Doc: https://docs.google.com/document/d/1s6QkqO-5hUL_7zzy0a1tUnIr7m74T8ccZ1U_ILRVdaQ/edit?usp=drivesdk
「僕はただの赤の他人です」
“ผมก็แค่คนแปลกหน้าโดยสมบูรณ์เท่านั้นแหละครับ”
----------------
—吉彦 あかい・Yoshihiko Akai
3 年 | ชมรมภาษามือ | พักที่บ้าน
178 cm | 65 kg | 1997年11月04日
----------------
[ Draw | Talk | Co-op | Roleplay | DM OK! ]
Doc: Bio
2026年 7月 25日 | @ โอกินาว่า
[โรลปิด]
งานแต่งงานของชิโนโนเมะ ริน และ ฮิราบายาชิ นาโอเอะที่ถูกจัดขึ้นกว่าสิบปีให้หลังพาให้ผู้คนที่ห่างหายจากกันไปได้กลับมาพบกันอีกครั้ง รวมถึงผู้ที่ต้องเผชิญความขมขื่นจากคนในความทรงจำเช่นกัน
ชายหนุ่มร่างสูงชะลูดเดินสับเท้าผ่านชายหาดตามทางที่จำได้ว่าเห็นคนผ่านไปไว ๆ เมื่อครู่ช่วงที่ตนยังร่ำลามิตรเก่าไม่เสร็จดี
(+)
2026年 7月 25日 | @ โอกินาว่า
[โรลปิด]
งานแต่งงานของชิโนโนเมะ ริน และ ฮิราบายาชิ นาโอเอะที่ถูกจัดขึ้นกว่าสิบปีให้หลังพาให้ผู้คนที่ห่างหายจากกันไปได้กลับมาพบกันอีกครั้ง รวมถึงผู้ที่ต้องเผชิญความขมขื่นจากคนในความทรงจำเช่นกัน
ชายหนุ่มร่างสูงชะลูดเดินสับเท้าผ่านชายหาดตามทางที่จำได้ว่าเห็นคนผ่านไปไว ๆ เมื่อครู่ช่วงที่ตนยังร่ำลามิตรเก่าไม่เสร็จดี
(+)
แสงแดดแรกของปี 2017
ท้องฟ้ายามเช้าที่ได้เห็นทุกวัน และรัศมีอบอุ่นของดวงอาทิตย์ฉายส่องเปรียบเหมือนการฉลองให้แก่ชีวิตวัยรุ่นสุดบัดซบ
อยากลุกขึ้นมาไชโยอยู่หรอก
ทว่า
แสงแดดแรกของปี 2017
ท้องฟ้ายามเช้าที่ได้เห็นทุกวัน และรัศมีอบอุ่นของดวงอาทิตย์ฉายส่องเปรียบเหมือนการฉลองให้แก่ชีวิตวัยรุ่นสุดบัดซบ
อยากลุกขึ้นมาไชโยอยู่หรอก
ทว่า
(คอมมูจบแล้ว ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่มาเล่นกับคุรุมุ 😭❤️ แม้หลังๆจะไม่ได้เล่นอีเว้นมากนัก เพราะติดงานหลวง ฮืออ 😭💦 แต่ได้เล่นกับทุกคนแล้วสนุกมากเลยค่ะ ❤️
ไว้พบกันใหม่นะคะ❤️)
(คอมมูจบแล้ว ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่มาเล่นกับคุรุมุ 😭❤️ แม้หลังๆจะไม่ได้เล่นอีเว้นมากนัก เพราะติดงานหลวง ฮืออ 😭💦 แต่ได้เล่นกับทุกคนแล้วสนุกมากเลยค่ะ ❤️
ไว้พบกันใหม่นะคะ❤️)
(เป็นครั้งแรกเลยค่ะที่ได้เล่นมูเซอไวเวอ แต่รับรู้เลยว่าทีมงานและฝ่ายอาร์ตทุ่มเทกันมากๆ ได้ประสบการณ์ใหม่เยอะมาก มีสตอรี่ให้ตื่นเต้นทุกอีเวนท์ ขอบคุณที่ทำงานอย่างหนักและคอยดูแลลูกมูอย่างดีนะคะ เป็น 6 เดือนที่สนุกมากเลย
เพื่อนร่วมมูก็คอยสร้างสีสันอยู่เสมอ ขอบคุณทุกคนที่แวะมาเล่นด้วยกันค่ะ ได้ความทรงจำดีๆ เยอะมากจากที่นี่ แอบเสียดายนิดหน่อยที่จบลงแล้ว
ไว้เจอกันใหม่นะคะ!)
