(เเวะมาทักมายเพื่อนร่วมห้องค่ะะ มาทำความรู้จักกันนะ!)

ในขณะที่คุณกำลังนั่งหน้ากองไฟเงียบๆ ก็มีใครอีกคนจ้องคุณอย่างไม่วางตา

อาจจะเพราะคนส่วนใหญ่ไปล่าท้าผี เเถวนั้นถึงได้เงียบเป็นพิเศษ

—ซ้ำยังไม่มีใครเริ่มพูดก่อน เสียงเคี้ยวมาร์ชเมลโล่เลยชัดยิ่งกว่าเสียงลม
.
.
จนมาถึงบรรทัดนี้ก็ยังทำเเค่จ้องคุณล่ะ ทดสอบความอดทนอยู่รึเปล่านะ?

(เช่นกันค่าา ที่สะดุดล้มไปหายไวๆนะเร็นโซคุง!)

(ขอบคุณสำหรับรูทด้วยนะคะะ ตบหัวเด่กๆปุๆเข้านอน น่ารักม้าด🫵🏻❤️)

ฮินาโกะยกมือถือเครื่องเดิมขึ้นมาก่อนจะเข้าโหมดถ่ายรูปเธอพยายามจัดแจงท่าทางให้เข้าที่ก่อน

"เอ๋ ทั้งสองก้มลงมาอีกได้ไหม กล้องมันเก็บไม่หมดอ่ะ...รินเซย์คุงตัวสูงไปแล้วนะ"

ถึงมันจะลมบากหน่อยแต่ก็ออกมาดีแหละ

"เดี๋ยวฉันส่งให้ทั้งคู่นะ!!"

พูดจบก็หันไปยุกยิกกับตัวเองเป็นพวกพูดเร็วทำเร็วและต้องทำเดี๋ยวนั้นด้วย

@igarashirenzoumn.bsky.social

(มมไม่เปนไรค่ะ ไม่ปลอดภัย🫂 สั่นกัว)

(น่าจะตื่นหัวยุ่งไปเรียนเลยนะคะ555 ต้องฝากไอนะจังทำผมเเล้วล่ะ!)

สองขายาวก้าวไปหยุดตรงหน้าก่อนจะก้มลงมายื่นเเขนให้

“ เอาสิ ช่วยนายไม่ยากเท่าไหร่อยู่เเล้ว“

”เเต่ต้องมีค่าทำขวัญสำหรับเรื่องเจ็บตัวเมื่อกี้หน่อยนะ“

ดวงตายกหยีอย่างเคย บางทีอาจเป็นเลม่อนโซดา1กระป๋อง?

@hinakoumn.bsky.social

ดวงตาเรียวเหลือบมองตามเสียงเรียกของรุ่นน้องหัวชมพู

มาช่วยหน่อยงั้นเหรอ.. ปากเเข็งจนถึงที่สุดเลยงั้นสิ

เเต่ก็สมกับเป็นเพื่อนที่เขาคุ้นเคยดี บางทีนี่อาจเป็นคำขอโทษในเเบบเร็นโซ

รึเปล่านะ? เเต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม..

ดวงตาง่วงถึงกับเบิกโตหลังจากโดนสาวน้อยรัวคำถามใส่

น่าจะเพราะเลี้ยงน้องบ่อย สัญชาตญาณพี่คนโตออกเต็มที่เลยเเฮะ

เสียงหัวเราะคิกดังขึ้น “อย่างกับเเม่เป็ดลูกเป็ดเเหน่ะ”

“หัวคิ้วเเทบจะชนกันเเล้วนะ ไม่เป็นไรหรอกน่า, สีสันชีวิตออก“

”เนอะ?“ มุมปากยกยิ้มก่อนจะลุกขึ้นพลางบิดขี้เกียจ

(ไอนะจังงง น่าร้าก)

(เขตนี้บอมเสรีมาก😭 เราไร้บ้านเเล้วค่ะ555)

“ไหงพูดเเบบนี้เล่า หมั่นไส้ฉันอยู่รึไง” จากที่พลังงานไม่ค่อยจะมีอยู่เเล้วก็เริ่มหมดเเรง

“ฮินัจจิ ฝากดึงฉันขึ้นไปทีสิ“

ว่าจบก็ยืดเเขนขึ้น คำขอจากหนุ่มสูง189ล่ะ

@hinakoumn.bsky.social

พูดไม่ทันจบประโยค ชายเสื้อก็โดนรุ่นน้องดึงจนลงไปนั่งเเหมะกับพื้น ,ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนเจ้าตัวอ๊อง เหมือนจะรีเเอคไม่ถูกระหว่างเจ็บกับงง

ไม่ทันไรความรู้สึกที่สามก็พุ่งพรวดเข้ามา ความผิดฉันตรงไหนกัน..นี่มันน่าน้อยใจชะมัด

รินเซย์เบ้ปาก เหมือนจะงอนเป็นพิเศษจากความเจ็บของก้นจ้ำเบ้า?

ค้อมตัวลงเล็กน้อย สายตาจดจ้องโทรศัพท์คนข้างๆ

เหมือนจะมีเเขกไม่ได้รับเชิญมาเข้าร่วมเฟรมล่ะ เเทบจะหันไปมองหน้าเพื่อนทันควัน

ฮินัจจิ.. หรือจริงๆคนที่ควรเดินนำจะเป็นเธอนะ?

คงไม่คิดจะพูดอะไรต่อ ทว่าอากาศหนาวขึ้นเเปลกๆจนต้องหดคอในเสื้อ

—• ทั้งสามเดินผ่านบรรยากาศวังเวงจนกระทั่งมีเสียงร้องดังขึ้น

“เกิดอะไรขึ้- เหวอ!“

พอมองดีๆ แล้วในรูปเหมือนจะมีเงาเพิ่มนะ แถมชูสองนิ้วด้วย? เรนโซคุงหรอ คงจะใช่...

"ฮะ ฮะ มีเรนคุงด้วย~"

เธอคิดมากันแค่สามคนจะไปมีเงาอื่นเพิ่มได้ไงกันละ ถ้านั่นไม่ใช่เงาของพวกเขาเอง

"เสร็จแล้วทำไงต่อหรอ?"

เก็บมือถือลงพร้อมกับหันไปถามทุกคน คงจะทำกันเสร็จหมดแล้ว?

@igarashirenzoumn.bsky.social

“เอาล่ะ เรียบร้อย! ไหนใครอยากให้ฉันช่วยเเต่งต่อดี? , ไม่สิๆ ทั้งคู่เลยเเล้วกัน“

”นึกขอบคุณเพื่อนที่ใจกว้างเท่ามหาสมุทรคนนี้เถอะนะ“

.
.

“รอฉันเเป๊ปสิ“ ว่าจบก็ฝากไฟฉายที่เพื่อนหัวสีเเครอทก่อนจะหันหลัง มือยุกยิกอยู่นั่น

เอ๊ะ.. เเป้งนี่ทายังไงนะ? เหมือนจะเคยเห็นพี่สาวใช้

หวา ตอนทาลิปสติกรู้สึกเเบบนี้เองเหรอ เเอบมันๆปากเเฮะ?

จะเเอบลองมองตัวเองผ่านกระจกโทรศัพท์ ทว่าข้างนอกดันมืดจนมองอะไรไม่เห็น

—ช่างมัน หันไปอย่างนี้เลยเเล้วกัน