「オーッス、ワイや!ソシ・ソシダやで!前のザワザワ、なかなかオモロかったやろ?せやけどな、あんなんまだまだ序の口や!」
「こっからが本番、第二幕の始まりや!ワイと一緒に、もっと最高の世界(エンタメ)見に行こやないか!ガッハッハ!」
「โอ๊ส! ฉันเอง! โซชิ โซชิดะ ไง! ไอ้เรื่องวุ่นๆ คราวก่อนน่ะ ก็สนุกดีอยู่หรอกใช่มะ? แต่จะบอกให้นะ... นั่นมันแค่เริ่มต้นเฟ้ย จากนี้ไปต่างหากคือของจริงไปดูโลก (ความบันเทิง) ที่เจ๋งกว่านี้กับฉันกันดีกว่ามั้ยล่ะ! ก๊าาฮ่าฮ่า!」
—จุดจบ
—จุดจบ
ในโลกอีกฝั่ง หรือ สักสถานที่
เด็กน้อยคนนึงในชุดยูกาตะสีแดง นั่งหัวเราะอย่างมีความสุขกับชายคนนึง เด็กคนนั้นเขาอ้าแขนหาคนนั้นอย่างต้องการให้อีกฝ่ายโอบรับ
.
.
.
.
—
ถ้ามีสักครั้ง..จริงๆ
ผ̴͖̤̭̍̆ม҈̝͙͂̾ก҉͔̭͙̬̘́̈́͗͛็҈̪̤̬̥͕̽͛͐อ҈̞͙̩͂̋̈́ย҈̗̘̖̦̓̇า̶͓͔̝̟̎̀͛ก҈͇̩̭̑̔̄͛เ҉̙̞̩̐́ป̶͔̙̝͑̒͌̓็̴̦̟̐̽น̷̜͔̂͋͂̿̚ล̷̴ู̰̜̳͚͆͆̋͒̋̍̾͌ก̶͙̰̈́́̐̿̈ช̷̯͚̮̆̐̎า̴͇̦̀͐̇ย̷̳̳̠̝̟̊̇̍̍̈́ค̸̷ุ̙͖͈̟͉͉̣͎̍͐̌̀͐̀̓̽̏ณ̷̠̘̈́́̎͌̇อ̸̦͖̒̂ͅิ̶͓̦̞̾̇̈́̒จ̵̜̝̲̓́̈́̔ิ̸̩̫͛͊̀เ̷̱͓̓̋̇̎̚อ̵̥̥͖͊̉͆̉̀ะ̴͕͙̅̈̿̑ส̷̦͇̌͛̋͌ั̶̙̣̿̀̀ก҉̦̥͇͇̌̅͐̈́̏ͅค̸̰̝̲͙̔̈̄̆̌ร҈̠̖͐̂̈ั҉̵้̰̰̮͚̣͍̥̫̿̓̿͐̎͊̃̿ง̷̖͔̠͐͒͂เ̷̪̙̠͈̯͗́͌͗ห̸͔͓̯̟̽̆̈ม҉̭̙̈̉͛̈̍ื̶̳͙͛̑อ̶͙͍̤͒͒น̶̠̳͗͊͛ก҈͍̱̊̓ั̵̫̦̿͆́น̶̲͈͉͆͆ค̵̪̭͙̆̂͒̇͐ร̴͉̠̞͗̂̚ั̸̝̙̲̱̽̈́͆บ̶̮̳̯̮̒̔̂
ในโลกอีกฝั่ง หรือ สักสถานที่
เด็กน้อยคนนึงในชุดยูกาตะสีแดง นั่งหัวเราะอย่างมีความสุขกับชายคนนึง เด็กคนนั้นเขาอ้าแขนหาคนนั้นอย่างต้องการให้อีกฝ่ายโอบรับ
.
.
.
.
