เมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมลดดาบลงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"อย่าเพิ่งร้องไห้นะ ถ้าใครมาเห็นเข้าจะนึกว่าฉันกำลังรังแกนายอยู่น่ะสิ"

เขารีบพูดดักเมื่อเห็นคนตรงหน้าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก่อนจะใช้นิ้วเขี่ยดูปมผมที่พันติดกับกิ่งไม้แน่น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงดิ้นก่อนหน้านี้รึเปล่า ถึงได้พันกันยุ่งเหยิงจนแทบแกะไม่ออก แต่ก็รู้ดีว่าถ้าบอกออกไปอาจจะทำให้อีกฝ่ายร้องไห้ก็ได้เลยได้แต่คิดในใจ

"เดี๋ยวฉันช่วยเอง"

(มาแล้วค่ะ✨)

ยูกิที่ผ่านมาเห็นเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ แน่นอนว่าตั้งใจจะยื่นมือเข้าช่วยตั้งแต่แรก แต่ยังไม่ทันจะเดินเข้ามาใกล้ก็เห็นอีกฝ่ายชักดาบออกมาซะแล้ว

"เฮ่! เดี๋ยว ๆ หยุดก่อน! นายกำลังจะทำอะไร!"

เสียงตะโกนดังมาจากข้างหลัง ก่อนที่เจ้าของเสียงจะวิ่งปรี่เข้ามาคว้าข้อมือเจ้าของดาบไว้

"เอาเป็นว่าวางดาบลงก่อนเถอะนะ นะ?"

พูดจบก็ลดมืออีกฝ่ายลงช้า ๆ

ยูกิเอามือข้างหนึ่งป้องปากก่อนจะตะโกนไปทางเด็กสาวที่กำลังวิ่งสุดฝีเท้าด้วยท่าทางที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไร แถมยังดูเหมือนจะสนุกอยู่ด้วยซ้ำไป

"จะสายแล้วนะ รีบวิ่งเร็วเข้า!"

เขาล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลาก่อนจะถอนหายใจพร้อมส่ายหัวเบา ๆ

"ถ้าวิ่งก็คงจะทันแหละ...บางทีนะ"

ถึงอย่างไรการที่จะมีเด็กมาสายในวันแรกสักคนสองคนก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้เป็นปกติอยู่แล้ว

ช่วงใกล้เวลาปฐมนิเทศ ผู้คนหน้าโรงเรียนเริ่มเบาบางลงเนื่องจากต้องเตรียมตัวเข้าหอประชุม แต่สำหรับยูกิ นักเรียนเก่าที่ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมพิธีตอนเช้า เขาเพียงแค่ยืนพิงประตูโรงเรียนอย่างสบาย ๆ

ไม่นานนักหน้าโรงเรียนก็ปรากฏร่างเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังมุ่งหน้ามาทางโรงเรียนด้วยสีหน้าเร่งรีบ

(+)

(เค้ามาปักค่ะ เรนิต้าคุงอย่าเพิ่งตัดผมนะคะะ)