“เป็นอะไรหรือเปล่า”

ฮันหันไปถามสึมุกิ ดูเหมือนจะแค่ถามเป็นพิธีเพราะโดยรวม ๆ เห็นว่าอีกคนก็ยังสบายดี

โชคดีไปล่ะนะที่เป็นนักสู้ระยะไกล ถ้าเข้าประชิดกับเจ้าตัวนี้อาจจะเป็นอีกเรื่อง—ฮันคิด

ของเหลวสีเข้มจากกายเจ้าปีศาจสาดกระเซ็นจากปากแผล บางส่วนพุ่งเปรอะกำแพงที่อยู่ด้านหลัง

ในเวลาที่ทั้งร่างถูกควบคุมให้หยุดนิ่ง มันไม่สามารถบังคับเส้นเสียงให้เปล่งเสียงร้องคำรามระบายความเจ็บปวดออกมาด้วยซ้ำ แล้วร่างที่ไร้ทางสู้ก็ค่อย ๆ โงนเงนเสียการทรงตัว

วิญญาณของอุมิเนียวโบค่อย ๆ กร่อนสลายไปตามพลังชีวิตที่ริบหรี่

เมื่อพลังชีวิตดับลง วิญญาณก็ดับสูญ

.
.
.

+

สามารถจี้เข้าจุดอ่อนของเหยื่อได้อย่างตรงจุด ในตอนที่ได้เปรียบแบบนี้เขาจะปล่อยให้กระแสไฟฟ้าวิ่งเข้าไปรบกวนระบบประสาทให้ร่างของหล่อนบิดงอยิ่งกว่านี้ก็ทำได้

แต่คงไม่ทำแบบนั้นหรอก เขายกหน้าที่ปิดงานให้กับเด็กสาวในห้องของตัวเองเรียบร้อย

กระสุนนัดหนึ่งพุ่งทะลุร่างของสาวเกล็ดปลา ตามมาด้วยกระสุนอีกนัด และอีกหลายนัด กลิ่นคาวเลือดปลาฟุ้งขึ้นมาเตะจมูก +

อุมิเนียวโบร่างบิดงอโดยที่มันไม่อาจควบคุมได้เมื่อกระแสไฟฟ้าเข้ารบกวนการทำงานของสมองที่ทำหน้าที่บังคับร่างกายทั้งร่างอีกที

กล้ามเนื้อของหล่อนเกิดสภาวะหดเกร็งเฉียบพลัน แขนขากระตุกและบิดไปในทิศทางที่น่าสยดสยองเกินสรีระที่คล้ายคลึงมนุษย์จะทำได้ แม้แต่เสียงร้องที่เปล่งจากลำคอด้วยความหวาดกลัวก็ยังทำได้ยากยิ่ง

พลังของฮันเป็นแบบนั้น เขาไม่จำเป็นต้องออกแรงให้ลำบากหากว่า

+

(แขนสั้นเอื้อมไม่ถึงอะดิ้ (⁠*⁠꒪⁠ヮ⁠꒪⁠*⁠))

อยู่ในหมวดโยไคอันตรายสูง

คิวโซหลายตัวพากันกรูเข้าหาเด็กหนุ่มสองคน ใช้เล็บตะปบ ใช้ฟันแทะใส่ทั้งคู่พัลวัน เพราะอยู่กันเป็นฝูงมันเลยเรียนรู้ที่จะแบ่งหน้าที่ งับตรงขา ทึ้งที่แขน ป้องกันอาวุธและพุ่งใส่ให้เหยื่อล้มลง

แม้จะเป็นหนูแต่ก็ไม่ต่างไปจากพวกสัตว์นักล่าเป็นฝูงที่พยายามรุมสกรัมเหยื่อ

ปีกงอกออกมาเองอาจไม่ใช่วิธีที่ดีสำหรับบางคน แต่มันก็คงเคยได้ผลกับเขา

ช่วงเวลาที่เผชิญหน้าความเป็นความตาย การได้สัมผัสมันด้วยตัวเองด้วยความรู้สึกมือหนึ่งแบบนี้แหละ อาจจะปลุกให้ประสาทสัมผัส จินตนาการและความสามารถข้ามขีดจำกัดเดิมไปได้ ส่วนอาการบาดเจ็บนิดหน่อยเป็นสิ่งที่ต้องแลกมา

