İnsanın dramı kişiseldir ama toplumsallığından ileri gelir diyor Kemal Tahir. Uyku tutmuyorsa bu aralar yani sen öyle düşünmesen de çocuklar senin için üşüdüğü içindir.

Türkiye’de toplumsal kutuplaşma, hakikatle olan ilişkimizi zayıflatıyor ve algıların gerçeklerin önüne geçmesine neden oluyor. Bu durum, toplumun gerçekle bağını kopararak, algısa dedikodu kültürüne inanmayı gerçeklerden daha ön planda tutmasına yol açıyor.

Hukukun yargıyla sağlıklı bir biçimde buluşmadığı, adalet duygusunun yitirildiği bir sistemde yaşıyoruz.Hissedilen haksızlık, içinden çıkamadığımız kolektif bir mutsuzluğa dönüştü. Yine de umut, hâlâ bir yerlerde, inatla var.Ve biz yola devam ediyoruz.Sonunda hep ışık var.

Atatürk’ün ilke ve devrimleriyle şekillenmiş bir bilincin,çağdaşlığın izinde; her adımını hak, hukuk, adalet ve demokrasiyle yoğurmuş biriyim.tüm canlıların yaşam hakkını savunan; eğitimin evrensel değerlere erişmesini, kültürle, bilimle beslenmesini bir ülkenin gerçek gücü olarak gören bir sesim.

Cumhuriyet’in kazanımlarını, bireysel hakların kutsallığını savunmak; bugünün koşullarında yalnızca bir hak değil, aynı zamanda bir direniş biçimi. Sessiz kalmayan, cesaretle yol alan her kadın gibi ben de Türkiye’nin geleceğini karanlık değil, mavi bir gökyüzü altında düşlüyorum.

Atatürk’ün “fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür” nesil idealini benimseyen bir Türk kadını olarak, çağdaş uygarlık seviyesinin ötesine geçmeyi yalnızca bir hedef değil, bir sorumluluk olarak görüyorum.