฮะฮะ…”

เจ้าตัวเบนสายตาหลบไปทางอื่น ขำแห้งแก้อาการเขินอายที่ตัวเองขออะไรแปลก ๆ
ในแง่ตรรกะของ อะไรแบบนี้มันไม่น่าสมเหตุสมผลอยู่แล้วนี่นะ

“อืม…”
“รบกวนด้วย…”

เขาว่าเสียงแผ่วแล้วละมือออก เปลี่ยนเป็นการขยับตัวเข้าไปหาวงแขนของอีกฝ่ายแทน

แขนของเขาก็เอื้อมไปโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้เช่นกัน

ไม่เกี่ยวจริง ๆ นั่นแหละ
เขาก็แค่…

“ถ้ากอด ใจคงสงบขึ้นมาบ้าง…”
“น นายไม่คิดงั้นเหรอ…”

แม้ว่าเขาจะยังนอนหงาย แต่ใบหน้าของเขาก็ตะแคงข้างหันมองอีกฝ่ายกลับไป

“…”
“นี่…“
”ถ ถ้าเหนื่อย…เอ่อ…”

มือที่ยังกุมกันไว้บีบมืออีกฝ่ายเบา ๆ
การเกาะกุมมือไว้อยู่นานเป็นชั่วโมง ๆ ทำให้ตอนนี้มือของทั้งสองเริ่มชื้นเหงื่อ

จะนอนอย่างนี้ต่อจะไม่สบายตัวรึเปล่านะ

“กอดกัน…ดีไหม?”
“…เอ่อ แบบว่า จะได้หายเหนื่อย?”

เขาฟังคำสบถของอีกฝ่ายแล้วเลื่อนสายตามองตามร่างที่เอนหลังนอน

“ลำโพงดังแทบทั้งเกาะเลยมั้ง…” เขาไม่รู้ว่าทั้งเกาะจริงไหม แต่เขาแค่รู้สึกว่ามันดังมาก ๆ

สึบารุเองก็ค่อย ๆ นอนลงบ้าง

ทางสึบารุเอง เพราะฝันอันแปลกประหลาดทำเอารู้สึกเหนื่อยหอบ
ถ้าเกิดหลับไปแล้วเกิดฝันต่อจากนั้น เขาก็ไม่กล้าข่มตานอน

“มิยาคาวะคุง” เขาเรียกพร้อมทั้งขยับมือที่กุมไว้เบา ๆ
“นายนอนต่อได้ไหม…”

"...."
"จบแล้ว...เหรอ..."

ได้ยินอย่างนั้น สึบารุก็ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาพิธีกรรมมันจะเกิดอะไรขึ้น ทว่าตอนเขาหลับไป เขาฝันเห็นอะไรแปลกประหลาดกว่าทุกวัน

นั่นเป็นส่วนหนึ่งที่เกี่ยวกับพิธีบนเกาะนี้หรือเปล่า

"ท ทุกอย่างมันจะปกติแล้วใช่ไหม.."

เขาเอ่ยถามโดยที่ไม่ปล่อยมือที่กุมเอาไว้

ยังอยู่...
ยังอยู่จริงด้วย

มิยาคาวะคุงยังอยู่...

หลังจากเสียงลำโพงนั้นหายไป สึบารุถึงเริ่มขยับปากพูด

"ม เมื่อกี้...เสียงอะไรน่ะ..."

เขาเอ่ยถามโดยไม่คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะรู้คำตอบ แต่อย่างน้อยก็ให้รู้ว่าเขาไม่ได้ยินเสียงนั้นคนเดียวก็พอ

มือที่ยังจับไว้ขยับให้มือของทั้งคู่เกาะกุมกันมากขึ้น

นายที่ลุกขึ้นนั่งถูกแรงดึงรั้งจากมือที่กุมไว้ยื้อกลับเล็กน้อย

ถ้าหากนายหันไปมองก็จะพบกับสึบารุที่เพิ่งสะดุ้งตื่นจากเสียงดังนั้นไม่ต่างกัน

เจ้าตัวยังไม่พูดอะไรนอกจากหายใจหอบ ราวกับว่าเพิ่งผ่านพ้นอะไรที่น่ากลัวมา

ฝันร้าย?

