"ฉันมาแล้วอิซางิ!" เสียงอันคุ้นเคยดังมากจากทางประตู อิซางิที่ได้ยินแล้วจึงรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้ววิ่งไปหาเรโอะทันที (174)
"ฉันมาแล้วอิซางิ!" เสียงอันคุ้นเคยดังมากจากทางประตู อิซางิที่ได้ยินแล้วจึงรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้ววิ่งไปหาเรโอะทันที (174)
จิงิริยืนรออยู่ไม่นานคุนิงามิก็เดินเข้ามาหา คนผมแดงจึงยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของคุนิงามิด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเบา
แล้วหลังจากนั้นคุนิงามิก็วิ่งเข้ามากวาดข้าวของของตัวเองทั้งหมดลงไปในกระเป๋า เพื่อที่จะได้ไปหาอิซางิให้เร็วที่สุด (162)
จิงิริยืนรออยู่ไม่นานคุนิงามิก็เดินเข้ามาหา คนผมแดงจึงยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของคุนิงามิด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเบา
แล้วหลังจากนั้นคุนิงามิก็วิ่งเข้ามากวาดข้าวของของตัวเองทั้งหมดลงไปในกระเป๋า เพื่อที่จะได้ไปหาอิซางิให้เร็วที่สุด (162)
"ขอบคุณครับเอโกะซัง อันริซังไปซื้อข้าวกล่องมาให้ผมกินน่ะครับ พอดีเรโอะดันไปบอกอันริซังว่าผมมียาที่จะต้องกินช่วงนี้ด้วย
ก็เลยทำให้อันริซังลำ---
"โอ๊ย! ไม่ได้ลำบากอะไรหรอก ตอนอยู่กับฉัน อันริวิ่งขาขวิดยิ่งกว่านี้อีก แกสบายใจเถอะอิซางิ" (152)
"ขอบคุณครับเอโกะซัง อันริซังไปซื้อข้าวกล่องมาให้ผมกินน่ะครับ พอดีเรโอะดันไปบอกอันริซังว่าผมมียาที่จะต้องกินช่วงนี้ด้วย
ก็เลยทำให้อันริซังลำ---
"โอ๊ย! ไม่ได้ลำบากอะไรหรอก ตอนอยู่กับฉัน อันริวิ่งขาขวิดยิ่งกว่านี้อีก แกสบายใจเถอะอิซางิ" (152)
"ตอนที่อยู่ในสนามโนอามันพูดอะไรกับแกบ้าง แล้วทำไมแกถึงไม่มาบอกฉัน เพราะฉันพร้อมที่จะเข้าข้างแกอยู่แล้ว" (142)
"ตอนที่อยู่ในสนามโนอามันพูดอะไรกับแกบ้าง แล้วทำไมแกถึงไม่มาบอกฉัน เพราะฉันพร้อมที่จะเข้าข้างแกอยู่แล้ว" (142)
'ไม่น่าไปแทนตัวเองว่าพี่กับอิซางิบ่อยเลยเรา! แล้วไหนจะมีไอ้พวกนี้เพิ่มเข้ามาอีก...' เรโอะนึกบ่นขึ้นมาอยู่ภายในใจไม่หยุด
โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าคู่แข่งของตัวเองก็ติด friend zone อยู่เหมือนกัน (132)
'ไม่น่าไปแทนตัวเองว่าพี่กับอิซางิบ่อยเลยเรา! แล้วไหนจะมีไอ้พวกนี้เพิ่มเข้ามาอีก...' เรโอะนึกบ่นขึ้นมาอยู่ภายในใจไม่หยุด
โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าคู่แข่งของตัวเองก็ติด friend zone อยู่เหมือนกัน (132)
ในตอนแรกรินก็ยังปฏิเสธใจตัวเองอยู่ทุกวินาที แต่สุดท้ายแล้วรินก็ต้องยอมรับความรู้สึกนี้ที่มีต่ออิซางิในที่สุด
'มาทำให้ฉันชอบ แล้วแกก็หายหัวไป มันได้เหรอวะ!' รินร้องตะโกนขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เพราะไม่ว่าจะทำยังไง รินก็ยังคงตามหาอิซางิไม่เจออยู่ดี (122)
ในตอนแรกรินก็ยังปฏิเสธใจตัวเองอยู่ทุกวินาที แต่สุดท้ายแล้วรินก็ต้องยอมรับความรู้สึกนี้ที่มีต่ออิซางิในที่สุด
'มาทำให้ฉันชอบ แล้วแกก็หายหัวไป มันได้เหรอวะ!' รินร้องตะโกนขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เพราะไม่ว่าจะทำยังไง รินก็ยังคงตามหาอิซางิไม่เจออยู่ดี (122)
"ฉันยังไม่ลงตอนนี้หรอก เดี๋ยวรอให้เรโอะพานายกลับไปก่อนแล้วค่อยลงอวดไอ้พวกนั้น"
"ขอบคุณนะจิงิริ" แล้วหลังจากนั้นจิงิริก็กดถ่ายรัวเสียยกใหญ่ กะว่าตัวเองได้ภาพไปอวดคนพวกนั้นหลายร้อยภาพอย่างแน่นอน (114)
"ฉันยังไม่ลงตอนนี้หรอก เดี๋ยวรอให้เรโอะพานายกลับไปก่อนแล้วค่อยลงอวดไอ้พวกนั้น"
"ขอบคุณนะจิงิริ" แล้วหลังจากนั้นจิงิริก็กดถ่ายรัวเสียยกใหญ่ กะว่าตัวเองได้ภาพไปอวดคนพวกนั้นหลายร้อยภาพอย่างแน่นอน (114)