—
ถ้ามีสักครั้ง..จริงๆ
ผ̴͖̤̭̍̆ม҈̝͙͂̾ก҉͔̭͙̬̘́̈́͗͛็҈̪̤̬̥͕̽͛͐อ҈̞͙̩͂̋̈́ย҈̗̘̖̦̓̇า̶͓͔̝̟̎̀͛ก҈͇̩̭̑̔̄͛เ҉̙̞̩̐́ป̶͔̙̝͑̒͌̓็̴̦̟̐̽น̷̜͔̂͋͂̿̚ล̷̴ู̰̜̳͚͆͆̋͒̋̍̾͌ก̶͙̰̈́́̐̿̈ช̷̯͚̮̆̐̎า̴͇̦̀͐̇ย̷̳̳̠̝̟̊̇̍̍̈́ค̸̷ุ̙͖͈̟͉͉̣͎̍͐̌̀͐̀̓̽̏ณ̷̠̘̈́́̎͌̇อ̸̦͖̒̂ͅิ̶͓̦̞̾̇̈́̒จ̵̜̝̲̓́̈́̔ิ̸̩̫͛͊̀เ̷̱͓̓̋̇̎̚อ̵̥̥͖͊̉͆̉̀ะ̴͕͙̅̈̿̑ส̷̦͇̌͛̋͌ั̶̙̣̿̀̀ก҉̦̥͇͇̌̅͐̈́̏ͅค̸̰̝̲͙̔̈̄̆̌ร҈̠̖͐̂̈ั҉̵้̰̰̮͚̣͍̥̫̿̓̿͐̎͊̃̿ง̷̖͔̠͐͒͂เ̷̪̙̠͈̯͗́͌͗ห̸͔͓̯̟̽̆̈ม҉̭̙̈̉͛̈̍ื̶̳͙͛̑อ̶͙͍̤͒͒น̶̠̳͗͊͛ก҈͍̱̊̓ั̵̫̦̿͆́น̶̲͈͉͆͆ค̵̪̭͙̆̂͒̇͐ร̴͉̠̞͗̂̚ั̸̝̙̲̱̽̈́͆บ̶̮̳̯̮̒̔̂
ณ โลกอีกใบของความฝันใครสักคนหนึ่ง
สถานที่ปราศจากความทุกข์และความโศกเศร้าทั้งมวล
“ผมหวังว่า เธอจะเติบโตเป็นเด็กที่มีความสุขนะครับ ชินคุง”
ชายคนหนึ่งกล่าวกับเด็กในอ้อมกอด
@shingen-kzk.bsky.social
——
“҈̨̕ค̵̧̛ร҉̧̕ั̴̶้̧̕̕͜ง̸͜͡ห̶̢͞น̸้͢͝҈̨҇า҉̢͠ ห̴̡҇ว̶̕͢ั̵̛͢ง̶̢͠ว̴̸่̨̡͠͝า̴̧͠พ̴̧͞ว̴̡͞ก҉҇͢เ҈̧͞ร҉̢̛า̵͜͝จ҈҇͜ะ̸̡̛เ̷̧͠ป̸̢҇็҈̧̛น̷̡҇พ̴̸่̡͢͡͠อ̷̡͞ล̸̵ู̡̨̛͡ก҉̨͝ก̴̧͝ั̷̕͜น҈͢͞จ̵͜͞ร̶̨҇ิ҉̡͝ง̷̨҇ ๆ̷̧҇น̵͢͠ะ̶̡҇ค̶̛͢ร҈̢͞ั҉͜͠บ̵̢͡”̴̢͠
ณ โลกอีกใบของความฝันใครสักคนหนึ่ง
สถานที่ปราศจากความทุกข์และความโศกเศร้าทั้งมวล
“ผมหวังว่า เธอจะเติบโตเป็นเด็กที่มีความสุขนะครับ ชินคุง”
ชายคนหนึ่งกล่าวกับเด็กในอ้อมกอด
@shingen-kzk.bsky.social
——
“҈̨̕ค̵̧̛ร҉̧̕ั̴̶้̧̕̕͜ง̸͜͡ห̶̢͞น̸้͢͝҈̨҇า҉̢͠ ห̴̡҇ว̶̕͢ั̵̛͢ง̶̢͠ว̴̸่̨̡͠͝า̴̧͠พ̴̧͞ว̴̡͞ก҉҇͢เ҈̧͞ร҉̢̛า̵͜͝จ҈҇͜ะ̸̡̛เ̷̧͠ป̸̢҇็҈̧̛น̷̡҇พ̴̸่̡͢͡͠อ̷̡͞ล̸̵ู̡̨̛͡ก҉̨͝ก̴̧͝ั̷̕͜น҈͢͞จ̵͜͞ร̶̨҇ิ҉̡͝ง̷̨҇ ๆ̷̧҇น̵͢͠ะ̶̡҇ค̶̛͢ร҈̢͞ั҉͜͠บ̵̢͡”̴̢͠
เส้นทางสู่ความหวังของแบบนั้นน่ะ—
'ยูกิริ โคกะ' ไม่เคยเชื่อตั้งแต่วันที่พวกเราเสียพ่อแม่
ทั้งที่ไม่เชื่อ、สองขากลับก้าวขึ้นมาบนรถไฟ แม้ว่าเขาไม่มีความคิดที่จะทอดทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง
นั่นก็เพราะเหตุผลง่ายๆ
"ประธาน—!"
