"......" เซคิโตะเหม่อนิดหน่อยเมื่อผ้าเช็ดหน้าปลิวหลุดจากมือ และตกลงไปที่เดียวกับที่เหรียญของเขากลิ้งหายไป

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เขายังจับไม่ทันเลย

นั่นมัน... หลุมดำเรอะ!!

รุ่นพี่ยกมือจบหน้าผากพลางถอนหายใจเฮือก "แย่ล่ะ ที่เขาว่าโชคร้ายนี่เรื่องจริงสินะ"

หวนนึกถึงคำทำนายในใบเซียมซีที่เพิ่งไปจับมา ไม่นึกว่าจะศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้

"เอ๊ะ ไม่ได้สิ ๆ ยังไงผมก็ต้องคืนอยู่แล้ว!"

เซคิโตะรับเงินมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณ ถ้าไม่ได้เธอคนนี้ล่ะก็ เขาคงจะต้องคอแห้งขาดน้ำตายแน่ ๆ

เขาจับเหรียญนั้นไว้แน่นเหมือนของรักของหวง ประคองมันอย่างดีจนกระทั่งหยอดลงตู้อัตโนมัติ ดวงไฟบนตู้สว่างขึ้นมาทุกจุด ให้เขาได้กดเลือกเครื่องดื่ม

และพอกำลังจะกด เขาก็ชะงัก

"จริงสินะ นานามิซังอยากได้น้ำอะไรมั้ย? น่าจะพอกดสักสองขวดนะ"

"อ๊ะ... อ๊ะ!" ภาพของเหรียญที่กลิ้งหลุดจากมือเหมือนภาพช้า เซคิโตะยื่นมือออกไป พยายามตะครุบเหรียญพวกนั้นตามสัญชาตญาณ

แต่ไหนเลยที่ตัวเลยจะมีความแม่นยำระดับนั้น สุดท้ายเงินอีกกว่าร้อยเยนก็กลิ้งไปใต้ตู้อยู่ดี

เสียงโลหะกลลิ้งกริ๊ง ๆ ดังก้องเบา ๆ เหมือนเยาะเย้ย

"เอ่อ......." เขาเท้าเอวคอตก พลางถอนหายใจเฮือก

"ขอโทษนะครับ.... ทำให้เธอต้องพลอยเสียเงินไปด้วยเลย"

"เอ๊ะ เอ่อ..."

เขาก้มลงมองลงไปในกระเป๋าเหรียญ หยิบเจอเหรียญสิบเยนอยู่แค่เหรียญเดียว...

บนตู้กดน้ำติดป้ายน้ำเปล่าไว้ที่ขวดละ 150 เยน

"ขาดอีกก็... ร้อยสี่สิบเยนครับ" ปากตอบคำถามไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า... นี่เขากำลังจะหยิบเงินจากคนที่ไม่รู้จักนี่นา!?

สายตามองนักเรียนตรงหน้า ถึงจะใส่ชุดนักเรียนเหมือนกัน แต่พวกเขาเพิ่งจะเจอกันครั้งแรกเอง

"เอ่อ แต่ว่า... คงจะรบกวนเกินไป"

รุ่นพี่แทบจะน้ำตาตก

"อ๋า แย่ละ มือเปื้อนหมดแล้ว ต้องเอาน้ำล้าง" เขากันไปจะเปิดกระเป๋า... ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขามาเพื่อซื้อน้ำ และตอนนี้ไม่มีเหรียญจะหยอดตู้กดน้ำแล้ว

... เขานี่มันแย่จริง!

"เอ่อ.... งั้นเอานี่เช็ดก่อนมั้ยครับ" เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าจากในกระเป๋ายื่นให้แทน "อันนี้ใหม่นะ วันนี้ผมยังไม่ได้ใช้เลย"

"เอ๊ะ เอ๊ะ!? โทจิคุง เดี๋ยวเสื้อจะเปื้อนนะ!"

เซคิโตะแทบจะก้มลงไปดึงตัวรุ่นน้องให้ลุกขึ้นมาก่อนที่เสื้อสวย ๆ นั้นจะเปื้อนฝุ่นถนน แต่จะให้ไปออกแรงฉุดกระชากคนที่ไม่สนิทกันก็ไม่ใช่เรื่อง

สุดท้ายจึงได้แต่ย่อตัวนั่งข้าง ๆ คนตัวเล็ก พร้อมกับสายตาให้กำลังใจ

ถ้าเป็นเขาล่ะก็ จะให้ล้วงมือเข้าไปใต้ตู้แบบนั้น คงต้องลงไปนอนราบกับพื้นสถานเดียว

".." จนรุ่นน้องแบมือเปื้อน ๆ ให้ดู

"เอ๊ะ? เอ่อ..."

ใจจริงเขาอยากจะปฏิเสธ เขาชอบเป็นฝ่ายช่วยเหลือคนอื่นมากกว่าที่จะเป็นภาระ แต่เมื่อนึกถึงอาการขอแห้งและเหน็ดเหนื่อยหลังจากใช้ชีวิตมาทั้งวัน เขาไม่อยากลากสังขารกลับบ้านเหมือนคนเดินอยู่กลางทะเลทราย

"งั้น ขอยืมสักสองร้อยเยนได้มั้ยครับ" เสือตัวโตทำหน้าจ๋อย

"พรุ่งนี้เช้าจะรีบเอามาคืนให้เลยครับ!"

(ทันนนนน)

(มาเลยฮะโทจิคุงง)

"เอ๊ะ?" คนตัวสูงสะดุ้งเฮือกเหมือนไม่ทันตั้งตัว เซคิโตะหมุนตัวกลับมาเห็นรุ่นน้องตัวจิ๋วทำหน้าสงสัยอยู่

"จบ??"

ทั้งที่เพิ่งพูดออกมาจากปากเอง แต่เหมือนจะบ่นลอย ๆ อย่างไม่ตั้งใจมากกว่า จึงยืนนึกอยู่ครู่หนึ่งค่อยร้องอ๋อออกมายาว ๆ

"... เงินห้าร้อยเยนของผมน่ะ" เจ้าตัวเฉลย "มันหายไปใต้ตู้นี้แล้ว"

(มาเลยค้าบบบบTT)

"..!"

เซคิโตะสะดุ้งโหยงยืดตัวตรงทันทีที่รู้สึกจั๊กจี้หัวไหล่ เขาหมุนตัวกลับมาและพบว่าเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของเขาเอง ไม่ใช่คนร้าย(?)ที่ไหน

"เอ๊ะ นานามิซัง?"

"เปล่า ไม่ใช่แบบนั้นครับ คือว่า..." คนตัวโตยืนเลิ่กลั่กเล็กน้อย "ผมเผลอทำเหรียญหล่นไปน่ะ"

มือชี้ร่องใต้ตู้ ที่ดูเหมือนหลุมดำดูดเงินเขาไปแล้ว

"ตอนแรกว่าจะกดน้ำสักหน่อย แต่คงอดแล้วล่ะครับ"

(เค้ามาแฮปย้อนหลังงง สุขสันต์วันเกิดน้าคับสุดหล่อออ><)