(เป็นครั้งแรกเลยค่ะที่ได้เล่นมูเซอไวเวอ แต่รับรู้เลยว่าทีมงานและฝ่ายอาร์ตทุ่มเทกันมากๆ ได้ประสบการณ์ใหม่เยอะมาก มีสตอรี่ให้ตื่นเต้นทุกอีเวนท์ ขอบคุณที่ทำงานอย่างหนักและคอยดูแลลูกมูอย่างดีนะคะ เป็น 6 เดือนที่สนุกมากเลย
เพื่อนร่วมมูก็คอยสร้างสีสันอยู่เสมอ ขอบคุณทุกคนที่แวะมาเล่นด้วยกันค่ะ ได้ความทรงจำดีๆ เยอะมากจากที่นี่ แอบเสียดายนิดหน่อยที่จบลงแล้ว
ไว้เจอกันใหม่นะคะ!)
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
[บันทึกบนเศษกระดาษ]
“ มิรู้ด้วยเหตุใด
อาลัยอาวรณ์ต่อโลกา
ที่แห่งการบอกลา ”
- นัตสึเมะ โซเซกิ , 1910 -
—————
จู่ ๆ ก็นึกออกขึ้นมา
ตัวผมนั้นยึดติดกับอะไรหลาย ๆอย่างจนสภาพไม่น่าดู
แต่นี้คงเป็นครั้งแรก ที่ผมกล้าที่จะปล่อยมือเสียที
เพียงแต่…อยากจะพบกันอีกสักครั้งจัง
—————
███ ███ เ̴҉ส̸҈ี҉ย҈̴ช҉ี̸ว̷ิ҉ต̸
—————
[บันทึกบนเศษกระดาษ]
“ มิรู้ด้วยเหตุใด
อาลัยอาวรณ์ต่อโลกา
ที่แห่งการบอกลา ”
- นัตสึเมะ โซเซกิ , 1910 -
—————
จู่ ๆ ก็นึกออกขึ้นมา
ตัวผมนั้นยึดติดกับอะไรหลาย ๆอย่างจนสภาพไม่น่าดู
แต่นี้คงเป็นครั้งแรก ที่ผมกล้าที่จะปล่อยมือเสียที
เพียงแต่…อยากจะพบกันอีกสักครั้งจัง
—————
███ ███ เ̴҉ส̸҈ี҉ย҈̴ช҉ี̸ว̷ิ҉ต̸
—————
ณ █▄▀█▀█
“ดูสิ ๆ หลานรักของผมกลับมาแล้ว! พาเพื่อนมาด้วยล่ะ”
ชายหนุ่มที่กำลังทำอาหาร หันไปมองตามที่ทิศที่เสียงข้างหลังบอก
รอยยิ้มประดับบนใบหน้า
..
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ”
..
———————
ภาพสุดท้ายก่อนจากกันค่ะ
ขอบคุณที่มาโคกันนะ😊
@shingen-kzk.bsky.social
@shinmu-kzk.bsky.social
ณ █▄▀█▀█
“ดูสิ ๆ หลานรักของผมกลับมาแล้ว! พาเพื่อนมาด้วยล่ะ”
ชายหนุ่มที่กำลังทำอาหาร หันไปมองตามที่ทิศที่เสียงข้างหลังบอก
รอยยิ้มประดับบนใบหน้า
..