ประธานชมรมศึกษาอิเฮน รุ่นพี่ที่มักจดบันทึก ลูกชายที่รักคุณแม่สุดหัวใจ
「 คามิทากะ มาโคโตะ 」
เส้นทางสู่ความหวังของแบบนั้นน่ะ—
'ยูกิริ โคกะ' ไม่เคยเชื่อตั้งแต่วันที่พวกเราเสียพ่อแม่
ทั้งที่ไม่เชื่อ、สองขากลับก้าวขึ้นมาบนรถไฟ แม้ว่าเขาไม่มีความคิดที่จะทอดทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง
นั่นก็เพราะเหตุผลง่ายๆ
"ประธาน—!"
ประธานชมรมศึกษาอิเฮน รุ่นพี่ที่มักจดบันทึก ลูกชายที่รักคุณแม่สุดหัวใจ
「 คามิทากะ มาโคโตะ 」
นี่จะเป็นบทจบการจากลาจริงๆหรือ?
แต่ก็นึกทางอื่นไม่ออกแล้ว
การพูดคุยกับตัวเธอที่ยอมแพ้มันคงจะยากเกินไปแบบเควสยากสูงสุดเลยล่ะ
บทสรุปม่านนี้ จะถูกปิดลงตอนไหนกันนะ
นี่จะเป็นบทจบการจากลาจริงๆหรือ?
แต่ก็นึกทางอื่นไม่ออกแล้ว
การพูดคุยกับตัวเธอที่ยอมแพ้มันคงจะยากเกินไปแบบเควสยากสูงสุดเลยล่ะ
บทสรุปม่านนี้ จะถูกปิดลงตอนไหนกันนะ
"หนูยกให้"
"ถือว่าแทนคำสัญญานะ"
ก่อนหน้านี้เธอได้ยกต่างหูให้กับเซยะไปแล้ว และสิ่งนี้...
หวังว่านายจะช่วยปกป้องเพื่อนของนายอีกคนได้นะ สึบาสะ...
"หนูยกให้"
"ถือว่าแทนคำสัญญานะ"
ก่อนหน้านี้เธอได้ยกต่างหูให้กับเซยะไปแล้ว และสิ่งนี้...
หวังว่านายจะช่วยปกป้องเพื่อนของนายอีกคนได้นะ สึบาสะ...
“ฉันจะออกไป—แล้วจะใช้ไอ้ฉากท้องฟ้าแตกๆนั่นรีดเงินจากไอ้พวกเส็งเคร็งจนกว่าพวกมันจะชดใช้จนหมด“
สำหรับเขา วิวที่เห็นไม่ใช่เรื่องของรสนิยม
แต่เหมือนใบเรียกเก็บหนี้ก้อนโตต่างหาก แน่นอนว่าคนที่จะต้องจ่าย…ย่อมไม่ใช่เขา
“ฉันจะออกไป—แล้วจะใช้ไอ้ฉากท้องฟ้าแตกๆนั่นรีดเงินจากไอ้พวกเส็งเคร็งจนกว่าพวกมันจะชดใช้จนหมด“
สำหรับเขา วิวที่เห็นไม่ใช่เรื่องของรสนิยม
แต่เหมือนใบเรียกเก็บหนี้ก้อนโตต่างหาก แน่นอนว่าคนที่จะต้องจ่าย…ย่อมไม่ใช่เขา
"หนูจะรอดู'ตอนจบของละคร'กับ'พวกพี่'นะ"
เธอไม่ได้หมายถึงแค่โซชิดะคนเดียวแต่เธอหมายถึงพี่ชายอีกคนผู้เป็นพี่ชายที่แสนดีของเธอ
