“ก็ไม่เชิงหรอก ไม่ชอบที่มันเพิ่มเปอร์เซ็นต์ฟันผุ....”

เขาสารภาพตามตรง แต่ใคร ๆ ก็ไม่อยากมีโรครึเปล่า

“ง่วงแล้วเหรอ“

เห็นว่าหาวเมื่อกี้ ยังไงกิจกรรมนี้ก็จัดตั้งแต่ก่อนไก่โห่ ถึงจะอัดฉีดน้ำตาลไปแล้วก็คงมีง่วงนอนขึ้นมาได้

คนที่เข้านอนไวอย่างเขาไม่ได้รับผลอะไร แต่คนอื่นอาจจะอยากงีบสักตื่นหลังจากออกกำลังกาย ไม่ว่าจะสิ่งหรือหลอกคนอื่น... คุโจจะเป็นแบบนั้นรึเปล่านะ

มีคนเจอตอนโดนจูงมือนี่มัน... รินเมย์เบือนหน้าหนีผู้คน พยายามไม่คิดอะไรมาก นอกจากภาวนาให้คุโจก้าวเกี๊ยะไว ๆ จะได้ถึงที่หมายสักที

พอได้มือคืน เขาก็เก็บมาไว้กับตัว ฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดแล้วก็นึกแปลกใจที่ไม่เคยเจอที่คลินิกทัตกรรม คนแบบนี้น่าจะเป็นความมั่นคงทางการเงินของคลินิกเล็ก ๆ เลยแหละ

(+)

( ขอนุยาดไม่ทำตาม .จ้อง นาโอะจังน่ารักมากเยย 🗣️🗣️🗣️🗣️🗣️🗣️🗣️🗣️🗣️🗣️🗣️🗣️ )

หยิบลูกอมเพิ่ม? มีที่กินไปก่อนหน้าแล้วสิ?

”คุโจชอบของหวาน ๆ เหรอ“

น้ำซ่าเมื่อกี้ทิ้งรสหวานแสบ ๆ คัน ๆ ที่คอจนเขาอยากดื่มชาเขียวร้อนตามสักอึก ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะยังอยากเติมน้ำตาลอีก

ภาพทันตแพทย์ประจำตัวฉายขึ้นมา ดึงความสนใจไปจากมือที่ยังเกาะเกี่ยวกันไว้

แค่จะให้ใช้ยึดตอนลุกขึ้นต่างหาก...

รินเมย์หลุบมองมือตัวเองที่ถูกขโมยไปกุมไว้ โต ๆ กันแล้วทั้งคู่ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องเดินจูงมือกันเลย แรงที่คุโจใช้รั้งไม่ได้มากมายอะไร สามารถเป็นอิสระได้โดยแค่กระตุกแขนนิดหน่อย แต่จะให้ชักกลับเลยก็…

“มันมืดก็จริงแต่คงไม่คลาดกันระหว่างเดินหรอก…”

พูดไป แทรกความต้องการที่จะเป็นอิสระไว้ จับมือแค่นี้ไม่เขินหรอก… ถึงจะเอาแต่คิดว่ามือร้อนผ่าวนิด ๆ

(+)

“เปล่า?“

รินเมย์ยักไหล่ ไม่ใช่ว่าคันซากิก็กำลังพยายามทำอยู่ โดยมีอาวุธเป็นกำปั้นตัวเองอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

“มือเจ็บจะแย่เอานะ” เหลือบมองที่อวัยวะดังกล่าวสลับกับไม้เบสบอลในมือตน ใช้นี่ช่วยเคาะคงทุ่นแรงมากกว่านี่นา

“ระวังกระจก กะแรงดี ๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก อยากให้ช่วยเขย่าด้วยอีกแรงมั้ย“

เห็นอกเห็นใจเหยื่อตู้กดน้ำเหมือนกันเลยส่งสายตาแน่วแน่ให้เป็นเชิงว่า วางใจได้เลย!

( ยุโตะมีความสุข ป้าเคหมด )

( เด่วไปช่วยคุ้ยหาเหรียญใต้ตุ้กดน้ำเพิ่มก้ได้ )

( ฮิจัง… )

( .ลุ้บๆ )

( ???? เดือนละ 5¥ ก็ได้… )

( อ่านละเหมือนเปิดโรลเลยฟร่ะ??? อยากบวกก็บวกได้คับ )

รินเมย์มองอีกฝ่ายสร้างความลำบากใจให้คนที่เฝ้ามองสถานการณ์อยู่รอบข้างจากเสียงรบกวนปึงปังอยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจเดินดุ่มเข้าไปหา ตั้งใจจะสะกิดหลังด้วยปลายนิ้วชี้ แต่ก็หันกลับมาก่อนในจะหวะที่เรียกชื่อออกไปพอดี

”คันซากิ“

จะห้าม? หรือจะช่วยทุบ? … นั่นสินะ

เขายื่นมือซ้ายที่ไม่ได้ว่างเปล่าให้

ไม้เบสบอลสภาพสมบุกสมบั่น… ทำไมถึงเดินถือของแบบนี้เดินร่อนไปมาในช่วงพักกลางวันกันล่ะ

“ใช้นี่สิ”

@kanzaki-omtk.bsky.social

การประทุษร้ายตู้เครื่องดื่มหยอดเหรียญที่ไม่มีวี่แววจะยุติลงก่อนหมดพักเที่ยงดึงความสนใจของเขาที่กำลังจะไปอีกทางหนึ่งได้อย่างชะงัดนัก

ถึงจะไม่ได้อยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่ต้นแต่ก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเองก็เคยเป็นเหยื่อของเครื่องนี้ ที่มันเริ่มทำงานบกพร่องตั้งแต่ปลายเทอมที่แล้ว ไม่แน่ใจว่ามีใครแจ้งซ่อมไปหรือยัง แต่เห็นสภาพวันนี้แล้วก็พอจะรู้คำตอบ

อีกรายแล้วสินะ