.
.
อยากออกไปเดินรับลมจังเลยนะ..
一 Main story
× docs.google.com/document/d/1...
.
.
อยากออกไปเดินรับลมจังเลยนะ..
一 Main story
× docs.google.com/document/d/1...
มันเป็นความย้อนแย้งที่น่าฉงน เมื่อสมองขาวโพลน ทว่าความรู้สึกกลับร่ำร้องจะจดจำ
“ทำไมล่ะ?”
“...”
“ทำไมล่ะ?”
น้ำเสียงที่คิดว่าคุ้นเคยนี่...มันวนเวียนกระซิบข้างหูเขาสักพักแล้ว
ใครกัน? ทำไม? หมายถึงอะไร?
+
มันเป็นความย้อนแย้งที่น่าฉงน เมื่อสมองขาวโพลน ทว่าความรู้สึกกลับร่ำร้องจะจดจำ
“ทำไมล่ะ?”
“...”
“ทำไมล่ะ?”
น้ำเสียงที่คิดว่าคุ้นเคยนี่...มันวนเวียนกระซิบข้างหูเขาสักพักแล้ว
ใครกัน? ทำไม? หมายถึงอะไร?
+
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
ความมืด ตามด้วยความว่างเปล่า และผู้คน
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหว สับสน และหยุดนิ่ง
ใครกันจะให้คำตอบได้ ไม่ใช่คนข้างๆ ไม่ใช่แม้แต่ตัวเอง หรือจะเป็นหน้ากากจิ้งจอก หยิบมันขึ้นมา และสวมไว้บนหน้า
และแล้ว ความมืดอีกครั้ง
(๑/๕)
ความมืด ตามด้วยความว่างเปล่า และผู้คน
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหว สับสน และหยุดนิ่ง
ใครกันจะให้คำตอบได้ ไม่ใช่คนข้างๆ ไม่ใช่แม้แต่ตัวเอง หรือจะเป็นหน้ากากจิ้งจอก หยิบมันขึ้นมา และสวมไว้บนหน้า
และแล้ว ความมืดอีกครั้ง
(๑/๕)
ท่ามกลางเสียงกระซิบมากมาย
โทวยะ กลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ
เขาหันไปมองข้างหลัง
ตามสัญชาตญาณที่ถูกปลูกฝั่งมาโดยธรรมชาติ
นั้นทำให้เขาได้พบเข้ากับ ' เด็กผู้หญิง ? '
( + )
ท่ามกลางเสียงกระซิบมากมาย
โทวยะ กลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ
เขาหันไปมองข้างหลัง
ตามสัญชาตญาณที่ถูกปลูกฝั่งมาโดยธรรมชาติ
นั้นทำให้เขาได้พบเข้ากับ ' เด็กผู้หญิง ? '
( + )
ขยับมือจับหน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง หลับตาลงช้าๆ..
จนลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากราวกับสะเก็ดดอกไม้ไฟที่ค่อยๆ เผาไหม้.. ยกมือประกบพนมมือเอาไว้เสียงกระซิบดังก้องไปทั่ว
จนกระทั่ง—..
ขยับมือจับหน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง หลับตาลงช้าๆ..
จนลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากราวกับสะเก็ดดอกไม้ไฟที่ค่อยๆ เผาไหม้.. ยกมือประกบพนมมือเอาไว้เสียงกระซิบดังก้องไปทั่ว
จนกระทั่ง—..
วันแห่งการเริ่มต้นสิ้นสุดไปแล้ว
เหลือเพียงเศษซากของสิ่งที่ผ่านมาเฉกเช่นทุกครั้ง
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ค่อยๆถูกลากมาเก็บไว้
"....ดูมีเรื่องในหัวเยอะนะ"
"ยืนอยู่ทำไมล่ะ มาช่วยฉันเก็บก่อนสิ"
วันแห่งการเริ่มต้นสิ้นสุดไปแล้ว
เหลือเพียงเศษซากของสิ่งที่ผ่านมาเฉกเช่นทุกครั้ง
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ค่อยๆถูกลากมาเก็บไว้
"....ดูมีเรื่องในหัวเยอะนะ"
"ยืนอยู่ทำไมล่ะ มาช่วยฉันเก็บก่อนสิ"
#SKZ_Shokuharai
ในยามที่ร่างกายดิ่งจมลงสู่ห้วงทะเลลึกอันมืดมิด จนดูเหมือนว่าคุณจะยอมแพ้ให้แก่ทุกสิ่ง
จงตะเกียกตะกายและดิ้นรนต่อชะตาชีวิตที่เหลืออยู่ของพวกเธอต่อจากนี้ซะ
ระยะเวลาเล่น: 1 กุมภาพันธ์ - 7 กุมภาพันธ์
docs.google.com/document/d/1...
