โมโมนิ่งค้างไปทันที ร่างกายแข็งทื่อราวกับยังประมวลผลไม่ทันว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น

“…เอ๊ะ…?”

รอยยิ้มที่ค้างอยู่บนหน้าเหมือนถูกแช่แข็ง ดวงตากะพริบถี่ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงมองพื้นดินที่อยู่ไกลกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด

เธอค่อย ๆ เอามืออีกข้างไปจับกิ่งไม้ไว้แน่น เหมือนเพิ่งนึกออกว่าตัวเองควรยึดอะไรสักอย่าง สีหน้าเริ่มมีแววตื่นตระหนกเล็กน้อยปนงงงัน

“…เมื่อกี้ หนูขึ้นมาได้ยังไงคะ”

+

หล่อนกรีดนิ้วชี้ข้าวหนึ่งขึ้นแตะปลายคางตนเอง สายตากรอกไปทางขวา

"โอ้แหม ดิฉันสับเปลี่ยนของในกระเป๋าใหม่ทุกครั้งที่จะออกจากบ้านเสียด้วย จำไม่ได้ว่าจัดเรียงใส่อะไรมาบ้าง บางขวดก็สีเหมือนกันเสียด้วยสิคะ แย่จัง✨"

ว่าแล้วหล่อนก็เคาะหัวตัวเองแก้ขัดเขินไปหนึ่งที--

เจ้าโยไคหน้าตาเหมือนแมวไม่ได้โต้ตอบว่ามันมาทำอะไรที่นี่ แค่มาเดินเล่น หลงทาง หรือนึกอยากโดนปัดเป่าเสียให้จบตั้งแต่วันนี้ มันเดินวนรอบโคนต้นไม้ พุ้ยดินสองสามครั้ง แล้วเดินวนต่อ

คำพูดของคนจะผ่านเข้าสมองมันหรือเปล่าก็ไม่รู้ในเมื่อไม่มีหางที่สะบัดให้รู้ว่ากำลังทำหูทวนลมอยู่ มันเขี่ยดินอีกครั้งหนึ่ง แล้วเป้าหมายของสิ่งที่ทำมาตั้งแต่เมื่อครู่ก็ประจักษ์

มันนั่งยองๆ โก่งหลัง หันหน้าออกจากโคนต้นไม้..