(เเต่เล็กจนโตหัวเหม่งไม่หาย 😭😭🫳)

หาวววววววววว~

“ ไอ้เงานี่มันตามเเกอยู่ตลอดเลยเเหะ ”

“ ไปซะชิ่วๆๆ ”

โยโกะที่โผล่มาข้างหลังตอนไหนไม่รู้กำลังทำมือโบกปัดควันบนหัวของอีกฝ่ายไปมาเหมือนกำลังปัดเเเมลง(?)

“ มาป้วนเปี้ยนหน้าโรงเรียนไล่ผีเดี๋ยวก็ได้ไปหวันกันพอดี = = ”

พูดจบก็จับไหล่ทั้งสองของคุณ

“เจอกันอีกเเล้วนะสาวประหลาด”

” หรือต้องเรียกชื่อดีนะ? “

” เอย์~ ยา~ มิ~ จัง~ “

“ พูดงี้ถูกใจเลย~ ”

เธอฉีกยิ้มกว้าง สายตาจับจ้องเขม็งไปยังอีกฝ่ายเหมือนหมาป่าที่กำลังอาศัยจังหวะรอกระโจนเข้าไปงับคอเหยื่อ

” ออกกำลังกายเเบบง่ายๆสบายบรื๋อ^^ “

” มา~ สู้~ กัน~ เถอะ~ ❤️ “

(เย่ๆๆ ข้าเป็นโจรข้าวปั้น หึหึหึ ขอบคุณที่มาเล่นด่วยกันนะค้าบบบบ ✌️🫶 ไว้จะมาบวกพี่ชายคาคุอีก 😋)

เธอยอมปล่อยมือเเต่โดยดี

” พี่ชายยังอ่อนหัดนัก “

” ถ้าไม่มีคนรู้มันก็ไม่ผิดนี่นา~ “

เธอค่อยๆถอยออกจากโต๊ะกลับสู่เส้นทางวิ่ง

” เเล้วก็เราจะมีความผิดก็ต่อเมื่อเราโดนจับ 😉 “

“ เเบบนี้~ ”

พูดจบก็เผยให้เห็นข้าวปั้นสองก้อนในมือที่ฉกมาตอนไหนก็ไม่รู้

“ ขอบคุณสำหรับของว่างนะพี่ชายสุดหล่อ ลาล่ะ~ 😘 ”

สิ้นประโยคเธอก็วิ่งหายไปเลย(...)

" ก็ร้านสะดวกซื้อมันก็ต้องสะดวกสิ - 3 - "

" ฉันอยากได้มีดเเต่มันไม่มีมีดมันก็ไม่เรียกว่าสะดวกเซ่ !! "

เธอลงไปเกาะโต๊ะไม่ยอมปล่อย

" เเล้วทำไมถึงไม่ได้ล่ะ ไม่ได้ห้ามสักหน่อย วิ่งไล่ผีเชียวนะ ไล่ผีเชียวนะเออ สาวน้อยบอบบางเเบบฉันก็ต้องมีของไว้ป้องกันตัวสิพี่ชายยยยย 😝"

” อาาา นี่มันน่าเบื่อชะมัด “

ขณะที่เธอกำลังวิ่งด้วยท่าทางเบื่อหน่าย
จู่ๆก็มีเด็กสาววิ่งมาประกบเเละทักทายเธออย่างรวดเร็ว ไหนๆก็เบื่ออยู่เเล้วคุยนิดๆหน่อยๆเเก้เบื่อละกัน เธอเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มเเป้นอย่างรวดเร็ว

” ช่าย~ อากาศดีสุดๆไปเลยเน้อ อยากมาออกกำลังกายกับพี่สาวคนนี้มั้ยละสาวน้อย ^^ ”

(ขอเเวะมาบวก)