โนอาที่รู้ตัวแล้วว่าตัวเองไม่สามารถทำอะไรไปได้มากกว่าการรอให้ทางปลายสายด่าออกมาจนเสร็จ โนอาจึงไปหาเก้าอี้มานั่งฟังเอโกะด่าให้เป็นเรื่องเป็นราวไปเสียเลย

'ใครไปจุดไฟให้จินเพิ่มอีกเนี่ย ให้ตายเถอะ เรื่องนี้แกต้องรับผิดชอบนะราวิญโญ่ ไอ้เพื่อนชั่ว' (377)

ซึ่งมันก็สามารถทำให้ความอดทนเส้นสุดท้ายของเก็นได้ขาดสะบั้นลง และเก็นก็เดินก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าไปหาเซ็นคู ก่อนที่เจ้าตัวจะกระชากแขนให้เซ็นคูหันหน้ามาสบตากัน

"นี่น่ะเหรอคือสิ่งที่นายบอกว่าไม่เป็นไร! ร้องไห้ออกมาขนาดนี้เนี่ยนะที่ปกติ! มีอะไรนายก็พูดให้ฉันฟังสิ! นายก็รู้ว่าฉันสามารถช่วยนายได้น่ะเซ็นคูจัง!" (11)

พอหาจังหวะพาสึนะกลับไปนอนพักผ่อนอยู่ในห้องได้แล้ว โกคุเดระก็รีบช้อนตัวรุ่นที่ 10 ในยุคตัวเองขึ้นมา แต่สึนะในวัยผู้ใหญ่ก็ดันเดินเข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อน

"แค่นี้นายยังทำให้ตัวเองในยุคฉันเจ็บปวดไม่พออีกเหรอสึนะ สึนะในยุคฉันอายุแค่ 14 ปีเองนะ แต่เขาก็ต้องมาเครียดเพราะเรื่องผู้ใหญ่ของนาย" (70)

เดี๋ยวฉันขอหาแหวนใหม่ก่อนนะ" สิ้นเสียงที่สึนะตัวโตได้พูดอธิบายออกไป มันก็สามารถทำให้พวกตัวจิ๋วทั้งหลายรู้แล้วว่า สึนะในวัยผู้ใหญ่นั้นมีความแข็งแกร่งขนาดไหน

"ขอยืมแหวนหน่อยสิซันซัส สัญญาว่าจะไม่ทำพัง" พอได้ยินแบบนี้แล้วซันซัสก็ไม่ได้พูดตอบอะไรออกไปให้เสียเวลา เพราะเจ้าตัวเลือกที่จะถอดแหวนของตัวเองออกมา แล้วโยนให้สึนะตัวโตไปเสียเลย (51)

"อื้อหือ ตามบัญชาเลยครับ" ฮิโอริพูดขึ้นมาเบา ๆ กับตัวเอง แล้วเจ้าตัวก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างมีความสุข

ส่วนทางด้านอิซางินั้น เจ้าตัวก็เห็นด้ายแดงตรงหน้าบิดตัวโค้งงอไปมาเป็นประโยคภาษาอังกฤษว่า

Don't act cute with anyone because I'm very protective. (อย่าไปทำตัวน่ารักใส่ใครอีก เพราะฉันหวง) (76)

"อกหักครั้งแรกก็เจ็บแบบนี้แหละ แต่ไม่เป็นไร เพราะฉันเตรียมน้ำใบบัวบกแก้ช้ำในเอาไว้ให้พวกแกแล้ว

ส่วนนี่ก็เมนูที่มีธัญพืชเป็นส่วนผสมหลัก ซึ่งเหมาะกับนก เอ้ย เหมาะกับสุขภาพของพวกแกทุกคนในตอนนี้แบบมาก ๆ เลย

ฮ่าฮ่าฮ่า มัวแต่ขัดขากันเอง สมน้ำหน้าจริง ๆ" (203)

แล้วอิซางิก็ผลักตัวฮิโอริออกไปให้พ้นทาง ซึ่งฮิโอริก็ยอมหลบไปแต่โดยดี แต่เจ้าตัวก็ยังตะโกนพูดไล่หลังตามอิซางิไปว่า

"ถ้าหายโกรธแล้ว เราก็มาเป็นแฟนกันนะอิซางิ! แล้วถ้าคิดถึงกัน นายก็มองตามด้ายแดงมา เพราะสิ่งที่ด้ายแดงบอก มันก็ความรู้สึกของฉันกับนายนั่นแหละ!" (67)

"ตอนนี้ยังครับ แต่ในอนาคตก็ไม่แน่" โลกิตอบออกไปเพียงเท่านี้ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้ความสงสัยของชาร์ลลดน้อยลงไปเลยแม้แต่นิดเดียว

"เดี๋ยวสิโลกิ! นี่นายกำลังอินเลิฟจริง ๆ เหรอเนี่ย! แล้วคนคนนั้นเป็นใคร ฉันรู้จักไหม กลับมาบอกกันก๊อน!!!" (138)

"อาโร ก็บอกว่าไม่ไง พูดให้รู้เรื่องบ้าง"

