"และไอ้ประโยคที่ว่า... เคยเจอเรื่องหลอกลวงมาก่อน เนี่ย..."
โซชิดะลดเสียงลง จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ไร้แววของคุณ รอยยิ้มบนหน้ายังคงอยู่ แต่แววตาดูจริงจังขึ้นชั่วขณะ

"มันจะดาร์กพอที่จะทำให้ละครเรื่องนี้... จบแบบตำนานได้หรือเปล่า?"

"เอาสิครับ... เชิญสปอยล์ภาคย้อนอดีตของเซนเซย์มาได้เลย"
เขายักไหล่ ผายมือออกราวกับเชิญชวนให้เริ่มการแสดง

"ผมอยากรู้จริงๆ ว่าก่อนจะมาเป็นครูสอนภาษาผู้แสนจืดชืดในโรงเรียนมัธยม... คุณไปผ่าน 'นรก' ขุมไหนมาก่อน?"

"นั่นมันบทของวีรบุรุษโศกนาฏกรรมชัดๆ! ผมล่ะชอบจริงๆ พวกตัวละครที่มีปมดราม่าในอดีตเนี่ย!"

เขาขยับเข้าไปใกล้ เอนตัวพิงกระจกอย่างสบายอารมณ์ ทั้งที่รู้ว่าทางเลือกที่คุณเพิ่งตัดสินใจไปนั้น คือเส้นทางที่ต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงมหาศาล... เส้นทางที่จะต้องไปงัดข้อกับ [เจ้าสิ่งนั้น] แทนที่จะหนีขึ้นรถไฟไปเงียบๆ

โซชิดะมองตัวอักษรภาษาเยอรมันที่ถูกเขียนลงบนฝ้าหน้าต่างกระจก สลับกับใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย

เขาผิวปากหวือ ยกพัดขึ้นมาเคาะเบาๆ ที่คำว่า 'ชีวิตจะถือกำเนิดใหม่' บนกระจก

"ความหมายลึกซึ้งระดับรางวัลออสการ์เลยนะครับเนี่ย... ความตายที่เป็นรากฐานให้อนาคตงั้นเหรอ?"
โซชิดะหันขวับกลับมาหาคุณ ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว
ตัดกับบรรยากาศเย็นยะเยือกของห้างร้าง

เขาแสยะยิ้มกว้างขึ้น ชี้ไปที่คำว่าคิโบวที่เขียนทิ้งไว้บนกระจก

"เพราะถ้าคุณเลือกอย่างหลัง... ผมมีพล็อตสนุกๆ เสนอนะ"

"ระหว่าง [หนีตายขึ้นรถไฟไปเสี่ยงดวง] กับ [รอถล่มมันให้เละแล้วตายไปพร้อมกัน] "

"คุณคิดว่าฉากจบแบบไหน... จะเรียกเรตติ้งได้ดีกว่ากันครับ เซนเซย์?"

"ในเมื่อรู้แล้วว่า... พวกเรามันก็แค่ปุ๋ยราคาแพงที่รัฐบาxส่งมาเลี้ยงไอ้ตัวประหลาดนั่น... และรู้แล้วว่าตอนจบที่เขียนมา มันคือ Bad End ของพวกเราทุกคน..."

"คุณยังจะเล่นตามบทเป็น 'ครูผู้แสนดี' ที่ยอมจำนนต่อโชคชะตา..."
"...หรือจะลองเป็น 'ผู้กำกับบ้าอำนาจ' ที่สั่งรื้อเวทีทิ้ง แล้วเขียนตอนจบใหม่ด้วยมือตัวเองเหรอครับ?"

"สายตาแบบนั้นแหละครับ... สายตาของคนที่เพิ่งได้อ่านสคริปต์ฉบับจริงของเรื่องนี้"

โซชิดะขยับตัวผละออกจากกระจก เดินวนรอบตัวคุณหนึ่งรอบเหมือนกำลังพิจารณาสินค้า หรืออาจจะกำลังประเมิน [ตัวเอก] ของเรื่องที่เพิ่งตื่นรู้จากความฝัน เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ พับพัดเก็บแล้วชี้ปลายพัดไปที่คุณ

โซชิดะละสายตาจากกระจกหน้าต่างที่มีไอเย็นเกาะจับ หันกลับมามองคุณด้วยรอยยิ้มที่ดวงตายิบหยีจนปิดสนิท เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อความไร้ชีวิตชีวา หรือรังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวคุณเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เขากลับดูพึงพอใจเสียด้วยซ้ำราวกับเห็นนักแสดงที่เพิ่ง [เข้าถึงบทบาท] ได้อย่างดี

