ขอช็อกโกแลตหน่อยครับ🙈

ㅤ
ก่อนออกมาผมทำหมูต้มมันฝรั่งทิ้งไว้ ช่วงหลังผมชินกับการทำปริมาณสำหรับสองคน ทำไปทั้ง ๆ ที่ก็คิดเผื่อไว้แล้วว่าถ้าเหลือก็คงทิ้งสถานเดียว กลิ่นของเนื้อหมูติดค้างอยู่ในจมูกหรือบางทีอาจเป็นกลิ่นของน้ำซุปจากร้านอาหารสักร้านแถวนี้ ผมไม่ชอบกลิ่นของร้านราเม็ง แต่เกือบทุก ๆ ที่ในชินจูกุตลบอบอวลด้วยกลิ่นของซุปกระดูกในแบบที่มักจะได้กลิ่นในร้านราเม็ง พอได้กลิ่นมากเข้าก็รู้สึกเหมือนอยากจะอาเจียน
ㅤ

ㅤ
พี่เลี้ยงเด็กจะคอยส่งเสียงแข็งขันว่าคนไหนที่เดินเองได้ให้จับมือกันไว้อย่าคลาดกัน เป็นครั้งแรกที่ฮิราโนะได้เห็นพี่เลี้ยงเด็กที่เป็นผู้ชาย ทำให้เขาอดนึกถึงสมัยเด็กที่เคยฝันอยากเป็นพี่เลี้ยงเด็กขึ้นมาเสียไม่ได้ แต่ท้ายที่สุดแล้วคุณยายเจ้าของบ้านก็ได้ให้การสั่งเสียก่อนจากโลกนี้ไปว่า “คนอย่างฮิระจังน่ะ ยายว่าทำของเล่นให้เด็กดีกว่าเป็นคนหาของเล่นเด็กนะ
ㅤ

ㅤ
และถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของวันสำหรับการจับภาพสวย ๆ ในสวนแห่งนี้ ทว่าผู้คนยังคงทยอยหลั่งไหลมาจากสารทิศเพื่อมารวมตัวกันที่สวนชินจูกุเกียวเอ็นแห่งนี้

ตอนมาถึงฮิราโนะกับฮารุกิสวนทางกับกลุ่มเด็ก ๆ ในรถเข็นแบบลากที่โบกไม้โบกมือทักทายผู้คนระหว่างทาง สายตาของพวกเขาต่างจ้องเขม็งมายังผู้คนที่เดินสวนทางอย่างสงสัยอยากรู้
ㅤ

ㅤ
ภาพฮารุกิตรงหน้าดูเหมือนกับแมว…เขาคิด แต่สำหรับเขาแล้ว ฮารุกิก็มักจะมีบางมุมที่ดูคล้ายกับแมว ทั้งนิสัยที่คาดเดาได้ยาก หรือบางมุมที่นึกอยากจะอ้อนขึ้นมาก็ดูน่าเอ็นดูสุด ๆ แต่ที่สำคัญที่สุด เขาอยากจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ แม้แต่เวลานี้เองก็ด้วย

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมถึงมานั่งบนตัวผมแบบนี้ล่ะ” ฮิราโนะกลัวอีกคนจะร่วงลงมา เลยไม่กล้าขยับตัวมากนัก
ㅤ

ㅤ
เขานึกถึงภาพตัวละครสักตัวที่ดูคล้ายกับกบสวมหมวกจากการ์ตูนสตูดิโอจิบลิ นั่นเป็นภาพสุดท้ายที่เขาจำได้หลังจากกินข้าวด้วยกัน ฮิราโนะค่อย ๆ กะพริบตาช้า ๆ ก่อนจะประหลาดใจเมื่อเห็นว่าคนเดียวกันกับที่เขาเพิ่งนึกถึง กำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวของเขา

“ฮารุคุง…“ เพราะตื่นมาโดยไม่ได้ตื่นเอง เสียงเลยดูสะลึมสะลือกว่าปกติ
ㅤ

ㅤ
เขาเพิ่งเคยกินอาหารฝีมือของฮารุกิเป็นครั้งแรก จนเผลอพูดอวยสรรพคุณไปเสียเยอะ แม้ว่าฮารุกิจะทำหน้าไม่สนใจฟัง แต่เขากลับรู้สึกดีใจที่ได้พูดออกไป จนสุดท้ายแล้วเขาก็ขอเติมอีกจานจนกินเสียเกลี้ยงหม้อ รสชาติของมันอร่อยมาก จนเขาไม่อยากให้มันหมดจาน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากให้ฮารุกิทำเมนูอื่น ๆ ให้กินอีกในครั้งหน้า
ㅤ

