مرگ بر‌خامنه‌ای

🫂

مرسی عزیزم

من دیشب تو تاکسی داشتم برمی‌گشتم خونه توی راه هی چندلحظه خوابم می‌برد و از خواب می‌‌پریدم و لحظه‌ی چشم باز کردن صورتهای ترسناک میدیدم. یه بار که از خواب پریدم سر چهارراه بودیم و من یه لحظه واضح صحنه‌ی فرار کردن مردم در حال تیرخوردن رو دیدم از بیرون پنجره.

رنج زیادی داره اطرافیان ازش فاصله می‌گیرن به دلایل خودخواهانه. نمی‌دونم واقعاً چیکار کنم.
خامنه‌ای زجرکش بشی که هر طرف زندگی رو نگاه می کنیم ردپای منحوس توئه!

آخه لباسا مناسب مناسبته هم نیست. خیلی دوره از فضا و بی‌تجربه.

آخه اینایی که می‌خواد اصلاً مناسب این مناسبت نیست.

منم به عنوان مادر موندم بین دوراهی محافظت ازش در مقابل خطر مبینگ و احترام به سلیقه‌ی متفاوتش.
پی‌نوشت: بمیرم واسه تفاوت دغدغه‌م با دغدغه‌ی مادرا تو ایران.

منم هنوز نتونستم ولی چیزی درونم بهم میگه صبح نتونستی شب تلاش کن ببینی.

راه تغییر این روند چیه؟

منم امیدم کامل نیست. دارم فقط به اینکه چطور میشه و مسئولیت ما چیه و چیکار اصلاً میشه کرد بلند بلند فکر می‌کنم. امید و نا امیدیم هم مثل یه طیف و به صورت موج‌های نامنظم میره و میاد.

عرصه به لمپن‌ها واگذار نشه به فرض اینکه اونها سکان رو به دست بگیرن. قهر کردن به نظرم راهش نیست.

واسه همین میگم این پیوستن چهره‌های پروگرسیوتر رو شاید باید به فال نیک بگیریم چون این تنها راهه که داستان رو ممکنه عوض کنه. حقیقتش من امیدی ندارم با دیدن شرایط چیزی به جز جریان پهلوی شانسی داشته باشه برای مرحله
ی‌عبور از آخوند و سوال اینه که راهش چیه که