(รุ่นพี่😭😭😭😭😭😭😭😭🙏)

(แวะมาแปะค่ะ🙏)

(🥺👉👈)

(มาแปะๆค่า👉👈)

(มาแปะๆค่า)

(มาแปะๆค่ะ)

(ฝากด้วยค่ะ👉👈)

(ร รบกวนด้วยคับรุ่นพี่👉👈)

"ขอแสดงความยินดีด้วยครับ ขอให้เส้นทางของคุณมีแต่ความราบรื่นครับ"

เรเจลกล่าวก่อนจะจะเลือกถุงเงินที่อยู่ใกล้มือตัวเอง

"โอ๊ะ ขอบคุณสำหรับของขวัญครับ"

"ถ้าหากมีเวลาว่าง เชิญมาที่มอสสโตรเล้าจ์ได้ตลอดนะครับ เผื่อสนใจอยากจัดงานเลี้ยงใต้ทะเลครับ"

"อ๊ะ..จริงด้วยครับ"

เรเจลสังเกตเห็นแถวของเหล่าเด็กปี1กำลังเดินเรียงตามหัวหน้าหอและรองหัวหน้าหอไปชมหอพักของพวกเขา

"ผมคงต้องขอตัวก่อนครับ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รู้จักอีกครั้งครับ"

"หวังว่าจะได้เจอกันอีกครับ"

เรเจลโค้งลาให้กับรุ่นพี่ของตนและเดินตามแถวเด็กปี1ไป

[Rajel B.]

ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ ทางมอสสโตรเล้าจ์เองก็มีเครื่องดื่มที่เข้ากับขนมหวานด้วยนะครับ เชิญแวะมาได้ทุกเมื่อเลยครับ

"อย่างนี้นี่เอง วิเศษไปเลยครับ"

เรเจลนั้นพบกับเงือกลูกครึ่งนับครั้งได้จากโรงเรียนเก่า

"ผมพบกับเงือกลูกครึ่งนับครั้งได้ อีกอย่างดีใจที่ได้เจอกระเบนเหมือนกันนะครับ"

[Rajel B.]

มอสสโตรเลาจ์ยินดีต้อนรับทุกเมื่อครับ

"ครับ เงือกกระเบนปีศาจครับ"

เรเจลถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นบางสิ่งที่ยื่นออกจากศีรษะ

"ไม่ใช่เขาของสัตว์หรอกนะครับ เป็นแค่ครีบส่วนหัวที่ติดมาจากตอนดื่มยาเท่านั้น"

"คุณแมทเธียสเองก็เป็นเงือกเหมือนกันสินะครับ"

(รับสักชิ้นพร้อมชาหรือกาแฟที่มอสสโตรเลจ์สักแก้วไหมคะ☺️)

[Rajel B.]

ได้เลยครับ รุ่นพี่ไม่มีอาการแพ้อะไรเป็นพิเศษใช่ไหมครับ

[Rajel B.]

น่าเสียดายจังครับ ไว้คราวหน้าผมลองทำอาหารคาวบ้างน่าจะดี

[Rajel B.]

รุ่นพี่รับสักชิ้นไหมครับ ผมทำไว้เยอะเลย☺️

"ครับคุณแมทเธียส"

เด็กหนุ่มยิ้มออกมาอีกครั้ง เขาปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ ราวกับที่ตีหน้าเศร้าเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

"แต่เมื่อครู่ต้องขออภัยอีกรอบนะครับ ผมคงตื่นเต้นกับพิธีปฐมนิเทศมากเกินไปจนไม่ทันได้ดูทางให้ดี"

ถือเป็นครั้งแรกที่เขาขึ้นมาบนบก อะไรหลายๆอย่างจึงดูน่าตาตื่นใจไปซะหมด โดยเฉพาะกับโรงเรียนอันทรงเกียรติแห่งนี้

'ยังต้องเรียนรู้อีกมากเลย'

เขานึกในใจ

"อ่า..แบบนั้นผมคงต้องเรียกคุณว่า คุณรุ่นพี่ไปตลอดสินะครับ"

เรเจลแกล้งตีหน้าเศร้า แม้จะแอบอมยิ้มไว้เล็กน้อย

"คุณจะไม่บอกชื่อของคุณจริงๆหรอครับคุณรุ่นพี่"

"ผมอยากรู้จักคุณรุ่นพี่นะครับ"