|🕊️โค โรล เวิ่น ชวน➜DM|
|🕊️แอคทีฟ จ. - ศ.|❌ส. อ.|17.00-0.00 PM
|🕊️Doc: bit.ly/3GGoTiE
🕊️「清水 日月奈 • Shimizu Akina 」
🕊️|3 年|173cm|
🕊️|ชมรมวิจัยอิเฮน 🔎|ชมรมภาษามือ 🫶
🕊️|ที่อยู่หลัก บ้าน
˖ ݁𖥔 ━━━━━━━━━━━━━━𖥔 ˖ ݁
| 🕊️ |✨| 🌙|
✦━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━✦
🕊️|Doc : |http://bit.ly/3GGoTiE
🕊️| Role,Co-story,Via,➜Dm|#kzk_commu
เช้าวันใหม่มาเยือน ร่างกายเจ็บสะท้าน เนื้อที่เคยเชื่อมต่อกันตอนนี้กลับฉีกขาด โลหิตหยาดย้อยไหลรินตามลำตัว สองมือโอบกอดบาดแผลไว้ สองเท้าเดินหน้าอย่างไร้ทิศทาง
เจ็บชะมัดยาก...
‘มะม๊าจะเป็นยังไงบ้างนะ’
“มะม๊าครับ ไคคุงไม่อยากเล่นซ้อนหาแล้วนะครับ” น้ำเสียงอิดโรยถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีจุดหมาย
เช้าวันใหม่มาเยือน ร่างกายเจ็บสะท้าน เนื้อที่เคยเชื่อมต่อกันตอนนี้กลับฉีกขาด โลหิตหยาดย้อยไหลรินตามลำตัว สองมือโอบกอดบาดแผลไว้ สองเท้าเดินหน้าอย่างไร้ทิศทาง
เจ็บชะมัดยาก...
‘มะม๊าจะเป็นยังไงบ้างนะ’
“มะม๊าครับ ไคคุงไม่อยากเล่นซ้อนหาแล้วนะครับ” น้ำเสียงอิดโรยถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีจุดหมาย
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
เส้นทางสู่ความหวังของแบบนั้นน่ะ—
'ยูกิริ โคกะ' ไม่เคยเชื่อตั้งแต่วันที่พวกเราเสียพ่อแม่
ทั้งที่ไม่เชื่อ、สองขากลับก้าวขึ้นมาบนรถไฟ แม้ว่าเขาไม่มีความคิดที่จะทอดทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง
นั่นก็เพราะเหตุผลง่ายๆ
"ประธาน—!"
ประธานชมรมศึกษาอิเฮน รุ่นพี่ที่มักจดบันทึก ลูกชายที่รักคุณแม่สุดหัวใจ
「 คามิทากะ มาโคโตะ 」
เส้นทางสู่ความหวังของแบบนั้นน่ะ—
'ยูกิริ โคกะ' ไม่เคยเชื่อตั้งแต่วันที่พวกเราเสียพ่อแม่
ทั้งที่ไม่เชื่อ、สองขากลับก้าวขึ้นมาบนรถไฟ แม้ว่าเขาไม่มีความคิดที่จะทอดทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง
นั่นก็เพราะเหตุผลง่ายๆ
"ประธาน—!"
ประธานชมรมศึกษาอิเฮน รุ่นพี่ที่มักจดบันทึก ลูกชายที่รักคุณแม่สุดหัวใจ
「 คามิทากะ มาโคโตะ 」
แสงนั้น
กลืนกินร่างของเขาอย่างไร้ปรานี
สีขาวแผ่ขยาย โอบล้อมทุกสิ่ง
ความเจ็บปวด
ความกลัว
ความปรารถนา
.
.
ทั้งหมดถูกกลืนหายไปพร้อมกัน
ในวินาทีนั้น ที่ความฝันได้สิ้นสุดลง
แสงนั้น
กลืนกินร่างของเขาอย่างไร้ปรานี
สีขาวแผ่ขยาย โอบล้อมทุกสิ่ง
ความเจ็บปวด
ความกลัว
ความปรารถนา
.
.
ทั้งหมดถูกกลืนหายไปพร้อมกัน
ในวินาทีนั้น ที่ความฝันได้สิ้นสุดลง
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
ไม่ได้เป็นคนที่ดีพอที่จะยอมสละชีวิต
เขาก็แค่..
