Sana talaga namatay na lang ako nung nagkadengue ako...

"Di ko kayo pinalaki na mahina."... Pero parang gusto ko na lng mamatay. Mas okay siguro kung mamatay na lang ako... Ang sakit na nung puso ko, ang bigat nung nararamdaman ko pero pakiramdam ko wala kong karapatan na maramdaman to.

"Di kayo pwede mag post ng pictures online kasi secret Yung work ni daddy". Pero ang dami nila pics nung mga anak niya sa kabila. Ang sakit nung feeling na marealize mo na kami pala yung problema. Kaya pala bawal kasi kami yung secret. Nakakatawa, parang gusto ko na lang mawala.

Kinakausap kasi ni mommy, ayaw niya ata mawalan kami ng tatay pero wala na kong tatay nung una pa lang na nagsiningalin siya. Sabi ni mommy na siya Lang naman daw yung niloko, di daw kami kasali dun. Pero bakit nasaktan ako.. Ang sakit makita yung pictures nila na mag kasama.

Kaya nanahimik na lang ako. Nag try naman ako mag sabi ng nararamdaman ko ng konti pero sabi nila sakin ako daw yung mag patawad. Paano? Paano ba magpatawad? Everytime na nakikita ko siya sumasakit yung puso ko... Pero kailangan ko ngumiti and to pretend na gusto ko siya makita.

Pero nung bumagsak ako parang bumigat pakiramdam ko, after all yun yung unang beses na bumagsak ako. Ang sakit sa puso... Pero di ko masabi yung feeling kasi galit sila sakin. Paano ko sasabihin na ang sakit sa puso kung ako naman may kasalanan. Di ko deserve na mag sabi.

In the first place pinili ko to kasi Diba ayaw niya dun sa mga gusto kong course, so bakit ko to gagawin di ko naman to gusto. Kaya kahit na nag aaral ako, alam ko sa sarili ko na di ako seryoso. Kasi deep down naisip ko bakit ko kailangan sundin yung gusto niya. Ayaw ko magpacontrol .

Nung nag college ako, sabi ko gagraduate ako agad para di ko na kailangan makipag kita dun sa tatay kong yun. Pero di ako makapag focus, di ko alam yung specific na reason pero nawalan ako ng gana mag aral. I tried na magaral pa rin pero ayaw nung katawan ko. Naisip ko bakit ko ba kasi ginagawa to?

Tapos dagdag mo pa yung bwiset na pamilya niya, na alam lahat ng ginawa niya. I dread pasko and new year kasi may chance na pupunta kami dun sa kabila... Meaning magkikita kami nung pamilya niya at sempre siya. Ayoko nasisira mood ko everytime... Even until now.

Lahat ng gusto ko hawing may Sabi siya, hinayaan ko lang kasi ang taas ng tingin ko sa kanya. Wala naman palang kwenta. Nahirapan ako makisama sa kanya, tuwing sinasabi ni mommy na magkikita kami gusto ko na lang magkasakit para di siya makita. Naiinis ako sa kanya.

Kung ganun lang kadali sana ginawa ko na. Pero kahit naman di ako yung niloko ang sakit pa din. Di ko matanong sa kanya kung alam niya yung feeling na paulit ulit mo pinagtatanggol sa utak mo yung Tao kasi mahal and gusto mo mag tiwala, pero in the end dapat pala di ka na nagsayang ng oras.

Gusto ko sabihin sa kanya pero sabi ko sa sarili ko na kay mommy ko muna sasabihin. Kaya di ko sinabi yung totoo. Pero nung nag usap kami ni mommy ang tanong niya sakin, "ikaw ba yung niloko?". Ano masasagot ko dun? Sabi niya di ko daw kailangan damdamin yung nangyari, siya na lang yung magiisip.

Nahuli pa nga ko nina tita Sheryl na umiiyak, Sabi ko na lang nag babasa ko tapos may makakaiyak na part, mukha namang gumana. Pero deep down gusto ko na lang umiyak ulit. Sabi ni Sheane alam daw niya bakit ako umiiyak, na okay lang kung sabihin ko Yung totoo sa kanya kasi maiintindihan niya.

Nung nakulong kami sa bahay na walang distraction naisip ko ulit yung nangyari, then nakaramdam ako ng galit, so rang galit to the point na feeling ko masasaktan ko si daddy pag nakita ko. Tapos na lungkot ako... Tanda ko nag kulong ako sa kwarto tapos umiyak ako ng matagal.

Kaya nung nalaman ko wala kong naramdaman, di ako galit or nalungkot, parang di nga din ako disappointed. Pero it doesn't mean na okay sakin yung nangyari. Nag focus ako sa ibang bahay, wala naman akong choice. Tapos nag pandemic bigla.