...vai para cinco anos de que se fixese realidade o fermoso proxecto "A miña primeira novela de...", e "Pegadas de búfalo" foi o seu primeiro e emocionante título, hoxe reeditados, como digo, e afortunadamente, por Boadicea. E que medre o western en galego!

Así, Pegadas de búfalo cumpriu tamén unha intencionalidade, a de achegar este estilo literario ao lectorado mozo, e fíxoo coa man experta de quen sabe do que escribe e o desfruta. Non en van, eu tiven a fortuna de ser lectora beta do título. E relémbroo rescatando este fío doutra rede porque...

Neste contexto, créase "Pegadas de búfalo", de Tomás Rivera, a miña primeira do salvaxe oeste‌, que se fixo realidade da man de contos estraños e reeditouse un tempo despois baixo o selo editorial Boadicea.

Mención á parte, unha novela, "A norte de Frank González", nace precisamente por parte do autor, Xosé Fernández Ferreiro, coa pretensión de dotar a literatura galega dun exemplo dese xénero.

Porque, malia haber relatos do oeste en galego, portugués á marxe, para a influencia do subxénero a nivel global, cáseque non hai nada. Unha tradución de relatos, unha incursión de Isidro Novo como Isy New, unha novela de Jorge Emilio Bóveda...

‌Por iso, coñecendo de primeira man o bo facer de Tomás Rivera como Kenneth James coas noveliñas weird west de Cassidy, publicadas dixitalmente con inicia literaria, amei a proposta de que escribise, xa no 2020, a miña primeira novela do salvaxe oeste... en galego. Hoxe publicada con Boadicea.

Por non falar de revistas tipo National Geographic con reportaxes sobre o tema. Quen non quedaría engaiolada con culturas tan lonxe e tan preto das nosas, e máis sabendo as inxustizas que cometeron cos pobos nativos de América?

Os nomes todos póñoos en castelán que foi como os coñecín. Así, canto os indios, si teño lido practicamente todo o que caía nas miñas mans: A estrela azul, a saga das tribos, A cachimba sagrada de Alce Negro...

Que nos indios atopara unha fonte fabulosa de mitos e lendas e costumes que engaiolan. E nós relatos sobre o salvaxe oeste aparece como foi o contacto coa marabunta que lles supuxo o home branco. Falo, por exemplo, da emotivísima "Enterré mi corazón en Wounded Knee".

Porque esa é outra: os indios. Que ao western non serei afeccionada, pero ás mitoloxías e á riqueza humana de cosmogonías que hai polo globo adiante si son, e desde moito antes de 2016.

Todo un espectáculo de ritmo, comedia, drama e historia.
Historia sesgada, claro, como propaganda patriótica que era para enxalzar a controvertida figura do xeneral Custer na súa cruzada cos indios.

É un subxénero tan amplo que topas moita morralla, pero tamén obras mestras que van máis alá de subxéneros e clixés como Un hombre llamado Caballo ou, talvez a miña favorita das vistas, xunto con El fuera de la ley: Murieron con las botas puestas.