พวกคิวโซถูกจัดการจนล้มไปทีละตัวสองตัว แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นหรอกนะไม่อย่างนั้นพวกนี้คงไม่ถูกจัด+

—เพราะว่าใช้เข็มเป็นอาวุธแล้วก็เป็นพวกจู่โจมโดยเล่นงานระบบประสาทของศัตรูล่ะนะเขาถึงได้พอรู้เรื่องนี้

“เอาเถอะ ฉันว่าจะปล่อยให้พวกเธอจัดการกับคิวโซในแบบของตัวเอง จะคันศรหรือภาวะเป็นพิษจากยาชา ถ้าคิดว่าบรรลุเป้าหมายได้ฉันก็ไม่ห้ามหรอกนะ”

ชายสวมแว่นตาว่าขณะยังมือหนึ่งยันคาง แม้มีรอยยิ้มแต่เขาก็ยังดูเลือกเย็นไม่ทุกข์ร้อน เตะเด็กลงหน้าผาเพื่อให้+

กฎหมายควบคุมยาของญี่ปุ่นน่ะเข้มน่าดู แม้จะมีใบสั่งแพทย์ แพทย์ก็มักจะเป็นผู้ฉีดให้เท่านั้น ไม่ได้จ่ายยาให้คนไข้นำกลับไปฉีดเองที่บ้าน —ไม่สิ ไม่ว่าประเทศไหนก็แบบนี้ทั้งนั้นหากพูดถึงลิโดเคนแบบฉีด

ฮันนึกแปลกใจที่มันถูกเด็กม.ปลายที่ยังไม่เข้ามหาลัยด้วยซ้ำหยิบออกมาประหนึ่งยาสามัญประจำบ้าน อย่าง 2%ลิโดเคนนั่นมันยากลุ่ม Rx นะ ถ้าเป็นเทปหรือแบบที่ผสมแค่ 0.5% ล่ะก็พอเห็นที่คลินิกในประเทศอยู่หรอก

+

((  ͡⁠°⁠ ͜⁠ʖ⁠ ͡⁠°⁠)⁠------------------☞//จิ้ม)

(เด็กมาร้อยปีแล้ว)

ฮันอาศัยจังหวะที่เจ้าปลาหมึกกำลังเสียหลักเข้าไปหาเด็กสาว เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าควรพูดภาษาอะไรกับเธอ ไอ้เขาก็คนญี่ปุ่นเลือดแท้เกิดมาแทบไม่เคยคุยกับไกโกคุจิน(คนต่างชาติ)เสียด้วยสิ

ก็เลยเริ่มทักด้วยประโยคสั้น ๆ ที่รู้จักกันไปทั่วโลกอย่าง ‘ไดโจวบุ?’ อย่างน้อยก็น่าจะโผล่ในอนิเมะบ่อย ๆ อยู่ล่ะนะ

ด้ายที่แข็งแรงราวกับลวดเหล็กและคมดั่งใบมีดตวัดเป็นวงรัดรอบหนวดปลาหมึกในจังหวะชั่วพริบตาที่มันยืดออกมา ฮันออกแรงกระตุกสักหน่อยจากหนวดยาว ๆ ก็ถูกลวดคม ๆ ตัดออกเป็นสามสี่ท่อน

หนวดท่อนเล็กที่โดนตัดร่วงลงพื้นเหมือนชิ้นส่วนซาชิมิ น้ำขังบนพื้นแตกเป็นวงขนาดย่อม ๆ ทาโกะเบียวโดกรีดร้องด้วยความเคียดแค้น หนวดที่เหลือตวัดส่ายสะเปะสะปะเหมือนคนอาละวาด

“เป็นอะไรมั้ย”

+

พลังทำลายล้างของหนวดปลาหมึกนั้นน่าพรั่นพรึง แม้จะไม่โดนเด็กสาวเข้าเต็ม ๆ แต่มันก็ทำให้สิ่งกรีดขวางพังหรือฉีกออกเป็นสองซีกได้โดยง่าย

ไม่ทันไรก็ได้เลือดซะแล้วเหรอเนี่ย—ฮันคิดเมื่อเห็นนักเรียนของตนได้แผลตั้งแต่เริ่ม โลหิตสีแดงไหลบนผิวกายสีเข้มที่เขาไม่คุ้นเคย