อยากมีชีวิตอยู่
เขายังมีความหวัง
ยังมีความฝันที่ยังไม่ได้ไปถึง
ยังมีอีกหลากหลายสิ่งที่ไม่ได้พูดออกไป
ยังมีผู้คนที่อยากเดินกลับไปหาอีกครั้ง
.
.
ขอแค่อีกนิดเดียว
.
.
ขอแค่ผ่านมันไปได้อีกก้าวเดียวเท่านั้น
เขายังไม่พร้อมจะตาย
ไม่ใช่ตอนนี้
ไม่ใช่หลังจากที่พยายามมาไกลขนาดนี้
ไม่ใช่หลังจากที่ฝืนยืนมาได้ถึงตรงนี้
(+)
ไม่ได้เป็นคนที่ดีพอที่จะยอมสละชีวิต
เขาก็แค่..
อยากมีชีวิตอยู่
เขายังมีความหวัง
ยังมีความฝันที่ยังไม่ได้ไปถึง
ยังมีอีกหลากหลายสิ่งที่ไม่ได้พูดออกไป
ยังมีผู้คนที่อยากเดินกลับไปหาอีกครั้ง
.
.
ขอแค่อีกนิดเดียว
.
.
ขอแค่ผ่านมันไปได้อีกก้าวเดียวเท่านั้น
เขายังไม่พร้อมจะตาย
ไม่ใช่ตอนนี้
ไม่ใช่หลังจากที่พยายามมาไกลขนาดนี้
ไม่ใช่หลังจากที่ฝืนยืนมาได้ถึงตรงนี้
(+)
เสียงนั้นแทบไม่หลงเหลือเป็นคำพูด
รุกิก้าวไปข้างหน้า
ขาทั้งสองหนักอึ้งราวกับจะทรุดลงทุกเมื่อ
เขายังคงก้าว
ทีละก้าว..
ทั้งที่รู้ว่าร่างกายกำลังจะพัง
ทั้งที่รู้ว่าอาจไม่มีวันกลับมา
ไม่ยอม
ไม่อยากจะหายไป
ขอแค่..
อยากรอดไปพร้อมกับทุกคนเท่านั้นเอง!
(+)
เสียงนั้นแทบไม่หลงเหลือเป็นคำพูด
รุกิก้าวไปข้างหน้า
ขาทั้งสองหนักอึ้งราวกับจะทรุดลงทุกเมื่อ
เขายังคงก้าว
ทีละก้าว..
ทั้งที่รู้ว่าร่างกายกำลังจะพัง
ทั้งที่รู้ว่าอาจไม่มีวันกลับมา
ไม่ยอม
ไม่อยากจะหายไป
ขอแค่..
อยากรอดไปพร้อมกับทุกคนเท่านั้นเอง!
(+)
“เอ้า! ลองนี่ดู!”
ก่อนจะดันๆให้เข้าห้องลองชุดไปลอง
(แน่นอนว่าตอนนี้ไม่รู้แต่ถ้ากางออกเธอจะได้พบกับ—)
4 มกราคม 2026
Warning : Glitch , Flash
4 มกราคม 2026
Warning : Glitch , Flash
นี่อาจกลายเป็นงานเลี้ยงอำลาก็ได้ใครจะรู้…
ถ้ามีใครมาชวนเขาให้ทำอะไรบ้าๆในตอนนี้ก็คงไม่มีเหตุผลให้ปฎิเสธ
แต่ถ้าหากข้อเสนอไม่น่าสนใจพอล่ะก็…เขาก็จะดื่มมันไปเรื่อยๆอย่างงี้นี่แหละ
นี่อาจกลายเป็นงานเลี้ยงอำลาก็ได้ใครจะรู้…
ถ้ามีใครมาชวนเขาให้ทำอะไรบ้าๆในตอนนี้ก็คงไม่มีเหตุผลให้ปฎิเสธ
แต่ถ้าหากข้อเสนอไม่น่าสนใจพอล่ะก็…เขาก็จะดื่มมันไปเรื่อยๆอย่างงี้นี่แหละ
ตะโกนเสียงแหบประตูก็ยังไม่เปิดจนเริ่มหมดแรง
เด็กสาวมองชุดที่กองอยู่กับพื้น คิ้วขมวดแทบจะเป็นโบว์ สีมันจะสดไปไหน แบบนี้มันไม่ใช่สไตล์เธอเลยสักนิด
"...."
