(พี่มาช่วยแล้วน้องบ่าว)

(/ผ่านมา /ป้ายน้ำมุก /วิ่งออก)

(แบ้ก ขอบคุณสำหรับรูทฮะะ /ป้ายน้ำมุก)

หลับตาลงระบายยิ้มสบาย ๆ ตอนที่โดนจัดหน้าม้าให้ แม้เผ้าผมจะไม่ได้จัดอย่างดีแต่ก็จริงที่แฟรี่มังกรตรงนี้ก็จัดว่าหน้าตาดีอยู่หน่อย ๆ เหมือนกันแหล่ะนะ

"ครับ รบกวนด้วยนะ ?"

"อะ" ส่งเสียงก่อนจะหันไปเห็นว่าแถวเดียซอมเนียกำลังไปพอดี "จริงด้วย !"

"ผมไปก่อนนะ ไว้เจอกันที่ห้องเรียนนะครับ ทริสตัน"

วิ่งหันหลังเหยาะ ๆ พลางโบกมือสุดแขน ก่อนจะกลับไปที่แถวหอของตน

"อะ เปล่า ๆ" ยกสองมือขนาบตัว "คือผมไม่ได้คิดว่าตัวเองมีความสามารถขนาดนั้นหรอก.. แต่อย่างน้อยเรื่องที่ว่ารักเวทมนต์มาก ๆ ก็เป็นความจริงล่ะ"

ยิ้มบาง ๆ ทั้ง ๆ ที่เอ่ยประโยคถ่อมตน แต่สีหน้าและสายตากลับมั่นใจซะอย่างนั้น ก่อนจะหัวเราะร่าออกมา

"ฮะ ๆ ก็ผมไม่ใช่คนหอพอมนี่นา" ขยิบตา เอนหัวให้นิด ๆ แหน่ะ

"แต่ก็อยากพัฒนาไปเรื่อย ๆ นะ เห็นทีทริสตันต้องแนะนำผมแล้วล่ะ"

(อย่าสวบหัวเลย เพ้ทหัวเค้าแทนดีกว่า แบ้ก)

"ไม่เห็นต้องรีบเลย การที่เราสามารถอ่านมันซ้ำ ๆ ได้จนกว่าจะเข้าใจ นั่นคือหน้าที่ของหนังสือนี่นา"

หัวเราะเบา ๆ ตอนได้ยินแบบนั้น "ครับ ๆ คนใหญ่คนโต"

เหมือนแซวแหน่ะ แต่จากสายตาและน้ำเสียงเขาก็หมายความเช่นนั้นจริง ๆ

ก่อนจะหันกลับไปมองอีกครั้งในประโยคสุดท้าย

"เหะ" ตาโต หน้าเอ๋อ นิ้วชี้ตัวเอง "ทริสตันชมผมเหรอครับ !?"

ฟิวเต้อหูหางส่ายแม้ไม่มี

"เจอกันนะเล็กซ์ซี่"

ยิ้มกว้างก่อนจะโบกมือ รอจนอีกฝ่ายพ้นสายตาแล้วจึงเดินกลับห้องตัวเองบ้าง

(ขอบคุณสำหรับรูทฮะะ เพ้ทเล้กซี่ 🫳❤️)

"เฮ้ คนหอเดียก็อยู่ตรงนี้นะ ?" ว่าแล้วก็หัวเราะออกมา โดยเหมารวมว่าแปลกเฉย

"หืม..." พอได้ยินแบบนั้นก็กวาดสายตามองหาเด็กหอพอมบ้าง

ก่อนจะกลับมาหยุดที่คนข้าง ๆ อยู่ดี

"ฮะ ๆ" หัวเราะผะแผ่ว "หวังว่าถ้าผมตอบว่า 'ใช่' จะไม่โดนคนใหญ่คนโตหอเธอเขม่นเอานะ ?"

"แต่ก็นะ" ละสายตาไปทางอื่นแทน "เพราะมากเสน่ห์แบบนั้นคุณถึงอยู่พอมฟิโอเร่ไง"

"เห พวกเด็ก ๆ สินะครับ"

ขยับตัวยืนข้าง ๆ พิงหลังกับกำแพง ตาสีม่วงกวาดมองบรรยากาศงาน

"อืม..ถ้าที่เดียซอมเนียก็หลากหลายดีนะ" ยิ้มสบาย ๆ "ปกติถ้าเป็นหออื่นถ้าเป็นเด็กใหม่มาก็สงสัยว่า'เด็กใหม่จะเป็นยังไงกันนะ' ใช่มั้ยล่า"

"แต่พอเป็นหอเดียซอมเนียแล้วมันจะกลายเป็น 'ปีนี้คนที่มาใหม่จะเป็นคนแบบไหนกันนะ ?' อะไรแบบนั้นมากกว่าน่ะ"

หอที่อายุหลากหลายขนาดนี้

"เห ดีจัง ฉันก็อยากอยู่ชั้น 1 บ้างอะ" แต่สักพักก็ยิ้มกว้าง "แต่ชั้นสองก็วิวดีไปแบบนะ"

"อื้อ สมเป็นเดียซอมเนียล่ะน่ะ"

เอ่ยระหว่างเดินไปด้วย ไป ๆ มา ๆ ก็มาถึงหน้าบันไดแล้ว

"ส่งถึงตรงนี้ก็ได้นะ ขอบคุณที่เดินมาด้วยกันนะเล็กซ์ซี่"

(+น้า)

หลังจากประกาศเลิกแถวแล้ว หลังจากเดินเตร่ไปสักพักก็สะดุดตาเข้ากับคนคุ้นเคยเข้า จึงเดินเข้าไปหา

"สวัสดีครับทริสตัน" ระบายยิ้มตาหยี "ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ นัดใครไว้รึเปล่า ?"