สั้นแบบใด นุว่ามันก็ยาวพอใช้ได้5555
แต่ว่าเค้าไม่ได้แต่งแบบนี้นานแล้ว ภาษาไม่สวยเลอ เดะกลับไปเกลาภาษาก่อน อาจจะดีขึ้นหรือแย่ลงก็ไม่แน่ใจ5555

"ขอบคุณนะ"
"?"
"ขอบคุณที่มอบโอกาสต่างๆในชีวิตให้ฉันนะ ขอบคุณที่อยู่กับฉันมาตลอด ขอบคุณมากๆ"
"แกเป็นคนคว้าโอกาสต่างๆไว้เอง จะขอบคุณพร่ำเพรื่อทำไม"
"คงจะเป็นเพราะ...ฉันรักนาย'รีบอร์น' รักมากเท่าที่ฉันจะรักใครสักคนหนึ่งได้"
"ฉันก็รักแกสึนะ"

ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาประกบข้างหลัง แขนแข็งแรงกอดเกี่ยวเอวเล็กไว้หลวมๆพลางวางคางแหลมไว้ที่ไหล่เล็กของอีกคน
"เปล่าหรอก แค่กำลังนึกถึงเรื่องในอดีตน่ะ"
"ทำไม อยากกลับไปตะลอนเหมือนตอนเด็กๆน่ะเหรอ"
"จะบ้าเหรอ เหนื่อยจะตาย ชีวิตช่วงนั้นผ่านพ้นไปแค่ครั้งเดียวก็สนุกเกินจะบรรยายแล้วล่ะ"
.
.
.

ได้รับยศศักดิ์ที่ไม่เคยคาดคิด ได้ครอบครองทรัพย์สมบัติมากมาย ผ่านการฝึกสุดหิน และการทรมานหลายร้อยรูปแบบมา ผ่านทุกอย่างมาได้จนได้กลายเป็น 'สึนะ' บอสรุ่นที่10ของวองโกเล่แฟมมิลี่
แอ๊ดด
เจ้าของห้วงความคิดหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงผลักประตูระเบียง ดวงหน้าสวยปรากฏรอยยิ้มอ่อนเพราะรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นต้นเสียงเมื่อครู่
"ทำอะไรอยู่สึนะ"

'ฉันคือครูสอนพิเศษของนาย ฉันจะสอนให้นายเป็นบอสมาเฟียที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก' ถ้าหากพิจารณาจากความเป็นไปได้และความน่าเชื่อถือแล้ว คำพูดนั้นก็คงจะเป็นคำพูดที่เหลวไหลหนึ่งร้อยเปอร์เซนต์ และคงจะไม่มีใครที่ไหนเชื่อ หากแต่ว่านั้นคือความจริงทุกประการ ความจริงที่ว่าจากวันนั้นจนถึงวันนี้ จากเด็กสุดห่วยที่มีชื่อเล่นว่าสึนะจอมห่วย ได้รับการสั่งสอนต่างๆมากมาย ได้รับเพื่อนพ้องที่คอยยืนหยัดเคียงข้างกาย

กาซิบอีกรอบว่าเค้าก็ชอบผลงานของคุณมากๆเหมือนกานนค่าา

เค้ายังแต่งต่ออยู่ค่ะ กำลังเขียนอยู่พอดีเค้าแค่พักไปช่วงนึง เดี๋ยวน่าจะมีตอนใหม่อัพเร็วๆนี้ค่า ขอบคุณที่ติดตามนะคะ💖💖🫰

เค้าชอบลายเส้นคุณมากกกก มันนุบนิบสุบๆ