"...เออๆ ใส่ก็ใส่"
แต่ขี้เกียจเถียง แค่ลองชุดจะโวยวายให้เหนื่อยทำไม ว่าแล้วก็หยิบชุดขึ้นมาใส่ ใช้เวลาไม่นานก็เปลี่ยนเสร็จ
"เห้ย ใส่แล้ว เปิดประตูได้แล้ว"
หลังประตูเปิดคำแรกที่ทักก็คือ...
(อีกในไม่กี่เทิร์นจะไม่การประชัน The Face Kibosakura)
(อากินะ Vs ไฮเซ)
เขาเพียงไหวไหล่ให้ แสบตาก็จริงแต่มันก็ไม่ใช่ธุระอะไรที่ต้องไปยุ่งกับการแต่งตัวของคนอื่นนี่นะ
เขารับรู้ได้ถึงการท้าทายที่แฝงในประโยคนั่น
ยัยนี่เองก็สู้คนกว่าที่เห็น
“งั้น—เธอก็คงจะไปงานนั้นไม่ต่างกันสินะ ขอให้โชคดีกับชุดที่เลือกเองก็แล้วกัน”
รูปประโยคที่ดูไม่มีอะไร แต่ความหมายแฝงไม่พ้น
‘ถ้าหล่อนคิดว่าจะมัดใจคู่เดทด้วยชุดสีแสบตานั่นได้ก็ลองดู!’
+
(อีกในไม่กี่เทิร์นจะไม่การประชัน The Face Kibosakura)
(อากินะ Vs ไฮเซ)
“อากินะจัง—”
ดูเหมือนการแย้งและการยิ้มสู้ของตนจะไม่ได้ผล ร่างของเธอถูกดันตามแรงเบาๆจนมาหยุดที่หน้าห้องลองชุดอย่างช่วยไม่ได้ ในใจพลันเลิ่กลั่กเพราะชุดที่อยู่ในมือของตนที่อีกฝ่ายทำการยัดมา(?)
ไม่ใช่ว่าความตั้งใจของเธอคือเลือกชุดให้อีกฝ่ายเหรอ แต่ทำไมตอนนี้กลับกลายเป็นแบบนี้ได้ล่ะ—
จะแย้งตอนนี้ก็แย้งไม่ออก ใจก็ไม่กล้าปฏิเสธเลยได้แต่มลองชุดที่ได้รับมาอย่างจำยอม
เช้าวันนี้ เขาออกมาฝึกซ้อมเช่นเดิม
หนักกว่าเดิมเสียอีก.. ราวกับต้องการเค้นแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมดออกมาเพื่อเตรียมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง
เขายังมีความหวัง
แม้รู้ว่าโอกาสริบหรี่จนแทบเป็นศูนย์ก็ตาม
เอกสารระบุไว้เพียงว่า หลังจากปราบมันลงแล้ว สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าจะไม่มีใครล่วงรู้
แต่ก็ยังหมายความว่า
อย่างน้อย ซักหนึ่งในล้าน
ก็อาจจะยังมีโอกาสรอดออกไป
.
.
(+)
เช้าวันนี้ เขาออกมาฝึกซ้อมเช่นเดิม
หนักกว่าเดิมเสียอีก.. ราวกับต้องการเค้นแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมดออกมาเพื่อเตรียมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง
เขายังมีความหวัง
แม้รู้ว่าโอกาสริบหรี่จนแทบเป็นศูนย์ก็ตาม
เอกสารระบุไว้เพียงว่า หลังจากปราบมันลงแล้ว สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าจะไม่มีใครล่วงรู้
แต่ก็ยังหมายความว่า
อย่างน้อย ซักหนึ่งในล้าน
ก็อาจจะยังมีโอกาสรอดออกไป
.
.
(+)
#Kzk_Story
( โรลเปิด )
( เหตุการณ์หลังรู้เรื่องราวของ tai )
เมื่อความจริงในกระเป๋าใบนั้นถูกกระชากออกมา... กลิ่นอายของความสิ้นหวังก็อบอวลไปทั่วกลุ่มผู้รอดชีวิต ไม่ว่ากระดาษพวกนั้นจะเขียนด้วยสำนวนสวยหรูเพียงใด
สุดท้ายบทสรุปของมันก็เหมือนเดิมว่า ..
