( เราหัวใจไคโตะคุง 😭🥺 )

“ เอาเหอะน่า ฉันพึ่งได้เงินแบ่งจากภารกิจนอกมา ”

รอยยิ้มเหยียดไปจนถึงตาปรากฏขึ้นอีกหน มือยื่นออกไปรับทั้งนิกิริและไดฟูกุมาถือไว้ พลิกเล่นไปมาในมือ

แน่นอนว่าเขาไม่ลืมหรอก ว่าเพื่อนคนนี้ชอบกินอะไรมาตั้งแต่ยังเด็ก

“ พรุ่งนี้เจอกันที่เดิมล่ะ ”

ไม่พูดเปล่า ยังหันหลังกลับและเริ่มออกเดิน โบกมือให้คนข้างหลังทั้งที่ไม่ได้หันกลับมามอง

“ ไดฟูกุด้วยก็ดี รสชาเขียวก็ได้ ”

“ ส่วนนิกิริ … ทูน่าแล้วกัน ”

เขาว่า ปรายตามองข้าวของในมือไคโตะปราดหนึ่งสลับกับพลาสเตอร์และผ้าพันแผลตามร่างก่อนจะกล่าวต่อ

“ พรุ่งนี้ไปกินอุด้งกัน ”

จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องเสียแบบนั้น

” ฉันเลี้ยงเอง ปลอบใจคนเจ็บ “

ได้ยินเช่นนั้นก็แสร้งทำหน้าละห้อยที่ไม่มีนิกิริไส้โปรด แต่สุดท้ายก็กลับมายิ้มดังเดิม

“ หวา น่าเสียดาย ”

ว่าพลางยักไหล่ให้ทีหนึ่ง

“ ช่วยไม่ได้ งั้นก็กินไส้ที่มีนี่ล่ะ ”

“ เอามาเลย อะไรก็ได้ ”

( แอะแหะ เนียนด้วยคนค่ )

ยูตะรวบแขนขึ้นกอดอกขณะที่ก้าวขาเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า สายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพินิจ

รอยยิ้มตาหยีปรากฏขึ้นบนใบหน้าเด็กหนุ่มเหมือนทุกครั้ง

“ สภาพไม่จืดเลยนะ ทัตสึมากิ ”

หัวเราะแผ่วเบา ชี้นิ้วลงบนกล่องข้าวปั้น

“ มีไส้บ๊วยมั้ย ? ”

( เทสเงา** โอย นิ้วใหม่ใกล้ฉัน )

( ฮาโลไคโตะคุง .ฟัดหัว )

( .ยกมือ 🙋‍♀️ )