Yazar: Abdullah Kavaklı Bir hikâyenin kafamda planını yaparken gerçek hayatla bir bağ kurma hevesim her zaman vardır. Bazen hikâye bulamamak aslında hayatı yaşayamamak ya da yaşanmış enteresan bir şey bulamamak insanı kendi yakınlarında bir yere sürüklüyor. Bu hikayecinin dedesinin bir mektubu, içinde ne barındırabilir ya da dedesinin hayatından kesitler size ne anlatabilir ki… Yakın cumhuriyet tarihini belki… Bunun üzerine çok güzel roman yazılabilirdi.

Şiir: Mustafa Barış Artık, Topraklar yağmurlara doymuyor, Yağmurlar ahitleri hatırlatır olmuyor, Sözler yüklerini geleceğe taşıyamıyor, Tanrı’nın kalplere sığdığı iklimler uzak. * Artık, İnsanın ıssızlıkları tenhalaştı. Issızlıkta da bir cevap saklı lakin, Sabır çekildi gözlerden de. Yolculuk yönsüz ve rızasız, Kağıtlar kalemsiz, kitaplar sancısız, Hasretler sahipsiz, şarkısız, masalsız, Şairler dahi yalan söyler oldu. Kirlendi kelimeler.

Şiir: Selim Köse Köhnemiş patırtılarda esen yel Kapris yüklü budalanın kalbinde köhne bir çıkrık Diş etlerinde çapraşık iğrenti otları Vâdettiğiniz o cafcaflı dünya bir tıkırtıydı * Tekellüm tecessüm teessüf Tesadüf etmişliğim de var Muallakta kalış Bir suale dalış kabilinden matuf * Sen ey boş lakırdıların çalgısı Ey gönenen delirmişliğin yükü Belertmeden kızılca Sağalttım yaralarımı

Yazar: Nuh Muaz Kapan Kavram, hem düşüncenin en temel birimi hem de dünyanın dilsel olarak kurucu unsurudur. Bu nedenle kavramın nasıl işlediğini anlamak, yalnızca bir kelimenin anlamını çözmek değil, aynı zamanda düşüncenin, tarihin ve gerçekliğin örgütlenme biçimlerine nüfuz etmektir. Kavramın doğasına ilişkin en temel ayrım, onun içsel anlam yapısı ile dışsal temsil işlevi arasındaki gerilimdir. Bir kavram, bir yandan kendi içsel tanımı, içerdiği özellikleri ve kavramsal ilişkiler ağıyla belirlenirken, öte yandan dünyada belirli bir nesneye, olguya ya da tarihsel duruma gönderimde bulunur.

Yazar: Tuba Terzioğlu Her ne kadar günlük kullanımda “aktar” desek de kelimenin aslı Arapça ıtr kelimesinden türemiş meslek ismi formunda “attar”dır. Yani, esansiyel yağlar ve tıbbi aromatik bitkilerin satıldığı dükkan veya satıcı anlamındadır. Galat-ı meşhur olan aktar, zamanla galat-ı meşruya dönüşüp TDK imla kılavuzunda ses dönüşümüne uğradığı belirtilerek son hali ile kendine yer bulabilmiştir. Kitaptaki “Dükkân” bir attar dükkânının fizikî varlığının çok ötesinde, insanların maneviyatla, sohbetle, irfanla bağlarını canlı tutan bir yuva...

Kağşak yaprak serili yolaklar ıssız evler arasında Yaşam çarpıntıdan ibaretti bir hayli peşi sıra koşardım alacalanmış Sabahlar yeşerirken… Sevinçten çıldıran bir tazı sanki kovalardım uçuşan gölgeleri Kuşluğun sütü sahanda tüter, kavlıçlılar tencereyi yüklenirdi İniltiler kabarırdı kınalı avuçlarla Babannem boyunca ip eğirir, hayalleri uğurlardı aklından Eşikte adımlar sayılmadan çoğalırdı Sular azaldıkça çeşmelerden soluk soluğa döner Heyecandan ter basmış Hanımelilerini emerdim diplerinden… Arı iğnesini tadana değin…

Şiir: Mustafa Barış İsmi üstüne rahmet yazan rahman Allah, Bil vardır Allah, doğru yola vardır Allah. Senden geldim sana yöneldim tek bir Allah, Bil vardır Allah, doğru yola vardır Allah. * İnandım işlerinde hayır vardır Allah, Teslim ol O’na, menzile vardır Allah, Tüm izzetin sahibi O ferd olan Allah. Bil vardır Allah, doğru yola vardır Allah. * Pek zengin mülkünde müstağni Yüce Allah,

Yazar: Nuh Muaz Kapan Hayatın aynadaki yansımasını görmek istiyorum. Neden mi? Hayat zaten yaşadığım şey değil mi? Şu an nefes aldığım, bu cümleleri yazdığım, zihnimde türlü düşüncelerin dönüp durduğu an… Evet, hayat burada. Ama bazen yaşarken bile hayatın dışında kalmış gibi hissediyorum. İçindeyim ama uzağındayım. Görüyormuşum gibi ama perde var arada. Belki de bu yüzden aynadaki yansımasını merak ediyorum. Acaba dışarıdan bakınca ne görünecek?