และการที่ได้กลับมาพบกันหรือได้พูดคุยกันมันคือหลักฐานของการมีชีวิตอยู่
"หนูจะรอดู'ตอนจบของละคร'กับ'พวกพี่'นะ"
เธอไม่ได้หมายถึงแค่โซชิดะคนเดียวแต่เธอหมายถึงพี่ชายอีกคนผู้เป็นพี่ชายที่แสนดีของเธอ
และการที่ได้กลับมาพบกันหรือได้พูดคุยกันมันคือหลักฐานของการมีชีวิตอยู่
ไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอรู้สึกว่านี่คงเป็นอีกไม่กี่ครั้งไม่ก็ครั้งสุดท้ายที่จะได้คุยกับคนตรงหน้า
คำพูดที่บอกว่า.. ไม่ว่าจะโลกไหนก็จะหาทางไปป่วนให้ได้ มันดังก้องอยู่ในหัว
ไม่ใช่รำคาญ หรือเป็นความรู้สึกเชิงปฏิเสธ
ไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอรู้สึกว่านี่คงเป็นอีกไม่กี่ครั้งไม่ก็ครั้งสุดท้ายที่จะได้คุยกับคนตรงหน้า
คำพูดที่บอกว่า.. ไม่ว่าจะโลกไหนก็จะหาทางไปป่วนให้ได้ มันดังก้องอยู่ในหัว
ไม่ใช่รำคาญ หรือเป็นความรู้สึกเชิงปฏิเสธ
ฉันอยากจับมือนายเหมือนเมื่อก่อน
ถ้าวันใดเจ็บจนทนไม่ไหว ก็แค่เรียกชื่อฉันก็พอ
ฉันยังอยู่เสมอ...อย่างน้อยก็ในความทรงจำของพวกเรา
𝟷𝟸.𝟸𝟻
𝙷𝚊𝚙𝚙𝚢 𝚋𝚒𝚛𝚝𝚑𝚍𝚊𝚢 𝚁𝙰𝙼𝙸
ฉันอยากจับมือนายเหมือนเมื่อก่อน
ถ้าวันใดเจ็บจนทนไม่ไหว ก็แค่เรียกชื่อฉันก็พอ
ฉันยังอยู่เสมอ...อย่างน้อยก็ในความทรงจำของพวกเรา
𝟷𝟸.𝟸𝟻
𝙷𝚊𝚙𝚙𝚢 𝚋𝚒𝚛𝚝𝚑𝚍𝚊𝚢 𝚁𝙰𝙼𝙸
#KzK_XMasEve
[โรลเปิด| แยกรูท]
"ฟู่...."
ลมหายใจจนเห็นไอลอยกับอากาศพร้อมเสียงคัดจมูกเล็กๆตาม มา จากร่างหญิงสาวที่หูจมูกและมือขึ้นสีจากอากาศเย็นจัดซึ่งดูเหทือนเธอกำลังปั้นก้อนหิมะเล็กๆเล่นอยู่
อา...ภูมิแพ้อากาศนี่แย่จริงๆเลย
แต่ถึงแบบนั้นหิมะแรกของโลกโหดร้ายเธอก็อยากจะเล่นมันซักหน่อย...
#KzK_XMasEve
[โรลเปิด| แยกรูท]
"ฟู่...."
ลมหายใจจนเห็นไอลอยกับอากาศพร้อมเสียงคัดจมูกเล็กๆตาม มา จากร่างหญิงสาวที่หูจมูกและมือขึ้นสีจากอากาศเย็นจัดซึ่งดูเหทือนเธอกำลังปั้นก้อนหิมะเล็กๆเล่นอยู่
อา...ภูมิแพ้อากาศนี่แย่จริงๆเลย
แต่ถึงแบบนั้นหิมะแรกของโลกโหดร้ายเธอก็อยากจะเล่นมันซักหน่อย...
