ไกเซอร์พยายามนึกชื่อของเด็กคนนั้นมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่ว่าจะทำยังไงเจ้าตัวก็ยังนึกไม่ออกสักที

ภาพในความทรงจำมันก็ตัดสลับไปมาจนน่าปวดหัว แต่ไกเซอร์ก็อยากที่จะจำเด็กคนนั้นให้ได้

และออกตามหาเพื่อขอบคุณที่เข้ามาเป็นกำลังใจสำคัญที่ทำให้ไกเซอร์เติบโตมาจนถึงทุกวันนี้ได้ (57)

ก่อนที่เจ้าตัวจะจับมือของคนแก่กว่า แล้วลากออกมานอกห้องด้วยกัน

พออยู่ด้วยกันมานาน มันก็เลยทำให้สึนะเรียกจีอ็อตโต้ว่าพ่อได้คล่องปากมากยิ่งขึ้น

ส่วนจีกับคนอื่น ๆ เองก็ทยอยเดินตามจีอ็อตโต้กับสึนะออกมา โดยทิ้งให้อลาวดี้กับริคคาโด้อยู่ในนั้นกันไป 2 คน (383)

แต่ไกเซอร์ก็ไม่ได้ตะโกนตอบอะไรกลับไป เพราะตอนนี้ไกเซอร์รู้สึกเป็นห่วงอิซางิมากกว่าอะไรทั้งนั้น

'ขอร้องล่ะ อย่าเป็นอะไรมากเลยนะโยอิจิ ฉันสัญญาว่าถ้าแกฟื้นขึ้นมาเป็นปกติ ฉันจะไม่ใจร้ายกับแกอีกแล้ว ฉันขอโทษ' ไกเซอร์คิดแบบนี้ขึ้นมาซ้ำ ๆ ไปตลอดทั้งทาง (188)

ซึ่งตัวไกเซอร์เองก็รู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าทำไมพ่อกับแม่ของคนเด็กกว่า ไม่ยอมเอาเมนูมาให้เจ้าตัวกับอิซางิเลือก

แต่เมื่อพนักงานเอาไอศกรีมที่พ่ออิซางิสั่งไปมาเสิร์ฟแล้ว ไกเซอร์ก็แทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

เพราะไอศกรีมทุกรสที่ร้านมีได้มาอยู่ตรงหน้าของไกเซอร์เรียบร้อยแล้ว... (69)