พวกเราทุกคนถูกเลือกให้ ‘ ตาย ‘
เสียสละ
พูดแบบนั้นก็อาจจะได้
#Kzk_Story
( โรลเปิด )
( เหตุการณ์หลังรู้เรื่องราวของ tai )
เมื่อความจริงในกระเป๋าใบนั้นถูกกระชากออกมา... กลิ่นอายของความสิ้นหวังก็อบอวลไปทั่วกลุ่มผู้รอดชีวิต ไม่ว่ากระดาษพวกนั้นจะเขียนด้วยสำนวนสวยหรูเพียงใด
สุดท้ายบทสรุปของมันก็เหมือนเดิมว่า ..
พวกเราทุกคนถูกเลือกให้ ‘ ตาย ‘
เสียสละ
พูดแบบนั้นก็อาจจะได้
-ยังคงกัดเล็บอยู่ ซึ่งดูเหมือนจะหนักขึ้นมากจนลามไปกัดนิ้ว หรือมือแล้ว ช่วงนิ้ว หน้าเล็บ และจมูกเล็บมักมีรอยกัดและรอยแผล
-ผมยาวขึ้นมาก แต่ยังไม่มีโอกาสได้ตัด อาจจะยาวพอให้รวบได้ แต่ก็รวบได้แค่บางๆเท่านั้นเพราะผมบางและร่วงง่าย
-ดูผ่ายผอมกว่าเดิมอย่าเห็นได้ชัด
-ยังคงมีนิสัยนิ่งเงียบ ไม่ยิ้มแย้มเหมือนเคย แต่บรรยากาศดูอึมครึมกว่าเดิมมาก บางครั้งเหม่อลอยบ่อยๆ
-ยังคงกัดเล็บอยู่ ซึ่งดูเหมือนจะหนักขึ้นมากจนลามไปกัดนิ้ว หรือมือแล้ว ช่วงนิ้ว หน้าเล็บ และจมูกเล็บมักมีรอยกัดและรอยแผล
-ผมยาวขึ้นมาก แต่ยังไม่มีโอกาสได้ตัด อาจจะยาวพอให้รวบได้ แต่ก็รวบได้แค่บางๆเท่านั้นเพราะผมบางและร่วงง่าย
-ดูผ่ายผอมกว่าเดิมอย่าเห็นได้ชัด
-ยังคงมีนิสัยนิ่งเงียบ ไม่ยิ้มแย้มเหมือนเคย แต่บรรยากาศดูอึมครึมกว่าเดิมมาก บางครั้งเหม่อลอยบ่อยๆ
(มานี่สิแมวน้อย)
(มานี่สิแมวน้อย)
#KzK_Roleplay | โรลเปิด
ผมสีอเมทิสกำลังปลิวพริ้วไปตามแรงของสายลม
ทวิลเทล…?
แม้สีผมนั่นจะใกล้เคียงกับท้องฟ้ายามนี้เพียงใด ร่างเล็กของเด็กสาวที่ยืนอยู่ริมขอบดาดฟ้ายังโดดเด่นกว่าสิ่งใดอยู่ดี
คงดึงดูดสายตาคุณได้ไม่น้อย
เธอดูไม่กลัวอะไรเลย
จะโดดรึเปล่านะ?
หรือแค่ขึ้นไปอยู่บนนั้นเฉย ๆ กัน?
กำลังคิดแบบนั้นอยู่รึเปล่า?
คุณที่ผ่านมา จะทำยังไงล่ะ
#KzK_Roleplay | โรลเปิด
ผมสีอเมทิสกำลังปลิวพริ้วไปตามแรงของสายลม
ทวิลเทล…?
แม้สีผมนั่นจะใกล้เคียงกับท้องฟ้ายามนี้เพียงใด ร่างเล็กของเด็กสาวที่ยืนอยู่ริมขอบดาดฟ้ายังโดดเด่นกว่าสิ่งใดอยู่ดี
คงดึงดูดสายตาคุณได้ไม่น้อย
เธอดูไม่กลัวอะไรเลย
จะโดดรึเปล่านะ?
หรือแค่ขึ้นไปอยู่บนนั้นเฉย ๆ กัน?
กำลังคิดแบบนั้นอยู่รึเปล่า?
คุณที่ผ่านมา จะทำยังไงล่ะ