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ”
..
———————
ภาพสุดท้ายก่อนจากกันค่ะ
ขอบคุณที่มาโคกันนะ😊
@shingen-kzk.bsky.social
@shinmu-kzk.bsky.social
[ ช̷̡̣̙̄͛̈́̋̋̈́̔̊̓͠ิ̶̙̣̖͈̹͙̣̑̽̄น̵̧̡̛͚̣̰͕̟̤̖̝̩̤͈̲̈́̎̓̄̇̿́́̈́͗͒̃̋͜ͅน̶̛̬̓̆̓̊͐͠͝ิ̵̲͚̥͈̟̭̘̖̞̀̇̇̽͒̊̃̌̽̓̽̾͐ͅก̶͓͉̞̟͔̜͚̲͋́̆̊͛̔ͅา̶̯́͗̀̋͌̌̉̎̆̽̾̾̕͝͝ม̸͎͎̫̦̟̞͈̔̌̂ิ̴̢̢̫͈̜̞͉̙̬̼̌̑̋̈́̈̂̈́̈͜͝͝ ชินเงน ]
[ ช̷̡̣̙̄͛̈́̋̋̈́̔̊̓͠ิ̶̙̣̖͈̹͙̣̑̽̄น̵̧̡̛͚̣̰͕̟̤̖̝̩̤͈̲̈́̎̓̄̇̿́́̈́͗͒̃̋͜ͅน̶̛̬̓̆̓̊͐͠͝ิ̵̲͚̥͈̟̭̘̖̞̀̇̇̽͒̊̃̌̽̓̽̾͐ͅก̶͓͉̞̟͔̜͚̲͋́̆̊͛̔ͅา̶̯́͗̀̋͌̌̉̎̆̽̾̾̕͝͝ม̸͎͎̫̦̟̞͈̔̌̂ิ̴̢̢̫͈̜̞͉̙̬̼̌̑̋̈́̈̂̈́̈͜͝͝ ชินเงน ]
เช้าวันใหม่มาเยือน ร่างกายเจ็บสะท้าน เนื้อที่เคยเชื่อมต่อกันตอนนี้กลับฉีกขาด โลหิตหยาดย้อยไหลรินตามลำตัว สองมือโอบกอดบาดแผลไว้ สองเท้าเดินหน้าอย่างไร้ทิศทาง
เจ็บชะมัดยาก...
‘มะม๊าจะเป็นยังไงบ้างนะ’
“มะม๊าครับ ไคคุงไม่อยากเล่นซ้อนหาแล้วนะครับ” น้ำเสียงอิดโรยถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีจุดหมาย
เช้าวันใหม่มาเยือน ร่างกายเจ็บสะท้าน เนื้อที่เคยเชื่อมต่อกันตอนนี้กลับฉีกขาด โลหิตหยาดย้อยไหลรินตามลำตัว สองมือโอบกอดบาดแผลไว้ สองเท้าเดินหน้าอย่างไร้ทิศทาง
เจ็บชะมัดยาก...