#SKZ_Shokuharai
ในยามที่ร่างกายดิ่งจมลงสู่ห้วงทะเลลึกอันมืดมิด จนดูเหมือนว่าคุณจะยอมแพ้ให้แก่ทุกสิ่ง
จงตะเกียกตะกายและดิ้นรนต่อชะตาชีวิตที่เหลืออยู่ของพวกเธอต่อจากนี้ซะ
ระยะเวลาเล่น: 1 กุมภาพันธ์ - 7 กุมภาพันธ์
docs.google.com/document/d/1...
[ Story 01 ]
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่ตามคำสั่ง รอบกายช่างสงบราวกับถูกตัดขาดจากทุกสิ่ง
ทั้งมืด...และเงียบ... ราวกับว่าสถานที่นี้มีเพียงตัวเขาผู้เดียว
ทว่าในความเงียบนั้นเอง...
' คิซึรุคุง '
+
[ Story 01 ]
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่ตามคำสั่ง รอบกายช่างสงบราวกับถูกตัดขาดจากทุกสิ่ง
ทั้งมืด...และเงียบ... ราวกับว่าสถานที่นี้มีเพียงตัวเขาผู้เดียว
ทว่าในความเงียบนั้นเอง...
' คิซึรุคุง '
+
โรลเปิด , หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่และภาพความโกลาหลของเหล่าผู้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ยากจะเข้าใจมา
[ อิโอริ ] ยังคงยืนอยู่จุดเดิม สายตาปรายมองนาฏกรรมแห่งความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ฤดูกาล , ก็มีแต่พวกปวกเปียกเช่นเคย ”
( 1/2 )
โรลเปิด , หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่และภาพความโกลาหลของเหล่าผู้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ยากจะเข้าใจมา
[ อิโอริ ] ยังคงยืนอยู่จุดเดิม สายตาปรายมองนาฏกรรมแห่งความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ฤดูกาล , ก็มีแต่พวกปวกเปียกเช่นเคย ”
( 1/2 )
คลื่นแห่งความสับสนบีดรัดลมหายใจให้ติดขัด ไม่ทันไรทัศนียภาพตรงหน้าก็ถาโถมเข้ามาไม่ทันได้ตั้งตัว
สิ่งที่อยู่ใกล้สายตาที่สุด คือฝ่ามือกร้านของชายวัยกลางคนกางออกมาข้างหน้าและร่างของเจ้าตัวที่อยู่ถัดออกไป ทันใดนั้นมุมมองก็ได้เลื่อนลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนกับว่ามีคนทำกล้องหล่นจากที่สูงอย่างไงอย่างนั้น
+
คลื่นแห่งความสับสนบีดรัดลมหายใจให้ติดขัด ไม่ทันไรทัศนียภาพตรงหน้าก็ถาโถมเข้ามาไม่ทันได้ตั้งตัว
สิ่งที่อยู่ใกล้สายตาที่สุด คือฝ่ามือกร้านของชายวัยกลางคนกางออกมาข้างหน้าและร่างของเจ้าตัวที่อยู่ถัดออกไป ทันใดนั้นมุมมองก็ได้เลื่อนลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนกับว่ามีคนทำกล้องหล่นจากที่สูงอย่างไงอย่างนั้น
+
|โรลเปิด | แยกรูท |
การแนะนำกฎเกณฑ์ของ ‘โชคุไซ’ ได้จบลง ผู้คนในห้องโถงค่อย ๆ ทยอยเดินออกไปเรื่อย ๆ ทว่า ทาคายามะ ฮารุโตะ ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ในมือถือหน้ากากจิ้งจอกที่แต่งแต้มไปด้วยลวดลายแห่ง ‘บาป’
มืออีกข้างบีบรัดต้นคอไว้แน่น ราวกับว่าแรงบีบนั้นจะช่วยพิสูจน์การมีอยู่ของตัวเขาเอง
|โรลเปิด | แยกรูท |
