ฉันเหมือนทีวีที่ไร้สัญญาณ ภาพตรงหน้าพร่ามัว ผิดเพี้ยนไปทุกอย่าง
ใบหน้าเธอเริ่มเลือนราง ผู้คนรอบตัว...กลายเป็นภาพซ้อน
ฉันรู้ว่าอาการนอนไม่เพียงพอรวมถึงความเครียดสะสมกำลังทำให้ฉันเริ่มจะทรงตัวไม่อยู่
ซึ่งถ้ามันเกิดขึ้น ชีวิตธรรมดา ๆ ที่วางไว้คงพังลงไม่เป็นท่า
รวบรวมแรงอันน้อยนิด ขยับหลบสายตาจากเธอคนนั้น เดินเลี่ยงไปทางห้องประชุม

หนีไปจากเธอ

ไม่ใช่ เกลือไม่ได้กลายเป็นสีดำ

ฉันแค่ ‘ฝันร้าย’ ซ้ำวนไปมาถึง 7 คืนด้วยกัน และตอนนี้ก็เริ่มไม่มั่นใจแล้วว่านี่คือความจริง

เสียงเคาะเท้าช้า ๆ น้ำเสียงเย็นแผ่วเบา รูปลักษณ์ผู้หญิงสีดำ

‘เธอ’ ปรากฏตัวตรงหน้า เจอแล้ว ทั้งฉันและเธอได้เจอกันในความจริงแล้ว

…ต่อก…

‘ หวังว่าความเชื่อเรื่องเกลือไว้จะได้ผล
คืนนี้เป็นคืนก่อนเปิดภาคเรียน ฉันต้องนอนให้ได้…
และฉันหลับไปแล้ว แต่ตื่นขึ้นเพราะ เธอ เธอก้มหน้ามองฉันอยู่-!’
‘ฉันสะดุ้งเฮือก…ไม่มี เธอหายไป
เกลือที่วางไว้ข้างเตียงกลายเป็นสีดำ-!’

…ต่อก…

‘ กลางคืนกลับมาอีกครั้ง ฉันเหนื่อยเหลือเกิน
เสียงแผ่วขับขานชวนเคลิ้มหลับ แต่ ไม่มีใครและไม่มีเครื่องมือใดที่จะเปิดร้องเพลงกล่อมเด็กในเวลานี้
มันดังขึ้นเรื่อย ๆ เสียงย่ำเท้าเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใจฉันเต้นดังแต่ไม่อาจกลบเสียงนั้นได้
ฉันแน่ใจว่าเธอ...หยุดอยู่หน้าห้องฉันแล้ว-‘

…ต่อก…

‘ ฉันต้องออกไปข้างนอก สงบใจไม่ได้เลย
เสื้อผ้าของฉัน มันไร้สีสันขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทั้งตู้เป็นสีดำล้วน
แล้วที่หน้ากระจก เงาสะท้อนไม่ใช่ฉัน
มันคือเธอ-‘

…ต่อก…

‘ ฉันเปิดอัลบั้มรูปครอบครัว เอามาจากกล่องย้ายของที่ยังไม่ได้จัด
แต่ในทุกรูป ทุกช่วงวัย มีเธออยู่
ยืนอยู่ตรงนั้น นั่งอยู่ตรงนี้ อยู่ด้านหลัง
ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ…
ใกล้มากขึ้นทุกครั้งที่ฉันเปลี่ยนหน้า
จนเธอยืนอยู่ข้างฉัน-‘

…ต่อก…

‘ ที่โต๊ะอาหารมื้อค่ำ
เธอ กลายเป็นเพื่อนที่ครอบครัวฉันบอกว่าคุ้นเคย
เธอร่วมวงสนทนา
ใช้ช้อนส้อมเหมือนมนุษย์ปกติ
แต่… ฉันไม่รู้จักเธอ
และที่น่ากลัวกว่าคือ ทุกคนรู้จักเธอดี-‘

…ต่อก…

‘ เสียงกดกริ่งดังขึ้น
ฉันก้าวไปที่ประตูหน้าบ้าน แต่ลังเลที่จะเปิดออกไป
ระหว่างนั้นเสียงดังรัวขึ้น ลำโพงเปร่งเสียงขอความช่วยเหลือซ้อนกันจนหวีดแหลม
ประตูถูกเคาะรัวๆ อีกนิดคงพังเข้ามา-‘

…ต่อก…

‘ นี่คือบ้านหลังใหม่ของฉันบนเกาะไทเฮ
ฉันก้าวออกจากบ้าน ทันใดนั้นหญิงสาวสีดำร่วงหล่น
รั้วเหล็กแหลมเสียบร่างกายบอบบาง ลมหายใจแน่นิ่ง
ฉันเผลอสบตากับเธอ ร่างสิ้นลมหายใจ-‘

พลันเสียงอื่นจางหาย…

ราวหลุดเข้าสู่โลกที่เงียบสงัด เพียงเสียงนั้นที่กระจางชัด

ก้องกังวานจนสันหลังเย็นยะเยือก หวนคืนความทรงจำยากจะหลับใหล

เธอสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง
ความตกใจจากเหตุการณ์ก่อนหน้ายังไม่ทันหาย เสียงใหม่ก็ดังขึ้นจนหัวใจแทบหยุดเต้น
กว่าจะรวบรวมสติพอจะเปล่งเสียงตอบกลับได้ อีกฝ่ายก็ได้แต่เห็นเธอทำหน้าตาตื่นตระหนกไปพักนึง

"ค คะ" เธอลังเลเล็กน้อยกับการคาดเดา "เรื่องบัตร..เหรอคะ?"

(ขอโทษที่มาตอบช้าค่าT[]T)

#THK_โรลปิด #THK_EVENT01 #THK_ปฐมนิเทศ
( @thk-souki.bsky.social )
เสียงผ่านลำโพง บางอย่างปะปนกับผู้คน รอยสีดำบนบัตรที่ถูกสลับ
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวมเป็นสถานการณ์ที่ไม่เข้าใจ หายใจไม่ถนัด ความกลัวกดทับอยู่กลางอก
ถึงอย่างนั้น คำใบ้เดียวในตอนนี้คือการคืนบัตรให้เจ้าของ ต้องหาให้เจอ ต้องแยกให้ออก...ตรงนั้น ถึงจะดูต่างไปหน่อย แต่ก็ต้องลองดู

"ค คุณ...ใช่เจ้าของบัตรมั้ยคะ?!"

#THK_โรลเปิด #THK_EVENT01 #THK_ปฐมนิเทศ

|แยกรูท|

|เหตุการณ์ก่อนหน้าประชุมปฐมนิเทศ|

ที่หน้าบอร์ดประกาศรายชื่อห้อง เด็กสาวยืนไล่สายตาตามหาชื่อตัวเองในแต่ละตาราง

สภาพของเธอดูอิดโรย ขอบตาดำคล้ำ เหตุผลนั้นเดาได้แสนง่าย 'นอนไม่พอ' ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นแน่นอน แต่เป็น 'ฝันร้าย' ต่างหาก

"อะ..นั่น" เสียงพึมพำเล็ดลอดออกมา

"สึเอนางะ ยูสึกะ ...ห้องB"

เจอแล้ว

#THK_COMMU

สึเอนางะ ยูสึกะ | Suenaga Yuzuka | 末永•柚香

นักเรียนชั้นปีที่ 1 ชมรมถ่ายรูป

*สัมผัสพิเศษระดับ4*

DOC : bit.ly/Suenaga_Yuzu...