(😭)

นิ่งงันไปชั่วครู่ยามเมื่อได้เห็นรอยยิ้มนั้นก่อนจะหลับตาลง

"ครับ"

แล้วจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นเต็มความสูง เดินไปที่ประตูห้องพักไม่อิดออด

"..ไว้พบกันครับ คุณพิกซิส"

เอ่ยส่งท้าย ก่อนจะจากห้องนั้นไป

(มิ้ 🫳❤️)

"สวัสดีครับคุณซิมมอนส์"

เมื่อเห็นหน้าก็ยิ้มทัก ยังไงก็คนปีเดียวกันนี่นะ แล้วจึงเดินเข้าห้องไปตามการเชื้อเชิญ

"กลับมานานรึยังครับ ?"

เอ่ยถามระหว่างที่วางกระเป๋าไว้ที่ฝั่งตนเอง

"..."

สบตามองด้วยรอยยิ้มพิมพ์เดิม

"ไว้จะถามวันหลังแล้วกันครับ"

ครั้งนี้..คงยังไม่เหมาะนัก

"คุณพิกซิสครับ"
"ในปีการศึกษานี้ คุณสามารถติดต่อผมได้เสมอนะครับ"

เป็นนัยว่าอีกฝ่ายสามารถเรียกใช้เขาได้เสมอ
ในปีก่อนอีกฝ่ายมีคนมากมายที่คอยให้ความช่วยเหลือ..แต่ตอนนี้คนเหล่านั้นก็ขึ้นปีสี่ไปหมดแล้ว

"..ส่วนตอนนี้พักผ่อนก่อนนะครับ"

ระบายยิ้มบาง ๆ

"ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับ"
อยากเป็นที่รักของรุ่นน้องจริง ๆ แหล่ะน้า

"ดูหน่วยก้านดีสินะครับ" ผงกเบา ๆ ตอนได้ฟังเรื่องเด็กหอพอม "รู้ตัวอีกทีพวกเราก็เป็นรุ่นพี่ปีสามกันแล้วสินะครับ ปีนี้คงต้องแนะนำรุ่นน้องกันอีกเยอะเลย"

จะเรื่องที่หอก็ดี เรื่องการเรียนก็ดี

"ส่วนทางผม..ก็น่ารักกันดีนะครับ" หัวเราะเบา ๆ "ดูสมวัยกันดี"

"..แม้แต่คุณมิดวินเทอส์ก็ด้วยสินะครับ ?"

ถ้าแม้แต่ไมอายังไม่บอก.. พบความจริงข้อนั้นสายตาเขาก็อ่อนลงนิดหน่อย

"ผมเป็นห่วงคุณน่ะครับ" หลุบตาลง ขยับหลังมือไปเกลี่ยปลายแขนเสื้ออีกฝ่ายเบา ๆ "แต่ได้เห็นว่าคุณยังปลอดภัยดี ผมก็ไม่อะไรแล้วครับ"

แล้วจึงเงยหน้าขึ้น ยิ้มตาปิด

"ผมถามมากกว่านี้ไม่ได้แล้วใช่มั้ยครับ"

เมื่อจัดการส่งหยูกยาและน้ำให้เรียบร้อยแล้วจึงขยับตัวไปนั่ง เขาผงกศีรษะเบา ๆ ตอบคำขอบคุณ

"..."

พอให้ถามหนึ่งอย่างใบหน้านั้นก็แสดงความสับสนออกมาครู่นึง

"...คุณหายไปไหนมาครับ"

เงยหน้ามอง นัยน์ตาสีน้ำเงินฟ้านั้นสบตอบ

นั่นเป็นคำถามที่เขาสงสัยมาตลอดจริง ๆ
ทำไม..ในวันจบการศึกษา อีกฝ่ายถึงได้หายไปแบบไร้ร่องรอยแบบนั้น

หัวเราะในลำคอเบา ๆ

"ครับ จริงตามนั้น" เรื่องที่ว่าเล่นกันแรง

เขาผงกเล็ก ๆ ก่อนจะก้าวขาไปยืนขนาบข้าง เป็นเชิงว่าพร้อมออกเดินทางไปพร้อมกันแล้ว

"หากจะเริ่มกิจกรรม.. ผมคิดว่าเริ่มที่หอพักคงจะดีน่ะครับ" เด็กบางส่วนยังอยู่นี่ก็จริงแต่หลายส่วนก็ไปที่หอพักแล้วนี่นะ

"อยากจะไปดูให้แน่ใจด้วยน่ะครับว่าเหล่ารุ่นพี่จะไม่รังแกเด็ก ๆ มากจนเกินไปนัก"

ยิ้ม

"เด็กหอคุณปีนี้เป็นยังไงบ้างครับ ?"