การแนะนำกฎเกณฑ์ของ ‘โชคุไซ’ ได้จบลง ผู้คนในห้องโถงค่อย ๆ ทยอยเดินออกไปเรื่อย ๆ ทว่า ทาคายามะ ฮารุโตะ ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ในมือถือหน้ากากจิ้งจอกที่แต่งแต้มไปด้วยลวดลายแห่ง ‘บาป’
มืออีกข้างบีบรัดต้นคอไว้แน่น ราวกับว่าแรงบีบนั้นจะช่วยพิสูจน์การมีอยู่ของตัวเขาเอง
| เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาค่อยๆจับหน้ากากจิ้งจอกออกมาช้าๆ
หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัว
“ อะไร..วะเนี่ย? ”
เศษเสี้ยวความทรงจําต่างๆปั่นป่วนไปทั่ว สําหรับอาราตะแล้ว ความรู้สึกนี้มีทั้งชวนให้ตื่นเต้น และ ทําให้หวาดกลัว
‘ สรุปว่า ก็จริงสินะ ’
สงสัย แต่ก็ปริปากเพื่อถามมากกว่านั้นไม่ได้ - ในเมื่อได้รับโอกาศในการแก้ไข ก็จะยอมรับไว้แต่โดยดี
| เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาค่อยๆจับหน้ากากจิ้งจอกออกมาช้าๆ
หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัว
“ อะไร..วะเนี่ย? ”
เศษเสี้ยวความทรงจําต่างๆปั่นป่วนไปทั่ว สําหรับอาราตะแล้ว ความรู้สึกนี้มีทั้งชวนให้ตื่นเต้น และ ทําให้หวาดกลัว
‘ สรุปว่า ก็จริงสินะ ’
สงสัย แต่ก็ปริปากเพื่อถามมากกว่านั้นไม่ได้ - ในเมื่อได้รับโอกาศในการแก้ไข ก็จะยอมรับไว้แต่โดยดี
[โรลเปิด]
ทางเดินไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบงันหลังจบพิธี
แสงสลัวอาบย้อมร่างของเด็กสาวในชุดนักเรียน
หน้ากากจิ้งจอกสีแดงประหนึ่งอาบเลือดที่ไม่ถูกชำระล้าง บดบังใบหน้าของเธอไว้ ลวดลายของมันคือเส้นตารางดูแปลกตา
เธอยืนนิ่งก่อนจะค่อยๆ ยกนิ้วเรียวชี้ตรงมาที่คู่สนทนา
เอาล่ะ มาเริ่มจากคำถามง่ายๆกันดีกว่า..
[โรลเปิด]
ทางเดินไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบงันหลังจบพิธี
แสงสลัวอาบย้อมร่างของเด็กสาวในชุดนักเรียน
หน้ากากจิ้งจอกสีแดงประหนึ่งอาบเลือดที่ไม่ถูกชำระล้าง บดบังใบหน้าของเธอไว้ ลวดลายของมันคือเส้นตารางดูแปลกตา
เธอยืนนิ่งก่อนจะค่อยๆ ยกนิ้วเรียวชี้ตรงมาที่คู่สนทนา
เอาล่ะ มาเริ่มจากคำถามง่ายๆกันดีกว่า..
TW: snake
“โกหก”
คุโจ เลวิส—-อาจารย์คณิตศาสตร์ถอดหน้ากากออก
เสียงกระซิบของใครสักคนดังขึ้นจากด้านหลัง
มาพร้อมกับสัมผัสอ้อมกอดที่คุ้นเคย ก่อนทุกอย่างจะเลือนหายไป
‘มาตายด้วยกัน…อีกรอบได้ไหม’
[โกหก]
สมการนั้นเป็นเท็จ
เพราะคนคนนั้น—ตายก่อนเขา
TW: snake
“โกหก”
คุโจ เลวิส—-อาจารย์คณิตศาสตร์ถอดหน้ากากออก
เสียงกระซิบของใครสักคนดังขึ้นจากด้านหลัง
มาพร้อมกับสัมผัสอ้อมกอดที่คุ้นเคย ก่อนทุกอย่างจะเลือนหายไป
‘มาตายด้วยกัน…อีกรอบได้ไหม’
[โกหก]
สมการนั้นเป็นเท็จ
เพราะคนคนนั้น—ตายก่อนเขา
ภายใต้เสียงกระซับของฝูงชนที่ร้องไห้และโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง กลับมีประโยคที่ชายหนุ่มผมสีขาวได้ยินข้างหูชัดเจนราวกับจงใจ
[ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว!]
