" อ๋า ก็เข้าใจได้ครับ "

คอกคาทีลผงกหัวตอบ

" ผมว่าจะไปหาที่เงียบๆ แล้วนั่งพักแถวนั้นสักหน่อยน่ะครับ… ว่าไปแล้ว ผมก็ชวนเธอคุยเพลินเลย "

" ถ้าคุยกันต่อ มีหวังคุยยาวเป็นชั่วโมงแน่ๆ " รุ่นพี่หนุ่มแค่นหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวออกไปยังทิศตรงข้าม

" งั้นผมไปก่อนนะ ขอให้เธอโชคดีล่ะครับ ~ "

เขาเพียงแค่ส่งยิ้มแล้วโบกมือ ก่อนจะเดินจากไป

( ขอตัดเลยนะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะ ! )

" อืม ~ ถ้าเกิดสามารถเอาอาหารแบบไหนมาปาร์ตี้ก็ได้ ผมก็คิดว่าถ้าเอาอะไรที่แปลกใหม่มาคงไม่เลวนัก "

คอกคาทีลแค่นหัวเราะเบาๆ ส่วนอะไรที่แปลกใหม่ที่ว่า — อาจจะพอเดาไม่ยาก

" แต่ของหวานสินะครับ... เธอดูเหมือนจะชอบของหวานมากเลยนะ อัฟรา "

คอกคาทีลพยักหน้าตอบเบาๆ แต่พอได้ยินอีกเรื่องก็ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง

" ผมจะลองเก็บไปคิดแล้วกันนะครับ "

เขายิ้ม

" ถึงแบบนั้น ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าจะเริ่มจากอะไรดี "

ทันทีที่เห็นอีกคนเริ่มขยับตัว แล้วลืมตาตื่นขึ้นมา คอกคาทีลจึงเขยิบถอย เพื่อเว้นระยะห่างให้เล็กน้อย

" ทิวาสวัสดิ์นะครับ "
" ขออภัยด้วยที่ผมเสียมารยาทไป "

คงหมายถึงเรื่องที่เอาแต่จ้องมอง

" ว่าแต่ปกติเธอเป็นคนหลับลึกเหรอครับ ? "

" ผมเห็นหลับสนิทเชียว นึกว่าจะนอนนานกว่านี้อีก "

ตั้งแต่เขามาด้อมๆมองๆ อีกฝ่ายก็ใช้เวลาสักพักใหญ่ถึงจะตื่น... หากไม่ใช่คนขี้เซา เมื่อคืนก็คงไม่ได้นอน

" เป็นแบบนั้นนี่เอง " คอกคาทีลพยักหน้า

" คงจะชอบเล่นดนตรีมากเลยสินะครับ "

แต่พอได้ยินคำถามดังกล่าว เจ้าตัวก็ส่ายหัวตอบช้าๆ

" ผมชอบอะไรแบบนั้นก็จริง แต่ไม่เคยลองเล่นหรอกนะครับ "

" พอดีเป็นคนชอบฟังมากกว่าจะเล่นด้วยตัวเองน่ะครับ ยิ่งไม่ค่อยมีโอกาสเท่าไหร่ด้วย "

" ไว้มีโอกาสผมจะลองทำให้ทานนะ "

คอกคาทีลผงกหัว ระหว่างฟังที่อีกคนพูดก็ครุ่นคิดเล็กน้อย

" แต่นั่นสินะครับ ถ้าเกิดหอเรามีปาร์ตี้แบบนั้นคงสนุกน่าดู... แถมน่าจะลึกลับดีด้วย ♪ "

" นอกจากนี้ถ้าเอาอาหารอะไรเข้าไปได้เนี่ย ~ แค่คิดไอเดียก็พุ่งพรวดไม่หยุดเลยครับ "

คอกคาทีลยิ้ม

" ไม่เป็นไรครับ "

คอกคาทีลยิ้มๆ พยักหน้าตอบเป็นช่วงระหว่างฟังเหตุผลของอีกคนไปพลาง

แล้วเมื่อเห็นว่าเออร์เนสต์เอ่ยชวน เขาจึงผงกหัว จากนั้นจึงเดินไปนั่งลงข้างๆตามว่า

" งั้นขอรบกวนหน่อยนะครับ "

คอกคาทีลยังยิ้ม ก่อนจะปรายตามองกีตาร์เล็กน้อย

" นอกจากกีตาร์ เธอยังเล่นอะไรได้อีกบ้างล่ะครับ ? "

" นั่นสินะครับ ผมพอรู้สึกได้อยู่ " คอกคาทีลโคลงหัวตอบ " แต่ถึงจะไม่สมบูรณ์แบบ มันก็ยังเป็นเพลงที่ดีนะครับ "

เขายิ้ม

" ว่าแต่มีเหตุผลอะไรหรือเปล่า ถึงได้กลับมาเล่นน่ะครับ ? "

เห็นว่ากลับมาเล่นในรอบหลายเดือนอีกนี่เนอะ

คอกคาทีลเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาเช่นนั้น

จะว่าสนใจนิดหน่อยก็คงถูกต้อง เพราะไม่ค่อยได้เจอคนที่นอนหลับลึกแบบนี้บ่อยนัก ทั้งยังเป็นแฟรี่อีก

พอผ่านไปสักพัก เขาจึงกระโดดออกมาจากกิ่งไม้

เจ้าของนัยน์ตาสีทองอำพันจับจ้องอยู่นาน ไล่มองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ศึกษาแฟรี่ตรงหน้าด้วยความใคร่รู้

' แฟรี่ทุกตัวเป็นแบบนี้หมดเลยไหมนะ น่าสนใจดีจัง '

เขาคิดเงียบๆเช่นนั้น ขณะยังคงจ้องมองอีกคน

เมื่อไล่ตามเสียงมาเรื่อยๆจนพบต้นตอ เขาจึงหยุดฝีเท้า จ้องมองอีกคนอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวน

ผ่านไปสักพักจนกระทั่งบทเพลงจบลง คอกคาทีลจึงก้าวเท้าออกไปหาด้วยรอยยิ้ม สองมือปรบขึ้นเบาๆเพื่อชื่นชม

" เป็นเพลงที่ดีมากเลยครับ คุณเออร์เนสต์ "