Guy Debord, Η κοινωνία του θεάματος (εκδ. Ελεύθερος τύπος)
-, Σχόλια πάνω στην κοινωνία του θεάματος (Ελεύθερος τύπος)
Descartes, Λόγος περί της μεθόδου (Παπαζήσης)
Michel Foucault, Τι είναι κριτική; (Πλέθρον)
-, Εξουσία, γνώση, ηθική (Ύψιλον)

Πηγές:
Adorno, Σε τι χρησιμεύει ακόμη η φιλοσοφία (εκδ. Έρασμος)
Giorgio Agamben, Homo Sacer. Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή (εκδ. Έρμα)
Wendy Brown, Undoing the Demos: Neoliberalism’s Stealth Revolution (εκδ. Zone Books)

και να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε διαφορετικές σχέσεις και συμπεριφορές προς την κοινωνική και ατομική ισότητα και ελευθερία.

υ.γ. Ο Πασκάλ έγραφε στον καιρό του ότι αντί οι άνθρωποι να κάνουν το δίκαιο δυνατό, έκαναν το δυνατό δίκαιο. Την Παρασκευή ας γίνει η αρχή για μια ακόμη προσπάθεια.

για την αντίσταση απέναντι στην εξουσία, ως μια τέχνη της «εκούσιας απείθειας», της «βαθυστόχαστης ανυπακοής» αλλά και ως βάση για να κινηθούμε προς άλλα επιθυμητά μέλλοντα, από αυτά που μας παρουσιάζονται ως μοναδικά,

γεννώντας έτσι δογματισμούς και ετερονομίες. Καθώς, η κριτική μπορεί να αναγνωρίσει τους όρους κάτω από τους οποίους νομιμοποιείται η εκάστοτε χρήση του Λόγου που προσδιορίζει τι μπορούμε να γνωρίζουμε, τι πρέπει να κάνουμε και τι πρέπει να ελπίζουμε. Η κριτική καθίσταται έτσι αναγκαία προϋπόθεση

καθιστώντας τη ζωή ουσιαστικά απονεκρωμένη. Η άρνηση και η αμφισβήτηση θα πρέπει να ασκούνται ακόμη και για να επιβεβαιώσουν κάτι. Η κριτική στάση αποτελεί επομένως ένα ελάχιστο όριο για να προσεγγίσουμε την εποχή και τα πράγματα, χωρίς να γινόμαστε εκ των προτέρων απολογητές τους,

Η άρνηση και η αμφισβήτηση υπήρξαν οι βάσεις για να συγκροτηθεί η κριτική σκέψη από τις απαρχές της και στο ξεδίπλωμα της ιστορίας της. Χωρίς άρνηση και αμφισβήτηση απλώς δεχόμαστε αυτό που μας δίνεται ως αλήθεια και κλείνουμε τα μάτια στη σχέση που συγκροτεί με μια συγκεκριμένη εξουσία

από το μεταδημοκρατικό νεοφιλελεύθερο θεαματικό καθεστώς, δηλαδή από το πολιτικο-επιχειρηματικό-δημοσιογραφικό σύμπλεγμα, το οποίο στην εποχή μας έχει ως ιδανική μορφή του τον τρόπο λειτουργίας της μαφίας.

κατά την επιλογή και αξιολόγηση προϊόντων και υπηρεσιών, όπου ο υπολογισμός μεταμορφώνει τόσο τις πρακτικές των ανθρώπων όσο και τους ίδιους τους ανθρώπους. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι αυτή η πρακτική συκοφάντησης κάθε κριτικής ως τοξικής ή μίζερης ασκείται με μεγάλη συνέπεια

Στην αυτοκρατορία της «θετικότητας», του «like», της «γλώσσας της κολακείας, κάθε κριτική που προσπαθεί να δει στη ρίζα τους τα πράγματα και να κινητοποιήσει από την παθητικότητα βαφτίζεται τοξική ή μίζερη. Η ελευθερία και η κριτική είναι πράγματα που πρέπει να ασκούνται αποκλειστικά

το ναυάγιο της Πήλου, την εγκατάλειψη δημόσιων υπηρεσιών και τη διαφήμιση ιδιωτικών συμφερόντων, τις απευθείας αναθέσεις, το μετρό (αργοπορία, κόστος, λειτουργία), το γιατί ένα δημόσιο μονοπώλιο όπως ο ΟΣΕ πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί (και σε διάφορα άλλα θέματα) βαφτίζεται τοξική και μίζερη.

dipke.org/the-contribu...