Carlos Cabido
@cabido.bsky.social
Behavioural & evolutionary ecologist, PhD | Herpetólogo en la Sociedad de Ciencias Aranzadi (en Donostia) | Vocal de Conservación de la AHE | Quen tropeza e non cae, adianta camiño | instagram.com/carloscabido/
Por non encherche o fío de respostas, nin os avisos: bsky.app/profile/cabi...
1/8 Deixoume un pouco meditabundo este fío. Non sei moi ben que é, pero hai algo que me intranquiliza.
Por unha banda, penso que unha cousa é saber racionalmente que algo é posible e outra moi distinta vivir téndoo sempre presente, como hipótese permanente.
Por unha banda, penso que unha cousa é saber racionalmente que algo é posible e outra moi distinta vivir téndoo sempre presente, como hipótese permanente.
Hai un par de anos díxenlle a un amigo que el era talvez o único home por quen eu poría a man no lume en asuntos relacionados co consentimento sexual e el díxome que non debería, que el mesmo xa non puña a man no lume nin polo seu irmán.
February 13, 2026 at 2:30 PM
Por non encherche o fío de respostas, nin os avisos: bsky.app/profile/cabi...
(*) Sei que se pode interpretar como separación de acto e esencia, o cal é filosóficamente discutible 🤷
(**) Sei que estou a asumir que a proximidade afectiva garantiza coñecemento profundo, o cal depende de que precisemos para considerar a alguén "achegado" ou de cuestións semánticas.
(**) Sei que estou a asumir que a proximidade afectiva garantiza coñecemento profundo, o cal depende de que precisemos para considerar a alguén "achegado" ou de cuestións semánticas.
February 13, 2026 at 2:28 PM
(*) Sei que se pode interpretar como separación de acto e esencia, o cal é filosóficamente discutible 🤷
(**) Sei que estou a asumir que a proximidade afectiva garantiza coñecemento profundo, o cal depende de que precisemos para considerar a alguén "achegado" ou de cuestións semánticas.
(**) Sei que estou a asumir que a proximidade afectiva garantiza coñecemento profundo, o cal depende de que precisemos para considerar a alguén "achegado" ou de cuestións semánticas.
8/8 Por último, un caso aparte é a xente que xa ves que está alleada hacia a violencia, que se ve vir: como moitos machirulos dos que aínda quedan ou os neofachas que se están a cocer na extrema dereita.
February 13, 2026 at 2:28 PM
8/8 Por último, un caso aparte é a xente que xa ves que está alleada hacia a violencia, que se ve vir: como moitos machirulos dos que aínda quedan ou os neofachas que se están a cocer na extrema dereita.
7/8 Cabería preguntarse que pasa se as circunstancias viñan de moi atrás, pero estaban ocultas. Igual entón non coñeciamos de verdade a Paquita. Pero isto, por definición, nunca debería ser o caso dun achegado**.
February 13, 2026 at 2:28 PM
7/8 Cabería preguntarse que pasa se as circunstancias viñan de moi atrás, pero estaban ocultas. Igual entón non coñeciamos de verdade a Paquita. Pero isto, por definición, nunca debería ser o caso dun achegado**.
6/8 Nese caso, Paquita pode ser calquera; o protagonismo, o foco, hai que poñelo nesas circunstancias. E se esas circunstancias sobreviñeron de forma abrupta e excepcional, diría que a Paquita que coñeciamos segue a ser a mesma*.
February 13, 2026 at 2:28 PM
6/8 Nese caso, Paquita pode ser calquera; o protagonismo, o foco, hai que poñelo nesas circunstancias. E se esas circunstancias sobreviñeron de forma abrupta e excepcional, diría que a Paquita que coñeciamos segue a ser a mesma*.
5/8 Igual que un coitelo é unha arma segundo como se manexe, a Paquita —entendida como a veciña “normal” ou unha persoa NPC— pode ser unha asasina se a levan a iso unhas circunstancias tan particulares que quizais non se podían prever.
February 13, 2026 at 2:28 PM
5/8 Igual que un coitelo é unha arma segundo como se manexe, a Paquita —entendida como a veciña “normal” ou unha persoa NPC— pode ser unha asasina se a levan a iso unhas circunstancias tan particulares que quizais non se podían prever.
4/8 Sobre o dobre homicidio da Paquita: salvo casos excepcionais e patolóxicos, son dos que pensan que —grazas á hipótese da autodomesticación— son as circunstancias as que empurran e, polo tanto, protagonizan ou coprotagonizan o crime.
February 13, 2026 at 2:28 PM
4/8 Sobre o dobre homicidio da Paquita: salvo casos excepcionais e patolóxicos, son dos que pensan que —grazas á hipótese da autodomesticación— son as circunstancias as que empurran e, polo tanto, protagonizan ou coprotagonizan o crime.
3/8 Pola mesma razón, eu non podería vivir pensando que non podo poñer a man no lume polos achegados, aínda que, simultaneamente, poida razoar e argumentar que é un sesgo meu. Sei que é unha disonancia cognitiva, pero das poucas que se me ocorren que son sas e convenientes.