เสียงชายหญิง ทุ้มสูง เด็กแก่พูดปะปนกันจนยากจะแยก แต่มันนั้นทำให้ใบหน้าของเซย์ยะภายใต้หน้ากากยิ้มออกมา
(+)
ภายใต้เสียงกระซับของฝูงชนที่ร้องไห้และโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง กลับมีประโยคที่ชายหนุ่มผมสีขาวได้ยินข้างหูชัดเจนราวกับจงใจ
[ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว!]
เสียงชายหญิง ทุ้มสูง เด็กแก่พูดปะปนกันจนยากจะแยก แต่มันนั้นทำให้ใบหน้าของเซย์ยะภายใต้หน้ากากยิ้มออกมา
(+)
เมื่อยามเด็กนักเรียนนับร้อยเดินออกจากอาคารอเนกประสงค์ ในตอนที่คุณกำลังยืนไม่เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นอยู๋
เสียงปริศนาจึงดังขึ้นด้านหลัง
เสื้อคลุมพิธีการที่พริ้วไหวเล็กน้อยตามแรงลม
เธอเป็นหญิงสาวที่คุณได้พบว่ายืนอยู่กับสภานักเรียนเมื่อครู่นี้
[ กรรมการฝ่ายวินัย เทนเซย์ ]
"เธอดูมีคำถามนะ อยากถามอะไรหรือเปล่า?"
เมื่อยามเด็กนักเรียนนับร้อยเดินออกจากอาคารอเนกประสงค์ ในตอนที่คุณกำลังยืนไม่เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นอยู๋
เสียงปริศนาจึงดังขึ้นด้านหลัง
เสื้อคลุมพิธีการที่พริ้วไหวเล็กน้อยตามแรงลม
เธอเป็นหญิงสาวที่คุณได้พบว่ายืนอยู่กับสภานักเรียนเมื่อครู่นี้
[ กรรมการฝ่ายวินัย เทนเซย์ ]
"เธอดูมีคำถามนะ อยากถามอะไรหรือเปล่า?"
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
1
เสียงของรองเท้าดังระงมไปทั่วทุกที ใบหน้าของเหล่าผู้คนที่ไม่รู้จักในชุดกักคุรัน มุ่งตรงไปยังจุดหมายเดียวกัน
บ้างก็ออกมาจากห้องด้วยสีหน้างุนงง บ้างก็ออกมาด้วยสีหน้าหวาดกลัว บ้างก็ออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย หรือบ้างก็ออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
1
เสียงของรองเท้าดังระงมไปทั่วทุกที ใบหน้าของเหล่าผู้คนที่ไม่รู้จักในชุดกักคุรัน มุ่งตรงไปยังจุดหมายเดียวกัน
บ้างก็ออกมาจากห้องด้วยสีหน้างุนงง บ้างก็ออกมาด้วยสีหน้าหวาดกลัว บ้างก็ออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย หรือบ้างก็ออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
เพราะความว่างเปล่ากลืนกินจิตใจ
เพราะความ ‘ไม่รู้‘ ว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใด
เขาถึงเดินตามมาที่นี่อย่างง่ายดาย
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวーถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่
ท่วงท่าสงบนิ่ง ...หากแต่ลมหายใจ
กลับแรงขึ้นทุกขณะ
เสียงประกาศดังกึกก้อง ทำให้สองแขนของเขายกขึ้นราวกับกำลังถูกบีบบังคับด้วยเสียงเพียงอย่างเดียว
「 จงพนมมือ...และหลับตาลงเสีย 」
เพราะความว่างเปล่ากลืนกินจิตใจ
เพราะความ ‘ไม่รู้‘ ว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใด
เขาถึงเดินตามมาที่นี่อย่างง่ายดาย
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวーถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่
ท่วงท่าสงบนิ่ง ...หากแต่ลมหายใจ
กลับแรงขึ้นทุกขณะ
เสียงประกาศดังกึกก้อง ทำให้สองแขนของเขายกขึ้นราวกับกำลังถูกบีบบังคับด้วยเสียงเพียงอย่างเดียว
「 จงพนมมือ...และหลับตาลงเสีย 」
[ โรลเปิด | แยกรูท | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ ]
