Bir de üzülmesin üzüldüğüme diye düşünüyor insan..Annemin yanında dik durmaya çalışıyorum..Bu benim görevim gibi..Ben yıkılamazmışım gibi..Hep ayakta güçlü olmak zorundayım gibi..Gerçi kime yıkılayım ki?Kimin omzu dizleri bu kadar yükü kaldırır ki? Başkası tek yükle uğraşırken ben 3 yük yüklemişim..

Olayın başka bir boyutu da ağladığını, üzüldüğünü belli etme anlayışı.. Ben sevmem insanlara ağladığım anları göstermeyi..Baltayla gelirler çünkü.. Kazmayla gelirler..Sizin duygularınıza diken olurlar..Hep bi fitne sokarlar duyguyu bile..Bilmezler evde 4 duvarda nelerle mücadele ediyor insan..

Babam ben okurken 'Ayakkabımı satar yine seni okuturum' diyen bi adamdı. Ayakkabısını satmaya gerek kalmadı ama bizi okuttu..Okutular..Kimseden destek almadan okuduk..Ama kardeşimin işe girmesi için çok heveslenen babam göremedi o günleri..O kadar planlar programlar yaptı yok..

Ben babama annem kardeşime çok bağlıydı.. Benim sırdaşımdı babam.. Annem kızardı aldığıma, yazmama, bişeyler yapmama.. Babam frenlerdi hep.. Karışma kıza derdi. En son katlanır sandalye aldım. Ola ki bi yerlere gideriz götürürüz.. Söyledim pedere. Ne gerek vardı dedi. Olsun dedim kullanılır..