ใบหน้านั้นไม่ได้แสดงอะไรนอกจากรอยยิ้มเฉกเช่นทุกครา เมื่อประตูเปิดออกก็พาตัวเองเข้าไปในห้อง

ค่อย ๆ วางอีกคนลงบนเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะถอยออกมาเล็กน้อย

"ขออนุญาตนะครับ"

เอ่ยไว้ก่อนจะถือวิสาสะค้นหาทั้งหยูกยาและแก้วน้ำสำหรับใส่น้ำ

ผงกแทนคำตอบ ไม่ได้เอ่ยถามซ่อกแซ่กอะไรอีก แค่เพียงพาตัวเองและอีกฝ่ายผ่านทั้งทางเดิน ทางเข้าหอ ลิฟต์กลาง ไปจนถึงโถงทางเดินอย่างคล่องแคล่ว

เขามาเยือนหอนี้บ่อยถึงเพียงนั้นเชียว ? อาจจะใช่

ไม่นานนักก็มาปรากฏตัวตรงหน้าห้องพัก 204

เขายิ้ม จากสีหน้านั่นคงไม่ได้คิดจะปล่อยแต่อย่างใด เห็นทีต้องเปิดประตูนั่นให้เขาซะแล้วล่ะ

"คิดถึงแน่นอนอยู่แล้วครับ" เขาขยับตัวยิ้มตาปิด

"ผมนึกว่าคุณจะอยู่เล่นกิจกรรมอีกสักหน่อยเสียอีก แต่...ใช่ครับ ผมก็กำลังจะกลับหอพักเช่นกัน"

"ในเมื่อเป็นทางเดียวกัน คงไม่รังเกียจหากผมจะร่วมเดินทางไปด้วยนะครับ ?"

เอียงคอเล็กน้อย

รอยยิ้มแบบเดิมปรากฏบนใบหน้า..ยากที่จะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"ไว้ส่งคุณแล้วค่อยกลับไปทำก็คงไม่สายครับ"

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ละทิ้งกิจกรรมไป แต่แค่เลื่อนมันออกไปก็เท่านั้น
ในเมื่อสำหรับเขา การช่วยเหลือเป็นสิ่งสำคัญกว่า

ไม่นานนักก็มาถึงที่โถงกระจก เขาข้ามผ่านทางไปสู่หออิกนิไฮด์โดยไม่รีรอ

"ห้องพักที่เท่าไหร่ครับ"

(แวะมาทักไว ๆ น้า)

"ผมเองครับคุณโซนาต้า"

หันมาก็จะเห็นหนุ่มผมน้ำเงินในชุดพิธีการที่เรียบร้อย แขนไพล่หลังท่าทางสบาย ๆ

"สักพักเลยสินะครับ" ที่ไม่ได้พบกัน "กำลังจะกลับไปที่หอพักเหรอครับ ?"

"ครับ" เอ่ยตอบรับ ก่อนจะค่อย ๆ ช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แล้วจึงก้าวขายาว ๆ ออกจากบริเวณนี้ในทันที

เมื่อพ้นอาคารเรียนมาแล้วผู้คนก็บางตาลงบ้าง จึงค่อย ๆ เปิดปากเอ่ยถามต่อเสียงแผ่วเบา

"ลืมยาเหรอครับ ?"

คาดเดาแบบนั้น

(+น้า)

"คุณพิกซิส..?"

เสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้น หากหันมาก็จะพบเฟรเซอร์ในท่าทางปกติ..แค่ตาโตเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้มากความนัก เขาค่อย ๆ เดินเข้ามาประชิด

"สีหน้าคุณไม่ค่อยดี กลับไปพักสักหน่อยมั้ยครับ"

แขนข้างนึงแตะหลังเบา ๆ อาจจะเป็นเชิงขออนุญาตอยู่ก็ได้