เจ้าปลาหมึกเงื้อหนวดขึ้นมาอีกครั้ง มันตวัดหนวดไปด้านหลังเพื่อเพิ่มแรงเหวี่ยง แล้วในการโจมตีครั้งที่สองฮันก็เริ่มเคลื่อนไหว

+

ฮันกล่าว เขาหัวเราะเบา ๆ เมื่อลองจำลองดูว่าถ้าเป็นตัวเองจะเลือกทางไหนกันนะ

“โอกาสในการโจมตีศัตรูกับชีวิตของเหยื่อ เลือกอะไรดีล่ะ..? ฉันจะไม่บอกใครหรอกนะเพราะงั้นเชิญเลือกกันตามสบาย”

หากพวกนักเรียนขยับเข้ามาใกล้อีกเพียงนิดเดียวเหยื่อจะถูกทาโกะเบียวโดบดกระดูกคอจนแหลก ยากจะหาจังหวะให้เล่นตุกติก

“โฮ่.. บททดสอบทางศีลธรรมงั้นสินะ”

ชายผู้เฝ้ามองเลิกคิ้วอย่างสนใจ เขาขยับแว่นตาสีส้มเหลือบแดงอย่างกับว่าจะทำให้เห็นเหตุการณ์ได้ชัดขึ้น

“พอมาอยู่ในสนามสู้รบจริงไม่ใช่แค่เรื่องของฝีมือหรอกนะ พวกเธออาจจะถูกบีบให้ต้องชั่งน้ำหนักศีลธรรมในใจตัวเองด้วย”

+

ภัยร้ายของโยไคที่ถูกจัดระดับว่าเป็นภัยอันตรายสูงไม่ได้มีแค่นี้หรอก

พวกมันมีสติปัญญาไม่มากก็น้อย

ก่อนจะมีใครพุ่งมาถึงตัวหรือมีลูกกระสุนยิงเข้าจุดอ่อน หนวดยาว ๆ ของมันก็คว้าร่างมนุษย์โชคร้ายที่นอนตะเกียกตะกายอยู่ใกล้ ๆ ขึ้นมา

ชาวบ้านไม่รู้อิโหน่อิเหน่หวีดร้องอย่างหวาดกลัวเมื่อหนวดเปียกลื่นของเจ้าหมึกยักษ์เลื้อยรัดรอบตัวลามขึ้นไปถึงลำคอ มันรั้งชาวบ้านที่ไร้ทางสูงขึ้นมาบังตรงกลางเป็นตัวประกัน

+

เจ้าปลาหมึกยังคงตวัดหนวดของมันอาละวาดจนพื้นที่รอบข้างเละเทะ วัตถุที่ทำจากแก้วแตกเป็นเศษคมกริบสะท้อนกับแสงอาทิตย์ที่ส่องลงมา มันใช้หนวดที่ยังว่างงานอยู่ตวัดไปหาเด็กสาวที่พุ่งเข้ามา

หวดไปทางซ้าย

ฟาดไปทางขวา

ตวัดเป็นแนวนอนหวังปาดเข้ากลางลำตัว

ไม่ว่าเด็กสาวคนนี้จะหลบได้ โดนปาดเฉี่ยว ๆ จนได้แผลหรือโดนเข้าเต็ม ๆ ก็ตาม แต่ว่า

+

ระวังอย่าให้ถูกจับได้เล่า ไม่อย่างนั้นโดนงับจนแหว่งแหง”

ฮันกล่าวเสมือนว่านี่เป็นบททดสอบความสามารถนักเรียน ที่จริงเห็นลีลากระบวนท่าก่อนหน้านี้ก็พอวางใจได้ล่ะนะว่าเด็กสาวตรงหน้าอาจจะเอาตัวรอดได้…—อาจจะน่ะนะ

“ที่นี่เป็นตลาดปลา ยังไงก็คงมีน้ำมันสำหรับประกอบอาหารอยู่แล้ว ถ้าของมีคมฟันใส่มันไม่เข้างั้นเราคงต้องเล่นของร้อนกันหน่อย”

ทว่าผู้เป็นอาจารย์ไม่ได้ทำท่าเหมือนจะเข้าไปช่วยเหลือเรื่องน้ำมัน กลับกัน เขาโดดขึ้นพื้นที่สูง นั่งชันขาข้างหนึ่งกับราวระเบียงเตี้ย ๆ ของอาคารชั้นสองแห่งหนึ่ง จากมุมนี้เขาเห็นทัศนียภาพได้ไกลขึ้น

