{ สิ่งนี้ๆ🥰🩷 }

“ จะหนีแล้วหรอครับ กลับดีๆแล้วกันครับอย่าขาพันกันนะ ”

โซลหัวเราะในลำคอน้อยๆก่อนจะถอยออกมาก้าวนึง มือยกขึ้นโบกที่บริเวณอก

ในตอนที่อีกฝ่ายใกล้จะเดินก้าวออกไป โซลพูดขึ้นแต่เสียงเหมือนกับติดในลำคอ

“ .. ไว้เจอกันใหม่ครับ คุณแมทเธียส ”

..

{ จบโรล }

{ ขอบคุณที่มาบวกโรลกันคร้าบ 🩷🩷😌🫳 มีความสุขได้กวนคน }

"เพราะถ้าคุณต่อยผมแปลว่าคุณสนใจนี่ครับ"

เขาพูดตอบไม่รู้ร้อนหนาว เมื่อเห็นแมทเธียสถอยหลังหนีแสงโซลก็ไม่ได้รุกไล่ต่อ เขาหยุดฝีเท้าลงเพื่อรักษาระยะห่าง

"พร่าขนาดนั้นเลยสินะครับ? ช่วยไม่ได้นะ"

โซลหาผ้าคลุมสำรองก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ใช้เสื้อคลุมผืนหนาในมือคลุมลงบนหัวของอีกฝ่ายอย่างเบามือ

“ สบายตาขึ้นมั้ยครับ .. ตอนวนมาเจอกันจะได้ปิดตาคุณได้ ”

ใบหน้าสะบัดไปตามแรงชก โซลนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่แล่นริ้วขึ้นมาบริเวณโหนกแก้ม

แต่แทนที่จะโกรธหรือสวนกลับ ออร่าแสงสว่างด้านหลังของโซลกลับวูบไหวและสว่างกว่าเดิม

เขาค่อยๆ หันหน้ากลับมามองอีกฝ่ายช้าๆ มือเรียวยกขึ้นแตะมุมปาก

"สมใจเลยครับ .."

รอยยิ้มยกประดับ มือเลื่อนลูบที่แก้มน้อยๆบรรเทาความเจ็บ

“ แสดงว่าแสงผมยังไม่ทำคุณตาพร่าสินะ ”

{ ผม ประสานมือ🥺💗 }

โซลไม่มีท่าทีเกรงกลัวต่อท่าทางแยกเขี้ยวขู่ เขากลับรู้สึกสนุกจนแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

"ถ้าอยากต่อยก็ทำสิครับ .. "

โซลโน้มหน้าลงไปจนหน้าผากเกือบจะชนกัน รอยยิ้มประดับที่มุมปากชวนโมโหจนหมัดสั่น

“ .. คราวนี้เอาอีกข้างได้มั้ยละครับ ? ”

{ มายื่นชุดค่ะ🥺🤲 }

เขายอมปล่อยมือออกตามแรงดันอย่างว่าง่าย แต่ก็ยังไม่วายขยับยิ้มกว้างเมื่อเห็นอีกฝ่ายกลับมาโวยวายกลบเกลื่อน

"มือมันไปเองน่ะครับ เห็นคุณทำหน้ามึน ผมเลยเผลอตัวไป"

เสียงหัวเราะเบาๆดังในลำคอ ท่าทางฟึดฟัดของแมทเธียสในตอนนี้ดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด

" ดีขึ้นเหรอครับ?"

โซลหรี่ตาลงเล็กน้อย

"แสดงว่าถ้าผมแตะตัวคุณไว้ แสงมันจะไม่กวนใจคุณหรอครับ?"