แล้วหลังจากนั้นเบสเตอร์ก็เดินมานั่งอยู่ข้าง ๆ อาโรที่กำลังอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน ฉลามพิรุณกับไลเกอร์นภาหันหน้ามาสบตากันและกัน และถ้าหากว่าพวกมันพูดออกมาเป็นภาษามนุษย์ได้ พวกมันก็อยากจะถามเจ้านายของตัวเองกันเสียจริงว่า

จะมาคุยกันผ่านสัตว์กล่องเพื่ออะไร? (92)

ใครเปิดก่อนคนนั้นชนะ แต่เอ๊ะจะโดนลงโทษเพิ่มมั้ยนะ อุฮิ😼

แล้วตัวฮิบาริเองก็ขยับเท้าให้มาชิดเส้นนั้นมากขึ้นด้วยเหมือนกัน

"หงุดหงิดเหรอครับ ก็เอาเลยสิ ใช้ภาพมายากิ๊กก๊อกของคุณจัดการผมเลย" ฮิบาริจงใจพูดจายั่วยุออกไป และมุคุโร่ก็รู้ดีด้วยว่าอีกฝ่ายพูดแบบนี้ออกมาทำไม

"อย่าหวังเลยว่าผมจะยอมเดินตามเกมของคุณ แน่จริงคุณก็ใช้ทอนฟากับผมก่อนสิ" (83)

โอ้ยยใจเจ็บ เสาหลักแต่ล่ะคนคงโทษตัวเองแน่เลย แล้วเซนอิสึกับอิโนะสุเกะจะทำไงถ้าไม่มีทันจิโร่🥹

วาเรียเสร็จ ใครจะเป็นรายต่อไป รอไม่ไหวแล้ว อยากเห็นความบันเทิง

ซึมะพูดขึ้นมาก่อนที่จะลุกไปจัดเตียงให้ดี ๆ แล้วมาคิโอะถึงได้มาอุ้มเนซึโกะไปนอน

พอมาช่วงหลัง ๆ ทันจิโร่ก็โวยวายน้อยลงจนทามาโยะรู้สึกแปลกใจขึ้นมา

"ทันจิโร่ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง ช่วยบอกฉันทีได้ไหม?"

"ผมกับเนซึโกะคือต้นเหตุที่ทำให้มุซันกลายเป็นอสูรเต็มตัว" (1:264)

พวกสควอโล่เองก็ห้ามพูดคำหยาบออกมาเป็นเวลา 1 สัปดาห์ด้วยเหมือนกันนะครับ แต่แค่ไม่โดนโทษกักบริเวณแบบซันซัส

เพราะต่อให้ตัวผมเมื่อ 10 ปีก่อนจะยังกลัวซันซัสกับคนอื่น ๆ อยู่ แต่ตัวผมในตอนนี้ก็กล้าพอที่จะมาเอาคืนได้แล้วนะครับ

มันเจ็บมากเลยนะครับซันซัส ปามาโดนหน้าผากผมจนแดงเลย" (53)

"นี่พวกเจ้าทำอะไรกับข้า!!! ข้าไม่เคยรู้จักพวกเจ้าด้วยซ้ำ!!! เลิกเอาความทรงจำบ้า ๆ นี่มาใส่ในหัวของข้าสักที!!!" แล้วทันจิโร่ก็สลบไป แต่โชคดีที่ยูชิโร่พุ่งตัวเข้ามารับเอาไว้ทัน

"ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ ทันจิโร่ก็น่าจะเริ่มนึกอะไรในชาตินี้ออกบ้างแล้วนะคะ เพราะดูเหมือนว่าความทรงจำที่ถูกลบไป มันถูกกระตุ้นจนเริ่มกลับมาแล้วค่ะ" (253)

กิยูเดินเข้าไปใกล้กับคนเด็กกว่ามากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วถึงย่อตัวลงมาให้ระดับสายตาตรงกัน

"มันกำลังทำร้ายนายทางอ้อมอยู่นะทันจิโร่---

"ไม่ต้องมาพูด!!! ท่านมุซันไม่มีทางทำร้ายข้าแน่นอน!!! ท่านก็แค่ยังไม่พร้อมอธิบายออกมาให้ข้าฟังเท่านั้น!!!

พวกเจ้าต่างหากที่ทำร้ายข้าอยู่! ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!" (243)

มุคุโร่เองก็นึกบ่นสึนะขึ้นมาอยู่ภายในใจ แล้วเจ้าตัวก็หยิบหนังสือนิยายที่คุณลูกศิษย์ตัวดียัดใส่กระเป๋ามาให้ ขึ้นมาอ่านฆ่าเวลาไป

ซึ่งมันก็เป็นโชคดีของทั้ง 2 คนนี้ที่สึนะยังใจดีหาห้องที่มี 2 เตียงให้ เพราะถ้าหากว่ามีอยู่แค่เตียงเดียวจริง ๆ พวกเขาก็คงจะถีบเตียงนั้นออกไป แล้วหาผ้ามาปูนอนบนพื้นแยกกันแทน (43)