เมื่อนั้น งานนัดบอดในคิไซนีโอพลาซ่ากำลังดำเนินกิจกรรมไปอย่างรื่นรมย์ ท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังคลออยู่เบื้องหลังอย่างพอเหมาะพอดี
โยรุนั่งอยู่หลังชุดกลองที่เธอคุ้นเคยมาตลอดครึ่งชีวิต เธอไม่ได้เข้าร่วมการนัดบอด และไม่ได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดขาดหายไป เพราะสำหรับเธอ คำว่า “รัก” เป็นสิ่งที่รับรู้ว่ามีอยู่ แต่ไม่เคยล่วงรู้ว่าควรตอบรับมันอย่างไร
+
เมื่อนั้น งานนัดบอดในคิไซนีโอพลาซ่ากำลังดำเนินกิจกรรมไปอย่างรื่นรมย์ ท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังคลออยู่เบื้องหลังอย่างพอเหมาะพอดี
โยรุนั่งอยู่หลังชุดกลองที่เธอคุ้นเคยมาตลอดครึ่งชีวิต เธอไม่ได้เข้าร่วมการนัดบอด และไม่ได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดขาดหายไป เพราะสำหรับเธอ คำว่า “รัก” เป็นสิ่งที่รับรู้ว่ามีอยู่ แต่ไม่เคยล่วงรู้ว่าควรตอบรับมันอย่างไร
+
#KzK_Merrymasquerade
ยามเมื่ออาทิตย์อัสดง เสียงดนตรีที่แผ่นเบานั้นยังคงทำให้รับรู้ถึงแสงสว่างเล็ก ๆ ในจิตใจเหมือนกับแสงไฟประดับบนต้นสน และเครื่องประดับมากมายหลากสีสันที่ชวนให้เพลิดเพลินตา ก่อนที่ความสงบนั้นจะหายไป
"องค์หญิง"
เสียงของคนในหน้ากากได้เอ่ยขึ้น ก่อนจะยกมือไปข้างหน้าของคุณพร้อมด้วยรอยยิ้ม
"สนใจมาเต้นรำกับผมสักหน่อยไหมล่ะครับ?"
>สนใจ
>ไม่สน
#KzK_Merrymasquerade
ยามเมื่ออาทิตย์อัสดง เสียงดนตรีที่แผ่นเบานั้นยังคงทำให้รับรู้ถึงแสงสว่างเล็ก ๆ ในจิตใจเหมือนกับแสงไฟประดับบนต้นสน และเครื่องประดับมากมายหลากสีสันที่ชวนให้เพลิดเพลินตา ก่อนที่ความสงบนั้นจะหายไป
"องค์หญิง"
เสียงของคนในหน้ากากได้เอ่ยขึ้น ก่อนจะยกมือไปข้างหน้าของคุณพร้อมด้วยรอยยิ้ม
"สนใจมาเต้นรำกับผมสักหน่อยไหมล่ะครับ?"
>สนใจ
>ไม่สน
ในเวลานี้เธอจะมีความสุขแค่ไหนกันนะ
(Cms. Sao Saturn)
ในเวลานี้เธอจะมีความสุขแค่ไหนกันนะ
(Cms. Sao Saturn)
ระหว่างที่ยืนเงียบให้เขาเป็นฝ่ายพูด สายตาของเธอมองไปยังท้องฟ้าที่แตกแยกออก
"...ไม่อยากให้นายตาย"
พูดออกมาเสียงแผ่วทั้งๆ ที่ยังมองท้องฟ้าอยู่และแน่นอนว่าคนที่เธอพูดถึงคือ โซชิ โซชิอะที่ยืนอยู่ตรงนี้
[โรลเปิด | แจมได้ | 日25 月12]
ลมหนาวเย็นเยียบจับใจพัดผ่านให้ร่างกายสั่นเทา ลมหายใจเข้าออกเป็นควันขาว
เธอยืนหันหลังให้พนักพิงของชั้นดาดฟ้าห้างคิไซ เบื้องหลังเป็นผืนนภาโปร่งแตกสลายคล้ายเศษแก้ว แสงสีสวยงามต้องตาจับใจ
ดูเหมือนว่าหญิงสาวที่ยืนมองท้องฟ้าอยู่นั้นเธอจะเหม่อ..ทั้งที่หนาวถึงขนาดนั้นแท้ ๆ
คงมีเรื่องคิดจนลืมตัวไปนั่นแหละ
จะทักเธอหรือเปล่า?