สึบารุนอนแหงนมองเพดาน พยายามข่มตานอนหลับ ในหัวลองทุกวิธีตั้งแต่นับแกะหรือจะเรื่องพยายามหายใจให้ผ่อนคลาย

เขาขยับมือที่กุมไว้อยู่แน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดมากไป
ราวกับต้องการให้สัมผัสที่มือเป็นเครื่องมือช่วยผ่อนคลาย

ผ่านไปพักใหญ่ สึบารุถึงหลับลง ดูเหมือนพอหลับไปแล้ว เขาจะเป็นประเภทตื่นยาก ทำให้เขาถึงไม่รู้สึกถึงสัมผัสมือที่กระตุกเป็นช่วง ๆ ของอีกฝ่ายเลย

"อ่า ย อย่างนั้นเหรอ......"

เขาเลื่อนสายตามองตามอีกฝ่ายที่เอนตัวลงนอน กุมสัมผัสของมือข้างที่ถูกบีบเอาไว้

มันไม่สามารถทำให้ความกังวลหายไปได้
แต่มันก็พอจะบรรเทาลงไปบ้าง

"..."
"อืม..."

สึบารุส่งเสียงขานรับเบา ๆ
ครู่ต่อมามือข้างที่ยังปล่อยว่างก็ดึงผ้าห่มของตัวเองมาคลุมบ้าง

กุมมืออีกฝ่ายแล้ววางลงบนรอยต่อระหว่างฟูกทั้งสอง

"ม มันก็ใช่ แต่...ข่าวนั้น..."
"ขนาดจับมือไว้ ยังหายไปเลยนะ..."

เขากล่าวถึงข่าวเรื่องพี่เลี้ยงเด็กที่จับมือเด็กไว้ตลอด แต่พอหันมาก็เหลือเพียงแขนนั่น...

มือของเขาคลายออกเล็กน้อย พลิกมือขึ้นให้อีกฝ่ายเลื่อนมาจับ

ตัวเขาพยายามเบนความสนใจไปที่มือข้างนั้นอยู่พักหนึ่ง

"..."
"ข ขอโทษที..."
"ผม...กังวลไม่เข้าเรื่องอีกแล้ว"

จะว่าไปมันก็จริง...

สึบารุเงียบไปสักพัก ก่อนจะย้ายตัวมานั่งบนฟูก

"นั่นสินะ..."

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ดูแล้วความกังวลของเขาก็ยังไม่หายไปไหน
มือที่วางบนฟูกออกแรงกำเล็กน้อยอย่างประหม่า

"ผ-..."
"ผม...เอ่อ..."

เขาอ้าปาก พยายามเค้นคำพูดออกมาจากลำคอ

"ไม่อยากให้นาย...มีชื่อในรายชื่อคนหาย..."

"ก็...อืม..."

ขานรับเสียงแผ่วเบา

สายตาเหลือบไปมองทางเทียนเล่มสีแดงที่ถูกวางไว้บนชั้น

"แค่คิดว่ามันจะไม่เป็นไรใช่ไหมนะ ถ้า...ไม่ทำน่ะ..."

"...ก ก็ไม่นะ?"

สภาพเหมือนหมาที่โดนสั่งให้เฝ้าสุด ๆ

"ได้ยินเสียงนายดูอะไรดด้านใน..."
"แค่นั้นก็โอเค..."

ว่าจบก็เดินตาม ช่วยจัดฟูกทั้งสองให้มาชนกันจนเป็นเพื้นที่กว้างกว่าเดิม

สึบารุแหงนหน้าขึ้นมองตามเสียงเปิดประตู

“อะ- อืม…” เขาทำหน้าประหลาดใจที่ถูกทักอย่างนั้น

เขาค่อย ๆ ยันตัวขึ้นยืน

“ก ก็นายเองก็เฝ้า…ผมก็เลย…”

สึบารุหลบให้อีกฝ่ายเข้าห้องน้ำไป

หลังอีกฝ่ายเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเอง สึบารุก็ไม่ได้ไปไหนไกล
เขานั่งพิงผนังเงียบ ๆ เป็นการเฝ้าอีกฝ่ายเหมือนที่เอย์เก็นทำกับเขาก่อนหน้านี้

เมื่อได้ยินเสียงอื่นในห้องน้ำ เจ้าตัวก็แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย

...

เอาไปอาบน้ำด้วยเลยเหรอ...

แต่คงดีกว่าอาบน้ำเงียบ ๆ นั่นล่ะ...