‘มะม๊าจะเป็นยังไงบ้างนะ’
“มะม๊าครับ ไคคุงไม่อยากเล่นซ้อนหาแล้วนะครับ” น้ำเสียงอิดโรยถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีจุดหมาย
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
⊹⊹—⊹ ⊹⊹ —⊹ ⊹— ⊹—⊹⊹ ⊹—⊹⊹ —⊹—— ——⊹⊹—— [] —⊹—⊹ ⊹— —⊹ [] ⊹⊹ [] —⊹⊹⊹ ⊹ [] ⊹⊹⊹⊹ ⊹— ⊹——⊹ ⊹——⊹ —⊹—— ⊹⊹——⊹⊹
⊹⊹—⊹ ⊹⊹ —⊹ ⊹— ⊹—⊹⊹ ⊹—⊹⊹ —⊹—— ——⊹⊹—— [] —⊹—⊹ ⊹— —⊹ [] ⊹⊹ [] —⊹⊹⊹ ⊹ [] ⊹⊹⊹⊹ ⊹— ⊹——⊹ ⊹——⊹ —⊹—— ⊹⊹——⊹⊹
TW : การตายของตัวละคร / เลือด
ร่างกายเขาหนักอึ้ง
แม้คิดจะขยับร่างกายก็ขยับไม่ได้แต่น้อย
ลมหายใจหอมถี่อย่างตื่นตระหนก
ก่อนเบาบางลงในชั่วอึดใจ
ราวกับชีวิตอันแสนเปราะบาง
กำลังจะดับมอดลง
เขายังปกป้องใครไว้ไม่ได้เลย
แค่จะช่วยเด็กพวกนั้นยังไม่ได้
แค่จะตายช้าที่สุด
เพื่อรอดูพวกเขารอดชีวิต
ยังทำไม่ได้เลย
ดวงตาเขาพร่าลง
เสียงเริ่มอื้ออึง
TW : การตายของตัวละคร / เลือด
ร่างกายเขาหนักอึ้ง
แม้คิดจะขยับร่างกายก็ขยับไม่ได้แต่น้อย
ลมหายใจหอมถี่อย่างตื่นตระหนก
ก่อนเบาบางลงในชั่วอึดใจ
ราวกับชีวิตอันแสนเปราะบาง
กำลังจะดับมอดลง
เขายังปกป้องใครไว้ไม่ได้เลย
แค่จะช่วยเด็กพวกนั้นยังไม่ได้
แค่จะตายช้าที่สุด
เพื่อรอดูพวกเขารอดชีวิต
ยังทำไม่ได้เลย
ดวงตาเขาพร่าลง
เสียงเริ่มอื้ออึง
จิโตเสะเยื้องย่างขยับเข้าหาคนตรงหน้า ย่นระยะห่างระหว่างทั้งสองจนหัวไหล่อิงสนิทแนบชิดกัน
“พูดแล้วต้องอยู่ข้างๆเราไปตลอดเลยนะ…?“
เธอเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา พลันยกมือขึ้นรอให้อีกคนเกี้ยวก้อยสัญญาตอบ
จิโตเสะเยื้องย่างขยับเข้าหาคนตรงหน้า ย่นระยะห่างระหว่างทั้งสองจนหัวไหล่อิงสนิทแนบชิดกัน
“พูดแล้วต้องอยู่ข้างๆเราไปตลอดเลยนะ…?“
เธอเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา พลันยกมือขึ้นรอให้อีกคนเกี้ยวก้อยสัญญาตอบ
ในโลกอีกฝั่ง หรือ สักสถานที่
เด็กน้อยคนนึงในชุดยูกาตะสีแดง นั่งหัวเราะอย่างมีความสุขกับชายคนนึง เด็กคนนั้นเขาอ้าแขนหาคนนั้นอย่างต้องการให้อีกฝ่ายโอบรับ
.
.
.
.
