ถ้าให้พูดตามจริง สำหรับเธอการแต่งงานพ่อแม่ยังไงก็ได้ คงเป็นอิสระเดียว… ?

ทว่า ความทะเยอทะยานยังคงให้เธอตามหาคนที่ยอดเยี่ยมกว่าตนเอง

ความทะเยอทะยานที่เข้ากันไม่ได้ของเราสองคน

“นั้นสินะคะ แต่สำหรับคนที่รับบทเป็นคนเก็บงาน ให้ฝึกกับคนที่สู้แนวหน้าก็คงยากน่าดูเลยนะคะ คิกๆ”

กลิ่นของผลประโยชน์หอมหวานราวน้ำผึ้ง

“ดีใจที่ได้อยู่ห้องเดียวกันอีกครั้งนะคะ”

หล่อนทำเป็นเปลี่ยนเรื่องคุย

พวกเขาต่างไม่มีความรู้สึกแบบนั้นด้วยกันหรอก ต่างคนยังต่างต้องจัดการเรื่องต่างๆ ความรักยังเป็นเรื่องท้ายๆ ในชีวิตของทั้งสองคน…?

“ถ้าโทมะจังชอบ ก็ไปสู่ขอสิคะ”

เธอแซวกลับ

(เห็นอยู่ สู้ๆนะเสาไฟฟ้า)

(จริงๆต้องเลยกระดานนะคะ)

(บีบซอสมะเขือเทศรูปหัวใจให้หน่อยค่ะคุณเมด)

(เอนดูนะคะไคโตะจัง 🥺👐)

(อยากเป็นลูกค้าคนพิเศษจังเลยค่ะ—-/แต่ทักมะได้ 😭)

กลิ่นดอกไม้ไม่ใช่กลิ่นสังเคราะห์หอมไม่น้อย โทวกะคงกำลังเอียงหัวไปมา ดูเหมือนว่าจะเลือกดอกไม้อยู่ในใจ

“ดอกไม้เยอะมากเลยนะคะคุณเจ้าของร้าน”

เธอทักทายในแบบของเธอ ก่อนที่จะกวาดสายตามองเข้าไปในร้าน

ดูเหมือนแค่ข้างหน้าจะยังไม่มีที่ถูกใจเท่าไร

“ขอเข้าไปดูดอกไม้ข้างในหน่อยได้มั้ยคะ”