“เธอช่วยหน่อยก็แล้วกัน เอาน้ำมันราดหล่อนให้ท่วมเลย +

เปลวไฟย่อม ๆ ที่ลุกโชนขึ้นชั่วครู่ทำให้อุมิเนียวโบตกใจและล่าถอย เป็นจังหวะเดียวกับที่นักเรียนของเขาพ้นการโจมตีของเธอมาได้ ฮันยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ

“เมื่อกี้นี้เกิดสงสัยขึ้นมาว่าสัตว์น้ำจะรับมือกับไฟยังไง ดูเหมือนการอยู่ในน้ำมาตลอดชีวิตจะทำให้อุมิเนียวโบรับมือกับไฟไม่ค่อยได้สักเท่าไร”

เขาอธิบายด้วยบรรยากาศคล้ายการสอนในห้องเรียน ที่จุดไฟขึ้นมาเมื่อครู่ก็เพื่อพิสูจน์ข้อสงสัยนั้น

+

เป็นเมือกเปียกน้ำนั้นเป็นสสารนำไฟฟ้าชั้นดี

อาคมกระแสไฟฟ้าจากอาจารย์วิชาอาคมวิ่งผ่านสสารนำไฟฟ้าสู่พื้นที่ c1-c2 บริเวณหลังคอ

ด้วยสรีระที่เหมือนมนุษย์ของหล่อนเป็นเหยื่อชั้นดีของฮันผู้จู่โจมเข้าโดยตรงบริเวณศูนย์รวมระบบประสาทจากสันหลังที่อ่อนไหวต่อกระแสไฟฟ้า วิ่งขึ้นสู่สมองที่ควบคุมทั้งร่างกาย

อุมิเนียวโบสูญเสียความสามารถในการควบคุมตัวเองโดยสมบูรณ์

“สภาพนี้คงไม่ต้องตัดขาแล้วล่ะมั้ง”

แล้วโดยที่หญิงสาวผิวเกล็ดปลายังไม่ทันได้ทำอะไรมากไปกว่านี้ แขนและขาของเธอก็กระตุกอย่างรุนแรง ท่าทางราวกับคนที่ถูกไฟช็อต ร่างกายสูงใหญ่บิดงอไปทุกอณูร่างกายที่มีข้อต่อเหมือนต้นไม้ที่แตกกิ่งก้านในรูปร่างประหลาดชวนขนลุก ปากที่พยายามอ้าออกโชว์ฟันเขี้ยวแหลมคมดุจฉลามจำต้องอ้าค้างไว้ไม่อาจงับขากรรไกรลง ดูประหนึ่งว่ามีอะไรมาจับง้างไว้

เข็มที่เป็นโลหะผสานกับผิวกายลื่น+

มีกระสุนพุ่งออกจากนิ้วของเขาหรือ? หรือว่านี่เป็นกลเม็ดลึกลับซับซ้อนอยู่เบื้องหลัง?

“ถ้านักเรียนบาดเจ็บตรงนี้ฉันจะแย่เอาน่ะสิ”

คำกล่าวนั้นอาจตีความได้ว่าเป็นความห่วงใยต่อนักเรียนของตนหรือไม่เขาก็แค่ไม่อยากเสียเวลารับผิดชอบเรื่องที่จะตามมาหากมีนักเรียนใต้ความดูแลบาดเจ็บทั้งที่ตนอยู่ใกล้ ๆ —หรืออาจเป็นทั้งคู่ หากความห่วงใยยังเป็นสิ่งที่ทำงานอยู่ในหัวใจเขา

+

ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้เคลื่อนตัวไปมากกว่านี้ ’อะไรบางอย่าง’ ก็เกิดขึ้น..

.
.
ฉึก!
.
.

สาวเกล็ดปลาพยายามหันไปมอง แต่พบว่าลำคอของตนไม่สามารถหันไปทางอื่นแม้แต่องศาเดียว ทำได้มากที่สุดก็แค่กรอกตาไปด้านข้าง

แล้วก็พบกับสองนิ้วของชายสวมแว่นตาสีแสบชี้ตรงมาที่เธอด้วยท่าเสมือนว่าเขากำลังยิงปืนลม มองด้วยตาเปล่าคงยากที่จะเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น

+