—
ถ้ามีสักครั้ง..จริงๆ
ผ̴͖̤̭̍̆ม҈̝͙͂̾ก҉͔̭͙̬̘́̈́͗͛็҈̪̤̬̥͕̽͛͐อ҈̞͙̩͂̋̈́ย҈̗̘̖̦̓̇า̶͓͔̝̟̎̀͛ก҈͇̩̭̑̔̄͛เ҉̙̞̩̐́ป̶͔̙̝͑̒͌̓็̴̦̟̐̽น̷̜͔̂͋͂̿̚ล̷̴ู̰̜̳͚͆͆̋͒̋̍̾͌ก̶͙̰̈́́̐̿̈ช̷̯͚̮̆̐̎า̴͇̦̀͐̇ย̷̳̳̠̝̟̊̇̍̍̈́ค̸̷ุ̙͖͈̟͉͉̣͎̍͐̌̀͐̀̓̽̏ณ̷̠̘̈́́̎͌̇อ̸̦͖̒̂ͅิ̶͓̦̞̾̇̈́̒จ̵̜̝̲̓́̈́̔ิ̸̩̫͛͊̀เ̷̱͓̓̋̇̎̚อ̵̥̥͖͊̉͆̉̀ะ̴͕͙̅̈̿̑ส̷̦͇̌͛̋͌ั̶̙̣̿̀̀ก҉̦̥͇͇̌̅͐̈́̏ͅค̸̰̝̲͙̔̈̄̆̌ร҈̠̖͐̂̈ั҉̵้̰̰̮͚̣͍̥̫̿̓̿͐̎͊̃̿ง̷̖͔̠͐͒͂เ̷̪̙̠͈̯͗́͌͗ห̸͔͓̯̟̽̆̈ม҉̭̙̈̉͛̈̍ื̶̳͙͛̑อ̶͙͍̤͒͒น̶̠̳͗͊͛ก҈͍̱̊̓ั̵̫̦̿͆́น̶̲͈͉͆͆ค̵̪̭͙̆̂͒̇͐ร̴͉̠̞͗̂̚ั̸̝̙̲̱̽̈́͆บ̶̮̳̯̮̒̔̂
ในโลกอีกฝั่ง หรือ สักสถานที่
เด็กน้อยคนนึงในชุดยูกาตะสีแดง นั่งหัวเราะอย่างมีความสุขกับชายคนนึง เด็กคนนั้นเขาอ้าแขนหาคนนั้นอย่างต้องการให้อีกฝ่ายโอบรับ
.
.
.
.
—
ถ้ามีสักครั้ง..จริงๆ
ผ̴͖̤̭̍̆ม҈̝͙͂̾ก҉͔̭͙̬̘́̈́͗͛็҈̪̤̬̥͕̽͛͐อ҈̞͙̩͂̋̈́ย҈̗̘̖̦̓̇า̶͓͔̝̟̎̀͛ก҈͇̩̭̑̔̄͛เ҉̙̞̩̐́ป̶͔̙̝͑̒͌̓็̴̦̟̐̽น̷̜͔̂͋͂̿̚ล̷̴ู̰̜̳͚͆͆̋͒̋̍̾͌ก̶͙̰̈́́̐̿̈ช̷̯͚̮̆̐̎า̴͇̦̀͐̇ย̷̳̳̠̝̟̊̇̍̍̈́ค̸̷ุ̙͖͈̟͉͉̣͎̍͐̌̀͐̀̓̽̏ณ̷̠̘̈́́̎͌̇อ̸̦͖̒̂ͅิ̶͓̦̞̾̇̈́̒จ̵̜̝̲̓́̈́̔ิ̸̩̫͛͊̀เ̷̱͓̓̋̇̎̚อ̵̥̥͖͊̉͆̉̀ะ̴͕͙̅̈̿̑ส̷̦͇̌͛̋͌ั̶̙̣̿̀̀ก҉̦̥͇͇̌̅͐̈́̏ͅค̸̰̝̲͙̔̈̄̆̌ร҈̠̖͐̂̈ั҉̵้̰̰̮͚̣͍̥̫̿̓̿͐̎͊̃̿ง̷̖͔̠͐͒͂เ̷̪̙̠͈̯͗́͌͗ห̸͔͓̯̟̽̆̈ม҉̭̙̈̉͛̈̍ื̶̳͙͛̑อ̶͙͍̤͒͒น̶̠̳͗͊͛ก҈͍̱̊̓ั̵̫̦̿͆́น̶̲͈͉͆͆ค̵̪̭͙̆̂͒̇͐ร̴͉̠̞͗̂̚ั̸̝̙̲̱̽̈́͆บ̶̮̳̯̮̒̔̂
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)