Yazar: Tuba Terzioğlu Kitap sadece mürekkep ve kağıt mıdır? Yoksa insan düşüncesinin varlık sahnesine çıkma teşebbüsü müdür? Ben kitaplarla yaşadım. Onlar benim için sayfalara yazılmış düşünceler değil, var olma biçimleriydi. Tanıdığım insanların bir kısmayla sokakta, diğer bir kısmıyla ise sayfalar arasında karşılaştım. Mesela Zeze’yle büyüdüm ben. Bir çocuğun kalbinde nasıl bu kadar çok acı birikebilir, onu tanıyınca öğrendim. Bir portakal ağacına konuşmak bana delilik gibi gelmedi ondan sonra, ben de kendi yalnızlığıma konuşur buldum çoğu zaman, kendimi.

Yazar: Mustafa Barış “Geçmişe takılıp kalırsan bir gözünü, Geçmişi tamamen unutursan iki gözünü birden kaybedersin.” İngiliz Atasözü Keşif, Arapça kşf kökünden türemiştir. Ortaya çıkarma, örtüsünü açma anlamına gelir. Yine Arapça vcd kökünden gelen icad ise yaratma, var etme, peyda etme, ihdas etme anlamlarına gelir.[1] Keşif ve icad eylemleri tümden geçmişten bağımsız ortaya çıkmasa gerektir. Geçmiş ile geleceğin ilişkisini kuran ve bu iki unsuru birbirine bağlayan faktörün akıl olduğu su götürmez bir gerçekliktir.

Şiir: Rukiye Budak Dedem kıyam ederken kıyısında Ben ardından gelirdim sürünün Çoban bohçama neler koymazdım  Meleklerin avcundan içerdim suyu Meşeden çubuk yontmuştu babam Soluklanırken dağlar omzumda, dayanıverirdim * Alacalı gök, karakoyun, Kızılırmak Biz hepimiz bir kucakta büyüdük * Mezarlar gördük Can verse Tanrı Sofra kurarlar, oyun oynarlar, tarla sürerler Mezarlar ki yoktular Çekilince yeryüzünden gözyaşı Ortaya çıkacaklar * Sürdük kervanımızı Dağlar aştık Yollar vurmaya çıktık yurdumuza Selam getirdik Başbağlar, Yavi, Sağman'a

Tuzla yıllanmış odalardan hatıralar sökün eder Tahta kirişlerde sesler kıpırdanır… Bir vakitler… Gür, yağlı saçlarıyla üzerine eğilmiş ölüler Bitli bu köyde yatarsan kel ayarsın derlerdi Islak kürklü karaşın fareler türer, samanlıktan aşağı damlar… Dumanlı döşeklere Gözleri kızıl bacalardan üfler uyutur kulak memeni çiğnermiş Ağır ağır… Kısır ürküler tenhalıktan sıyrılırken Avurtlarını büyüten çam sakızı denli buruk çehresiyle Eli kör makasa belenmiş dul kadın…

Şiir: Selim Köse * Müşahhas sevincidir Gözbebeklerinden doğar Güneşin ilk saatleri Suretin yüzüme değse de göğerse tavan * Yaşama itkisi neye mukabil Açar çiçeklerini Bir güle benzemek Al al yanaklarıyla

Şiir: Birsen Harbi “Sebat kazandıranı indiren Ruh’a” İnsanlar arasında yalnızlık… Organlar arasında keder… Duvarların yeniden canlandığını, kâbusun ve karabasanın nefes aldığını buğulu bir geceden …

Şiir: Birsen Harbi “Sebat kazandıranı indiren Ruh’a” İnsanlar arasında yalnızlık… Organlar arasında keder… Duvarların yeniden canlandığını, kâbusun ve karabasanın nefes aldığını buğulu bir geceden görüp toplanabilir artık kelimeler: -Ellerinde ne var? diye sormuştu bin yıllık ceset. Halbuki, ellerinde ne görüyorsun diye soracak zannetmiştim. Böyle antik bir hayaletten, bir Zebur mezmûru hissetmiştim. Zanlar ve Hisler… Hiçbiri gerçek değiller. Tarihin ve zamanın önünde, yerlere kapanmış bir vaziyette…

Yazar: Gürbüz Deniz Sesi çınlıyordu. Çınlaması yankılanıyordu. Duacı/duahan keyifteydi. Onun duasının kabul olduğuna inancı tamdı. Çünkü en güçlü ses, en etkili retorik onundu. “İçten ve sessizce o…

Şiir: Rukiye Budak Firdevs süsenlerin arasından yalın ayak yürürken güzeldi her şey  Büyük camlı  evler vardı  Firdevs öyle bir evde yaşardı  Gönlümüzün en güzel yerine taht kur…