ㅤ
เปลือกตาเปิดขึ้นช้า ๆ ขณะปรับแสงให้พอดีกับความมืดในห้อง เขาจำได้ว่าฮารุกิส่งข้อความมาชวนเขา ให้มาค้างคืนที่ห้องด้วยกัน เขาเลิกงานพิเศษช่วงเวลาราว ๆ สองทุ่มครึ่ง ตอนมาถึงฮารุกิก็เตรียมแกงกะหรี่หมูตุ๋นไว้ให้ ตัวเนื้อตุ๋นนุ่มและมีกลิ่นของเหล้าญี่ปุ่นอ่อน ๆ เจือจางอยู่ในตัวซอส รสชาติของมันไม่ได้หนักมาก แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนกินอาหารตามร้านทั่วไป
ㅤ

ㅤ
ใครสักคนเอ่ยเรียกเขาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล คล้ายจะกระซิบแต่ก็ดูเป็นการเรียกให้ตื่นเสียมากกว่า สมองนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เขากำลังนั่งแท็กซี่ไปที่ไหนสักที่ ที่ซึ่งใครบางคนรอคอยเขาอยู่ ใจของเขาทั้งอยากและไม่อยากไปขณะที่รถแล่นผ่านรวงร้านแปลกตามากมาย ก่อนกลายเป็นถนนทางยาวนำพาไปสู่อุโมงค์โค้งสูงใหญ่ซึ่งกลืนรถแท็กซี่ทั้งคันของเขาหายเข้าไปในความมืดมิด ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงแค่ความฝัน
ㅤ
ㅤ

ไปด้วยกันอีกไหมครับ สักช่วงอาทิตย์หน้า ผมเองก็อยากกินเสี่ยวหลงเปาร้านนั้นอีก☺️

นั่นแน่ะ ติดใจชานมที่ไปทานด้วยกันวันก่อนเข้าแล้วสินะครับ 😚

ㅤ
ผมอยากอุ้มเขาไว้เหมือนตอนที่พ่ออุ้มผม อยากได้ยินเขาตอนที่เปล่งเสียงเพื่อพยายามจะพูดอะไรสักอย่างกับเรา อยากแกว่งมือเล็ก ๆ นั่นไปมา

“พอคุณพูดว่าเคยอยากเป็นพี่เลี้ยงขึ้นมา ผมก็นึกถึงความฝันเลอะเทอะแบบนี้ ถึงแม้ร่างกายผมจะเป็นแบบนี้และผมก็ไม่ได้อยากมีอะไรกับผู้หญิง แต่ในจินตนาการผมเคยคิดถึงเรื่องแบบนั้น ผมแค่คิดขึ้นมาได้ว่า บางที…คุณอาจจะได้เป็นคนเลี้ยงเด็กคนนั้น”
ㅤ

ㅤ
“ผมไม่ค่อยได้เข้าเรียนเลยไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเท่าไหร่ครับ แต่ผมนึกออกเรื่องหนึ่งนะ…“ ผมหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดต่อดีหรือไม่ “ผมเคยคิดอยากมีลูกเป็นเด็กผู้ชาย อยากให้โตขึ้นมาแล้วสนิทเหมือนเป็นน้องชาย”
ㅤ

ㅤ
วันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่เราอยู่ด้วยกันสามคนและเป็นวันเดียวกันกับที่ผมได้เจอพ่อของผมเป็นครั้งสุดท้าย

“ของผมน่ะเหรอครับ…” ผมพึมพำเสียงค่อย ก่อนจะหลุบสายตาลง ผมสังเกตเห็นใบแปะก๊วยที่ถูกเหยียบย่ำจนแบนราบอยู่บนพื้น เป็นสีเหลืองที่ดูหม่นหมองดูคล้ายกำลังจะเลือนและกลมกลืนไปกับพื้นดิน
ㅤ

ㅤ
ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นมาต่อหน้าพวกเราว่า “เขาคือลูกของฉัน ไม่ใช่ลูกของคุณ”

จากนั้นพวกเขาก็มีปากเสียงกัน จนผมรู้สึกกลัวจนร้องไห้งอแงเสียงดัง สิ่งที่เกิดขึ้นจากนั้นคือเธอหยุดปากลงและหันมาเขย่าตัวผม ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นทุบลงมาที่กลางหลัง พ่อก็เข้ามาผลักเธอออกไปให้พ้นจากตัวผม ผมหยุดร้องไห้ไป แต่กลับจำอะไรต่อจากนั้นไม่ได้เลย
ㅤ

ผมจำได้ว่าตอนที่ผมอยู่ในอ้อมแขน ผู้หญิงคนนั้นก็เข้ามาปาดลิปสติกไร้สีทาทาเบา ๆ บนปากของผมจากนั้นพ่อก็ปล่อยผมลง พ่อมักดูอึดอัดเมื่อต้องอยู่ด้วยกันเพียงลำพังสามคน แต่วันนั้นดูจะเป็นวันที่ค่อนข้างหนักสำหรับเขาและอาจจะเป็นเรื่องที่เกิดจะตั้งรับให้ได้จนกว่าจะถึงครั้งถัดไป
ㅤ