February 13, 2026 at 2:28 PM
3/8 Pola mesma razón, eu non podería vivir pensando que non podo poñer a man no lume polos achegados, aínda que, simultaneamente, poida razoar e argumentar que é un sesgo meu. Sei que é unha disonancia cognitiva, pero das poucas que se me ocorren que son sas e convenientes.
2/8 Quicir: sei que podo calcular as probabilidades de morrer de forma imprevisible cada vez que saio da cama, pero nin o fago cada mañá nin penso niso, porque sería insano e contraproducente. Non o necesito.
February 13, 2026 at 2:28 PM
2/8 Quicir: sei que podo calcular as probabilidades de morrer de forma imprevisible cada vez que saio da cama, pero nin o fago cada mañá nin penso niso, porque sería insano e contraproducente. Non o necesito.
Pero además, asociado a un festival de cine, que no deja de ser un arte hecho para emocionar y para ser degustado, a mí me produce repulsa. Asco.
February 12, 2026 at 5:04 PM
Pero además, asociado a un festival de cine, que no deja de ser un arte hecho para emocionar y para ser degustado, a mí me produce repulsa. Asco.
Cuando una devastación humana de esa magnitud queda absorbida dentro de la racionalidad estratégica estándar, es que el marco político o económico que las gobierna ha redefinido sus límites de lo moralmente innegociable. Y esto es grave desde cualquier perspectiva.
February 12, 2026 at 5:04 PM
Cuando una devastación humana de esa magnitud queda absorbida dentro de la racionalidad estratégica estándar, es que el marco político o económico que las gobierna ha redefinido sus límites de lo moralmente innegociable. Y esto es grave desde cualquier perspectiva.
Digo más: el problema no es solo que instituciones culturales como la Berlinale estén insertas en un sistema de poder político. El mayor problema es que esa inserción prevalece incluso ante un escenario de violencia extrema tan extraordinario, absorbiéndolo dentro del cálculo estratégico estándar.
February 12, 2026 at 4:53 PM
Digo más: el problema no es solo que instituciones culturales como la Berlinale estén insertas en un sistema de poder político. El mayor problema es que esa inserción prevalece incluso ante un escenario de violencia extrema tan extraordinario, absorbiéndolo dentro del cálculo estratégico estándar.
No condenar no es neutral: implica aceptar que la vulneración extrema de derechos humanos puede ser tratada como algo opinable o estratégico. Y no hay cálculo institucional, prudencia diplomática ni gestión de riesgos económicos que justifiquen la renuncia a principios éticos tan elementales.
February 12, 2026 at 4:40 PM
No condenar no es neutral: implica aceptar que la vulneración extrema de derechos humanos puede ser tratada como algo opinable o estratégico. Y no hay cálculo institucional, prudencia diplomática ni gestión de riesgos económicos que justifiquen la renuncia a principios éticos tan elementales.
Si la condena de un genocidio se percibe como posicionamiento partidista, es porque hay una posición política que carece de unos mínimos morales. No condenarlo implica que no solo se admite esa posición política como válida (política o éticamente), sino que se trata de disimular el apoyo a la misma.
February 12, 2026 at 4:40 PM
Si la condena de un genocidio se percibe como posicionamiento partidista, es porque hay una posición política que carece de unos mínimos morales. No condenarlo implica que no solo se admite esa posición política como válida (política o éticamente), sino que se trata de disimular el apoyo a la misma.
Preocúpame porque se as relacións desa índole —por interese económico, ao que aboca o propio sistema de financiamento da ciencia, por outro lado— levan a manter o apoio a alguén acusado de crimes, que farán cos conflitos de intereses que poden afectar á propia práctica científica?
February 11, 2026 at 10:52 AM
Preocúpame porque se as relacións desa índole —por interese económico, ao que aboca o propio sistema de financiamento da ciencia, por outro lado— levan a manter o apoio a alguén acusado de crimes, que farán cos conflitos de intereses que poden afectar á propia práctica científica?
Non querer pensar mal dun “colega” é natural e comprensible, como dis. Pero preocúpame cando, máis que dun “colega”, falamos dun mecenas ou dun financiador —non sei se era o caso de Chomsky, pero si o foi no de moitos outros científicos que tiveron relación con Epstein—.
February 11, 2026 at 10:52 AM
Non querer pensar mal dun “colega” é natural e comprensible, como dis. Pero preocúpame cando, máis que dun “colega”, falamos dun mecenas ou dun financiador —non sei se era o caso de Chomsky, pero si o foi no de moitos outros científicos que tiveron relación con Epstein—.
Non, expresado así non me parece tan desprezable; ou, en calquera caso, parece un erro que se pode perdoar sen poñer en tela de xuizo toda a moralidade do seu pensamento. O que me parecería desprezable sería que realmente pensase (ou soubese) que Epstein era culpable e que ainda así o apoiase.
February 9, 2026 at 4:34 PM
Non, expresado así non me parece tan desprezable; ou, en calquera caso, parece un erro que se pode perdoar sen poñer en tela de xuizo toda a moralidade do seu pensamento. O que me parecería desprezable sería que realmente pensase (ou soubese) que Epstein era culpable e que ainda así o apoiase.