หลังจบพิธี เร็นจิเดินออกมาโดยไม่รู้ปลายทางเหมือนแต่ต้องการออกมาให้ไกลจากที่น่าขนลุกนั่น
หน้ากากถูกถอดออกแล้ว ถืออยู่ในมือ เหลือเพียงใบหน้าที่ชัดเจนว่าอารมณ์เสียสุด ๆ
จังหวะที่เงยหน้าขึ้นดวงตาเขาก็สบกับ [คุณ] เข้าพอดี
"มีปัญหาอะไร"
น้ำเสียงไม่เป็นมิตร ตาเขายังจ้องรอคำตอบ
[ โรลเปิด | แยกรูท | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ ]
หลังจบพิธี เร็นจิเดินออกมาโดยไม่รู้ปลายทางเหมือนแต่ต้องการออกมาให้ไกลจากที่น่าขนลุกนั่น
หน้ากากถูกถอดออกแล้ว ถืออยู่ในมือ เหลือเพียงใบหน้าที่ชัดเจนว่าอารมณ์เสียสุด ๆ
จังหวะที่เงยหน้าขึ้นดวงตาเขาก็สบกับ [คุณ] เข้าพอดี
"มีปัญหาอะไร"
น้ำเสียงไม่เป็นมิตร ตาเขายังจ้องรอคำตอบ
1 ครั้ง
2 ครั้ง
3ครั้ง…และนับครั้งไม่ได้
กุหลาบผลิดอกทุกครั้งที่ความเจ็บปวดกัดกินแม้เห็นเพียงภาพความทรงจำ
เสียงกระซิบที่ได้ยินก่อนภาพเหล่านั้นไล่ปะทุในความทรงจำ
ช่างเสียดสีจนเธออดยิ้มเยาะใต้หน้ากากเสียไม่ได้
.
.
.
.
1 ครั้ง
2 ครั้ง
3ครั้ง…และนับครั้งไม่ได้
กุหลาบผลิดอกทุกครั้งที่ความเจ็บปวดกัดกินแม้เห็นเพียงภาพความทรงจำ
เสียงกระซิบที่ได้ยินก่อนภาพเหล่านั้นไล่ปะทุในความทรงจำ
ช่างเสียดสีจนเธออดยิ้มเยาะใต้หน้ากากเสียไม่ได้
.
.
.
.
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง เปลือกตาปิดสนิทลง
กระทั่งลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากให้มีลวดลาย พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบจากทั่วสารทิศแทรกแซงเข้ามา จนโสตประสาทไม่อาจรับไหว
ไม่นานเสียงเหล่านั้น กลับกลายเป็นเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ปรื้มปิติ แม้กระทั่งเสียงร้องไห้
“ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว”
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง เปลือกตาปิดสนิทลง
กระทั่งลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากให้มีลวดลาย พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบจากทั่วสารทิศแทรกแซงเข้ามา จนโสตประสาทไม่อาจรับไหว
ไม่นานเสียงเหล่านั้น กลับกลายเป็นเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ปรื้มปิติ แม้กระทั่งเสียงร้องไห้
“ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว”
[ โรลเปิด | แยกรูท ]
หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ผู้คนต่างเริ่มแยกย้ายส่วนเขาที่ยังไม่ได้ไปไหนจึงสะกิดเรียก [ คุณ ] ที่อยู่แถวนั้น
" ไง เธอน่ะ "
" เป็นยังไงบ้าง? "
หนุ่มเจ้าสูงเพรียวเอ่ยทักทายคุณด้วยน้ำเสียงเริงร่าคล้ายจะชวนคุยให้รู้สึกผ่อนคลายลงหลังจากเจอพิธีปฐมนิเทศไป
เขา ? ไม่รู้สิ เขาดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเท่าไหร่เลยนะ ?
( +ได้ตามสบายเลยค่ะ🤩 )
[ โรลเปิด | แยกรูท ]
หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ผู้คนต่างเริ่มแยกย้ายส่วนเขาที่ยังไม่ได้ไปไหนจึงสะกิดเรียก [ คุณ ] ที่อยู่แถวนั้น
" ไง เธอน่ะ "
" เป็นยังไงบ้าง? "
หนุ่มเจ้าสูงเพรียวเอ่ยทักทายคุณด้วยน้ำเสียงเริงร่าคล้ายจะชวนคุยให้รู้สึกผ่อนคลายลงหลังจากเจอพิธีปฐมนิเทศไป
เขา ? ไม่รู้สิ เขาดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเท่าไหร่เลยนะ ?
( +ได้ตามสบายเลยค่ะ🤩 )