"ว้าว..."
เขาลากเสียงยาว พลางยกพัดในมือขึ้นมาปิดปากครึ่งหนึ่ง หัวเราะในลำคอ

"เพราะถ้าไม่มี 'ผู้ชม' คนสำคัญอย่างเธอยืนดูอยู่..."
"ฉากจบที่ฉันจะสร้าง... มันก็ไม่มีความหมายน่ะสิ"
โซชิดะผละตัวออกห่าง หันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับหน้าต่างกระจกบานใหญ่และโลกที่กำลังถูกกลืนกินอีกครั้ง แผ่นหลังของเขาดูเงียบงันลงกว่าทุกที ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยออกมาแผ่วเบา

"...ห้ามตาย แล้วกันนะ"
"เพราะฉันคง... แสดงต่อไม่ได้แน่ ๆ ถ้าที่นั่ง VIP ตรงนั้น... มันว่างเปล่าน่ะ"

"ห้ามหลับ ห้ามหนี และห้ามตาย... จนกว่า End Credit จะขึ้น"

"เข้าใจใช่มั้ย?"

เขาปล่อยมือจากข้อมือเธอ เปลี่ยนมาเป็นวางมือปูลงบนศีรษะของเด็กสาวแล้วออกแรงขยี้เบาๆ จนผมสีชมพูยุ่งเหยิง

"งั้นก็จำใส่ใจไว้เลยนะ... คุณแฟนคลับ VIP"
เขายกนิ้วชี้ข้างที่ว่างขึ้นมาจ่อที่ตรงกลางระหว่างคิ้วของตัวเอง แล้วชี้ไปที่ดวงตาของเธอ

"กฎเหล็กของแฟนคลับโซชิดะมีแค่ข้อเดียว..."
"ห้าม-ละ-สาย-ตา"

"ไม่ว่าฉากต่อไปมันจะระเบิดตูมตาม เลือดสาด หรือบ้าบอคอแตกแค่ไหน..."

"เธอก็ต้อง 'ดู' ให้จบ"

"ได้รับเกียรติจาก 'สาวน้อยเวทมนตร์' ผู้โด่งดังมาสมัครเป็นแฟนคลับงั้นเหรอ? สงสัยฉันต้องรีบแจกลายเซ็นจองตัวไว้ก่อนซะแล้ว!"

โซชิดะกระชับมือที่จับข้อมือเธออยู่ ดึงร่างเล็กให้ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงลมหายใจกั้น

แววตาขี้เล่นค่อยๆ จางหายไป เหลือไว้เพียงความมุ่งมั่นที่แรงกล้าและจริงจัง

โซชิดะนิ่งค้างไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำประกาศตัวว่าเป็นแฟนคลับ

ใบหน้าของพิธีกรหนุ่มขึ้นสีระเรื่อจางๆ อย่างควบคุมไม่ได้—ไม่ใช่จากการแสดง แต่จากความขัดเขินที่ถูกโจมตีเข้าที่จุดอ่อนอย่างจัง ก่อนที่เขาจะรีบกลบเกลื่อนมันด้วยเสียงหัวเราะที่ดังลั่นและท่าทางที่มั่นอกมั่นใจเกินเบอร์

"โอ้โห! นี่มัน... สกู๊ปข่าวหน้าหนึ่งชัดๆ!"
เขาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ ดวงตาหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

“ ...แล้วนายล่ะ พ่อหนุ่มหน้ามน? ในละครบทห่วยที่ผู้กำกับทิ้งงานไปแล้วเนี่ย นายกะจะเล่นบทไหน? จะยอมเป็นตัวประกอบ Aที่ยืนร้องไห้รอคิวตายเงียบๆ... หรือจะลองฉีกบททิ้ง แล้วขึ้นมาเต้นแร้งเต้นกาบนเวทีพังๆ นี่ไปพร้อมกับฉันดี? ”

“ ในเมื่อบทละครเรื่องนี้มันเขียนมาให้เป็นโศกนาฏกรรมราคาถูก... ฉันก็แค่ไม่ยอมเล่นบทเหยื่อผู้ร้องไห้คร่ำครวญตามที่คนเขียนบทต้องการ แต่จะเล่นเป็นตัวตลกที่หัวเราะเยาะใส่ตอนจบพังๆ นี่แทนยังไงล่ะ! แบบนั้นมันดูพังค์กว่าตั้งเยอะ จริงไหม? ”

เขายักคิ้วให้คุณข้างหนึ่ง ทั้งที่ดวงตายังคงยิ้มปิดสนิท เพื่อซ่อนแววตาที่กำลังประเมินท่าทีของคุณอยู่อย่างเงียบเชียบ

เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้คุณอีกครั้ง รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนหน้า

“ ไม่เลย... ไม่มีใครสนใจหรอก เพราะงั้นนะ การที่ฉันหัวเราะเนี่ย มันไม่ใช่ความสุข... แต่มันคือการประท้วงต่างหากเล่า! ”