โซลจงใจพูดแกล้ง รู้หรอกว่าไม่ใช่

“ ทำให้คุณลำบากรึปล่าวครับ? “

โซลพยายามช่วยหาของมาปิดที่ดวงตาให้ เมื่อเกิดความห่วงแสงที่ด้านหลังก็ค่อยๆลดความสว่างลง

” ดอกไม้ของคุณก็คงมาจากลูกอมสินะครับ ดอกไม้น่ารักจัง “

“ สีเหมือนผมของคุณเลย ”

เสียงฝีเท้าไล่มาตามทางเดินก่อนจะมาหยุดกึกตรงที่แมวตัวน้อยนอนหลับพักผ่อน

“ เซโฟเน่ครับ ”

รอยยิ้มที่มักปั้นอย่างสมบูรณ์ถูกยกขึ้น แล้วขยับมาใกล้

“ เข้าไปที่พิธีกันครับ หนีแบบนี้ไม่ดีนะ “

“ ไม่ได้ล่อนะครับ .. หรือคุณจะลองเข้ามาหาตัวผมใกล้ๆดี ”

เมื่อโซลโน้มตัวไปหา แทนที่แสงจากเบื้องหลังจะทิ่มแทงตาเหมือนเมื่อครู่ ตัวของเขากลับบดบังแสงให้คนตัวเล็กกว่าแทน เขาก็ยังไม่ได้อยากให้ตาบอดไปซะก่อน

มือเรียวเลื่อนมาแตะที่ปลายคางอีกฝ่ายแผ่วเบา

” .. แบบนี้ดีขึ้นมั้ยครับ ? “

” ผมคุมแสงไม่ได้หรอกครับ ไม่ใช่ความผิดผมสักหน่อยนี่นา “

ในสายตาโซลการเห็นอีกฝ่ายหลบเขาสุดชีวิตมันเหมือนสิ่งมีชีวิตกำลังพยายามซ่อนตัวโดยการทำตัวให้เล็กลงเลย โดยเขาก็ยอมหยุดให้แต่ไม่ได้เว้นระยะห่างมาก

” งั้นถ้าผมเปิดตาให้จะดูมั้ยละครับ ? “

ไม่รู้เพราะตื่นเต้นที่ได้แกล้งรึปล่าว แสงที่ด้านหลังกลับสว่างกว่าเดิมอีก

และเพราะรู้ว่าถึงเปิดตาก็คงไม่เห็นอยู่ดีเลยแกล้งยื่นข้อเสนอ

{ เพราะว่าเอ็นดูจิ๋วยังไงละคะ🫳🫳 }

"อา...แสงหรอครับ?"

โซลชะงักไปครู่หนึ่งเขาหันมองรอบตัวแล้วพึ่งสังเกตแสงที่รอบตัว

แบบนี้นี่เอง .. คงเป็นเพราะลูกอมของเรียวโจแน่ๆ

ดวงตามองอาการฟึดฟัดพลางลูบคางเบาๆ แววตาเปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความเอ็นดูที่มีแผนการกวน

เขาจงใจยืดอกขึ้นน้อยๆ ขยับร่างกายเพื่อให้แสงส่องไปกระทบหน้าของคนที่พยายามหลบ

“อย่าเอาแต่หลบสิครับ คุยด้วยก็ต้องมองตาสิ"

โซลหยุดชะงักฝีเท้าลงชั่วครู่ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มตามความเคยชิน

"ขออภัยครับคุณแมทเธียส ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณลำบากสายตาขนาดนั้น"

น้ำเสียงทุ้มนุ่มตอบอย่างใจเย็น เขาไม่ได้ถอยห่างออกไปตามที่อีกฝ่ายต้องการ ในทางกลับกัน โซลกลับจงใจก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด

“ ตัวสว่างคืออะไรหรอครับ? ”

ยังไม่รู้ตัวอีก

“ มีอะไรหรอครับคุณแมทเธียส? ”

แน่นอนว่าไม่ได้แกล้งแต่เพราะเห็นอีกคนถอยกรูไปเลยขยับตัวเข้าไปตั้งใจกวน

แสงที่โอบรอบตัวเลยยิ่งสว่างกว่าเดิมเมื่อเข้าใกล้

” ไม่เห็นจำเป็นต้องถอยหนีเลยครับ “

{ เผาแวมไพร์😌😇 }

“ ? ”

“ ดวงอาทิตย์หรอครับ? ”

เข้าไปใกล้ใช้นิ้วแตะๆดอกไม้บนหัว

{ เอ็นดูทั้งจิ๋วทั้งดอกไม้😭🫳 }

{ รู้ทันแล้วเลยชิงบอมเรียวโจก่อนเลยค่ะ😇😇😇 }