[โรลเปิด | แจมได้ | 日25 月12]
ลมหนาวเย็นเยียบจับใจพัดผ่านให้ร่างกายสั่นเทา ลมหายใจเข้าออกเป็นควันขาว
เธอยืนหันหลังให้พนักพิงของชั้นดาดฟ้าห้างคิไซ เบื้องหลังเป็นผืนนภาโปร่งแตกสลายคล้ายเศษแก้ว แสงสีสวยงามต้องตาจับใจ
ดูเหมือนว่าหญิงสาวที่ยืนมองท้องฟ้าอยู่นั้นเธอจะเหม่อ..ทั้งที่หนาวถึงขนาดนั้นแท้ ๆ
คงมีเรื่องคิดจนลืมตัวไปนั่นแหละ
จะทักเธอหรือเปล่า?
[ย้อนกลับไปช่วงกิจกรรมกีฬาสี
ในตอนนั้นเอเทลน่าได้หลงเข้าไปเล่นเกม---]
.
(หน้าที่ 1-4 จากทั้งหมด 7 หน้า)
(เกริ่น+ผลและสตอรี่ของเอเทลน่า)
+
[ย้อนกลับไปช่วงกิจกรรมกีฬาสี
ในตอนนั้นเอเทลน่าได้หลงเข้าไปเล่นเกม---]
.
(หน้าที่ 1-4 จากทั้งหมด 7 หน้า)
(เกริ่น+ผลและสตอรี่ของเอเทลน่า)
+
ยากสำหรับเหตุการณ์แบบนี้...เพราะสุดท้ายต้องเข้าใจมันอยู่ดี
แต่เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรตอบยังไงหรือพูดอะไรออกไป
สีหน้าที่นิ่งเฉยที่ไม่มีการตอบสนองอะไรเพราะ ณ เวลานี้เธอไม่รู้ว่าควรทำสีหน้ายังไงหรือแสดงอารมณ์ยังไงและไม่แม้แต่จะมองหน้าโซชิ โซชิดะเสียด้วยซ้ำ
"อ่า"
เธอตอบเขาไปเพียงแค่คำสั้นๆ
ยากสำหรับเหตุการณ์แบบนี้...เพราะสุดท้ายต้องเข้าใจมันอยู่ดี
แต่เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรตอบยังไงหรือพูดอะไรออกไป
สีหน้าที่นิ่งเฉยที่ไม่มีการตอบสนองอะไรเพราะ ณ เวลานี้เธอไม่รู้ว่าควรทำสีหน้ายังไงหรือแสดงอารมณ์ยังไงและไม่แม้แต่จะมองหน้าโซชิ โซชิดะเสียด้วยซ้ำ
"อ่า"
เธอตอบเขาไปเพียงแค่คำสั้นๆ
.
.
.
จดหมายว่างเปล่า
อย่างที่เคยเป็นเสมอมา
ไม่มีใครสั่งให้ผมเขียนนิทานอีกแล้ว
ไม่มีลูกสาวที่รอฟังนิทานของผม
ไม่มี
.
.
.
จดหมายว่างเปล่า
อย่างที่เคยเป็นเสมอมา
ไม่มีใครสั่งให้ผมเขียนนิทานอีกแล้ว
ไม่มีลูกสาวที่รอฟังนิทานของผม
ไม่มี
#Kzk_Story
( โรลเปิด )
( เหตุการณ์หลังรู้เรื่องราวของ tai )
เมื่อความจริงในกระเป๋าใบนั้นถูกกระชากออกมา... กลิ่นอายของความสิ้นหวังก็อบอวลไปทั่วกลุ่มผู้รอดชีวิต ไม่ว่ากระดาษพวกนั้นจะเขียนด้วยสำนวนสวยหรูเพียงใด
สุดท้ายบทสรุปของมันก็เหมือนเดิมว่า ..
พวกเราทุกคนถูกเลือกให้ ‘ ตาย ‘
เสียสละ
พูดแบบนั้นก็อาจจะได้
#Kzk_Story
( โรลเปิด )
( เหตุการณ์หลังรู้เรื่องราวของ tai )
เมื่อความจริงในกระเป๋าใบนั้นถูกกระชากออกมา... กลิ่นอายของความสิ้นหวังก็อบอวลไปทั่วกลุ่มผู้รอดชีวิต ไม่ว่ากระดาษพวกนั้นจะเขียนด้วยสำนวนสวยหรูเพียงใด
สุดท้ายบทสรุปของมันก็เหมือนเดิมว่า ..
พวกเราทุกคนถูกเลือกให้ ‘ ตาย ‘
เสียสละ
พูดแบบนั้นก็อาจจะได้