' พรุ่งนี้ ผมกับโคยูริจะทำอาหารที่คุณชอบไปฝากหลายอย่าง อย่าลืมมาทานนะครับ '

.

.

.

' จากคนที่รักคุณจนสุดก้นบึ้งของหัวใจ '

.

.

' คิริฮาระ ยูสุเกะ '

' ทั้งน่าเศร้าและน่าเสียดายที่คุณไม่ได้อยู่กับผมตรงนี้ ...แต่ผมยังคงเชื่อว่าคุณกำลังเฝ้ามองพวกเราอยู่ที่ไหนสักที่ '

.

.

.

ตัวหนังสือถูกเขียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากกระดาษ 1 แผ่นเริ่มเพิ่มขึ้นเป็น 2 3 ... เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นตามความคิดถึงตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้

จนกระทั่งมือข้างนั้นหยุดนิ่งลง เพราะคงถึงเวลาที่ต้องบอกลาโต๊ะทำงานนี้เสียแล้ว

(+)

' ปีนี้ลูกสาวของเรายังคงร่าเริงเหมือนเคย ถึงแม้จะสอบไม่ติดไคริแต่ก็ยังยิ้มให้ผมแล้วบอกว่าครั้งหน้าตอนเข้ามหา'ลัยต้องทำได้แน่ '

' ทั้งที่จะร้องไห้เสียใจหรือให้ผมโอ๋ก็ได้แท้ ๆ '

ลูกสาวของเราโตขึ้นแล้วจริง ๆ

' โคยูรินิสัยเหมือนคุณเปี๊ยบเลย '

เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นระหว่างที่เขียน ราวกับว่าเห็นภาพซ้อนของภรรยาอยู่ตรงหน้า

(+)

(ดีครับ...ทักทายกันวันละนิด..จิตใจแจ่มใส😁🐦🙏)

(😢)

(ยินดีที่ได้พบครับอาจารย์...👨‍🏫ทุกข์ในวันนี้คือ...ครูที่สอนใจ...สวัสดีวันพุธรู้จักเรียนรู้และค่อย ๆ ปล่อยวาง😸)

(🙏🥰)

(🙏🍃🍀)

(วันพุธสีเขียว...ช่วยทำให้จิตใจสงบครับ🥰)

(เดินทางมาถึงวันกลางสัปดาห์แล้ว...สุขกาย..สบายใจครับ😊💚🌱)