เขาตบพัดลงบนฝ่ามือตัวเองเหมือนจังหวะจบมุกตลกคาเฟ่

“ นี่นายคิดว่าที่ฉันฉีกยิ้มจนเหงือกแห้งท้าลมหนาวอยู่นี่ เพราะฉันกำลังฟินกับวิวซากตึกพวกนี้งั้นเหรอ? เปล่าเลย! ” เขาเปลี่ยนท่าทางมายืนกอดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วหรี่ตามองเงาสะท้อนจาง ๆ ของตัวเองในกระจก

“ ลองคิดดูสิ... ถ้านายร้องไห้ น้ำแข็งพวกนี้มันจะละลายไหม? หรือถ้าเรานั่งกอดเข่าสิ้นหวัง ไอ้รัฐบาxเฮงซวยนั่นมันจะโผล่มาแจกผ้าห่มรึเปล่า? ”

“ มีความสุขงั้นเหรอ? ”
โซชิดะทวนคำถามนั้นด้วยระดับเสียงที่สูงขึ้นจมูกเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะฉีกยิ้มกว้างจนดวงตาหยีลงปิดสนิทกลายเป็นรูปสระอิ เขาขยับข้อมือสะบัดพัดกระดาษในมือให้กางออก

“ บู-บู—! ผิดถนัดเลยพวก! ผิดคีย์ ผิดบท ผิดบริบทไปหมด! ”
เขาหัวเราะร่าพลางยกพัดขึ้นมาชี้หน้าคุณ แล้วส่ายไปมาเหมือนวาทยากรที่กำลังควบคุมวงดนตรีที่ล่มไม่เป็นท่า

"ดูสิ! ทุกคนกำลังมอง! ถ้าทิ้งฉันไว้ตรงนี้ พรุ่งนี้ข่าวซุบซิบล้นห้างแน่! หนุ่มปริศนาทิ้งเพื่อนผู้รอดชีวิตให้นอนหนาวตายข้างถังขยะ! นายรับมือกับกระแสสังคมไหวเหรอพ่อคุร๊!"

เขากระชับอ้อมกอดที่ขาแน่นขึ้นอีก จนคุรุมุแทบจะก้าวขาไม่ออก
"พาฉันไปด้วย! อย่าปล่อยให้ฉันเป็นเป้านิ่งตรงนี้! รับผิดชอบสิ่งที่นายทำ (แก้มัด) เดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"อย่าไปนะ!! พ่อคนใจร้าย! พ่อคนเลือดเย็น! นายช่วยชีวิตฉันออกมาจากขุมนรก แล้วจะมาทิ้งขว้างกันเหมือนขยะเปียกแบบนี้ไม่ได้นะ!"

เขาตะโกนเสียงดังฟังชัดแบบจงใจให้คนรอบข้างได้ยินพลางชี้ไปที่คนมุง

ทันทีที่คุรุมุทำท่าจะหันหลังกลับ โซชิดะก็พุ่งตัวออกไป— ไม่ใช่การลุกยืน แต่เป็นการพุ่งไถลไปกับพื้นด้วยความเร็วสูงราวกับจิ้งจก

เขารวบกอดขาข้างหนึ่งของคุรุมุเอาไว้แน่นหนึบยิ่งกว่ากาวตราช้าง สองแขนรัดรอบน่องของอีกฝ่ายไว้แน่น หน้าแนบไปกับขากางเกง แล้วเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่บีบน้ำตาคลอเบ้า (การแสดงระดับออสการ์)

"โอ๊ยยย!! ก้น! ก้นกบฉันร้าวแล้วมั้งเนี่ย!"
โซชิดะร้องลั่นเมื่อก้นกระแทกพื้นเต็มรัก เขานอนกลิ้งไปมาสองตลบเหมือนลูกบอล ก่อนจะชะงักกึกเมื่อได้ยินประโยคตัดรอนความสัมพันธ์อันแสนโหดร้ายจากปากคุรุมุ

"จะทิ้งกันเรอะ!? นี่นายจะทิ้งผู้ประสบภัยตาดำๆ ไว้กลางดงสายตาประชาชีเนี่ยนะ!"

"เอาล่ะๆ! ฉากพร้อม นักแสดงพร้อม... แต่ดูเหมือน ตัวร้าย (ภัยพิบัติ) จะไม่รอคิวถ่ายนะ! ถ้ามัวแต่จีบกันอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวได้กลายเป็นคู่รักแช่แข็งเฝ้าห้างจริงๆ แน่! สนใจย้ายโลเคชั่นไปที่ที่ปลอดภัยกว่านี้หน่อยบ่? หรือคุณเอ็มเมอร์อยากจะโชว์ซีนบู๊ทำลายกำแพงน้ำแข็งโชว์สาวก่อน?"