“อื้มๆ”
เขาพยักหน้ารับ เพราะพอจะจำชื่ออีกฝ่ายได้อยู่ พอเพื่อนกระรอกตอบตกลงจึงเดินไปด้วยกัน
”ก็…ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่“
แต่ได้ใบดีมาถ้าเป็นจริงได้ก็ดีสินะ…

“แล้วนายล่ะ?”
อีกฝ่ายชวนคุยมาจึงถามตอบกลับไปด้วยคำถามเดียวกัน

“งั้นเหรอครับ..“
เขาพับใบที่ได้เก็บกลับมา

“…”
“ก-เกือบคิดว่าพูดจริงแล้วซะอีก“
ก่อนเพื่อนร่วมห้องจะพูดล้อเล่น เกือบคิดว่าจะโดนการบ้านx2 ซะแล้ว

“ฮะฮะ นายนี่ตลกดีนะ“ พูดพลางหัวเราะเบาๆ
เข้าปีใหม่แล้ว ผมเองก็ควรจะผ่อนคลายให้ได้มากกว่านี้นี่นะ คิดแบบนั้นก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆออกมา พลางชี้

“ผมอุซามินะ สนใจไปผูกใบเซียมซีตรงนั้นด้วยกันไหม?”

ออกจะฟังเป็นข้ออ้างแปลกๆไปหน่อย แต่ตัวเขาไม่เชื่อเรื่องโชคลางนัก เลยคิดว่าถ้าคนที่เชื่อในโชคลางได้ไป คนได้คงจะมีความสุขกว่า

เขาถือใบเซียมซีที่พึ่งได้มา กวาดตาไปเห็นเพื่อนร่วมห้องที่ไม่เคยคุยกันหางตกหลังเปิดดูผลเซียมซี
เขาจึงทำใจ ไม่ได้คาดหวังผลมากนัก ทว่า
’โชคคดีที่สุด‘
กระต่ายหูตกชะงักไปนิดหน่อย เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปทักเพื่อนร่วมห้อง

“คุณโทจิโอะอยากแลกใบเซียมซีกับผมไหม?“

“..ผมอยากมีการบ้านน่ะ”
หงายใบเซียมซีที่เขาได้ให้
+

(ข-ขอบวกได้ไหมนะคะ 💦)