———————————
"ครั้งสุดท้าย"
"สักครั้งในชีวิตก็ยังดี...."
———————————
吉田鋼牙 | Yoshida Kouga
ผู้เหลือรอดจากเงามืด | โรงเรียนคิไซ | ปี 2 | 182/64
ชมรมนักประดิษฐ์
Doc : in Bio
Role | Talk | Co-op | DM = OK
(เข้าร่วมได้ทุกคนเลยค่ะ 🙌)
(เปิดให้ลงทะเบียนในวันอังคารที่ 20 ม.ค. เวลา 20.00 น.)
(เดดไลน์ส่งงานวันอาทิตย์ที่ 15 ก.พ. เวลา 13.00 น.)
( อ่านรายละเอียดและติดตามประกาศในลิงก์นี้
discord.com/channels/141... )
(เข้าร่วมได้ทุกคนเลยค่ะ 🙌)
(เปิดให้ลงทะเบียนในวันอังคารที่ 20 ม.ค. เวลา 20.00 น.)
(เดดไลน์ส่งงานวันอาทิตย์ที่ 15 ก.พ. เวลา 13.00 น.)
( อ่านรายละเอียดและติดตามประกาศในลิงก์นี้
discord.com/channels/141... )
(เป็นครั้งแรกเลยค่ะที่ได้เล่นมูเซอไวเวอ แต่รับรู้เลยว่าทีมงานและฝ่ายอาร์ตทุ่มเทกันมากๆ ได้ประสบการณ์ใหม่เยอะมาก มีสตอรี่ให้ตื่นเต้นทุกอีเวนท์ ขอบคุณที่ทำงานอย่างหนักและคอยดูแลลูกมูอย่างดีนะคะ เป็น 6 เดือนที่สนุกมากเลย
เพื่อนร่วมมูก็คอยสร้างสีสันอยู่เสมอ ขอบคุณทุกคนที่แวะมาเล่นด้วยกันค่ะ ได้ความทรงจำดีๆ เยอะมากจากที่นี่ แอบเสียดายนิดหน่อยที่จบลงแล้ว
ไว้เจอกันใหม่นะคะ!)
(เป็นครั้งแรกเลยค่ะที่ได้เล่นมูเซอไวเวอ แต่รับรู้เลยว่าทีมงานและฝ่ายอาร์ตทุ่มเทกันมากๆ ได้ประสบการณ์ใหม่เยอะมาก มีสตอรี่ให้ตื่นเต้นทุกอีเวนท์ ขอบคุณที่ทำงานอย่างหนักและคอยดูแลลูกมูอย่างดีนะคะ เป็น 6 เดือนที่สนุกมากเลย
เพื่อนร่วมมูก็คอยสร้างสีสันอยู่เสมอ ขอบคุณทุกคนที่แวะมาเล่นด้วยกันค่ะ ได้ความทรงจำดีๆ เยอะมากจากที่นี่ แอบเสียดายนิดหน่อยที่จบลงแล้ว
ไว้เจอกันใหม่นะคะ!)
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
.
.
.
.
.
วันที่ 4 เมษายน 2016
วันที่ 8 กันยายน 2016
คืนก่อนวันคริสต์มาสในปี 2016
วันที่ 25 ธันวาคม 2016
กระทั่งวันที่ 31 ธันวาคม 2016
ทุกคนที่อยู่ ณ ตรงนี้ล้วนแต่สำคัญกับกับโยชิดะ โควงะและการตอบรับหรือการให้คำสัญญาของเธอมันหนักแน่นพอที่จะให้ทุกคนรับรู้มันว่าเธอไม่ใช่คนที่ผิดคำพูด
.
.
.
.
.
วันที่ 4 เมษายน 2016
วันที่ 8 กันยายน 2016
คืนก่อนวันคริสต์มาสในปี 2016
วันที่ 25 ธันวาคม 2016
กระทั่งวันที่ 31 ธันวาคม 2016
ทุกคนที่อยู่ ณ ตรงนี้ล้วนแต่สำคัญกับกับโยชิดะ โควงะและการตอบรับหรือการให้คำสัญญาของเธอมันหนักแน่นพอที่จะให้ทุกคนรับรู้มันว่าเธอไม่ใช่คนที่ผิดคำพูด
เช้าวันใหม่มาเยือน ร่างกายเจ็บสะท้าน เนื้อที่เคยเชื่อมต่อกันตอนนี้กลับฉีกขาด โลหิตหยาดย้อยไหลรินตามลำตัว สองมือโอบกอดบาดแผลไว้ สองเท้าเดินหน้าอย่างไร้ทิศทาง
เจ็บชะมัดยาก...
‘มะม๊าจะเป็นยังไงบ้างนะ’
“มะม๊าครับ ไคคุงไม่อยากเล่นซ้อนหาแล้วนะครับ” น้ำเสียงอิดโรยถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีจุดหมาย
เช้าวันใหม่มาเยือน ร่างกายเจ็บสะท้าน เนื้อที่เคยเชื่อมต่อกันตอนนี้กลับฉีกขาด โลหิตหยาดย้อยไหลรินตามลำตัว สองมือโอบกอดบาดแผลไว้ สองเท้าเดินหน้าอย่างไร้ทิศทาง
เจ็บชะมัดยาก...
‘มะม๊าจะเป็นยังไงบ้างนะ’
“มะม๊าครับ ไคคุงไม่อยากเล่นซ้อนหาแล้วนะครับ” น้ำเสียงอิดโรยถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีจุดหมาย
ณ █▄▀█▀█
“ดูสิ ๆ หลานรักของผมกลับมาแล้ว! พาเพื่อนมาด้วยล่ะ”
ชายหนุ่มที่กำลังทำอาหาร หันไปมองตามที่ทิศที่เสียงข้างหลังบอก
รอยยิ้มประดับบนใบหน้า
..
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ”
..
———————
ภาพสุดท้ายก่อนจากกันค่ะ
ขอบคุณที่มาโคกันนะ😊
@shingen-kzk.bsky.social
@shinmu-kzk.bsky.social
ณ █▄▀█▀█
“ดูสิ ๆ หลานรักของผมกลับมาแล้ว! พาเพื่อนมาด้วยล่ะ”
ชายหนุ่มที่กำลังทำอาหาร หันไปมองตามที่ทิศที่เสียงข้างหลังบอก
รอยยิ้มประดับบนใบหน้า
..
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ”
..
———————
ภาพสุดท้ายก่อนจากกันค่ะ
ขอบคุณที่มาโคกันนะ😊
@shingen-kzk.bsky.social
@shinmu-kzk.bsky.social
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
[ ช̷̡̣̙̄͛̈́̋̋̈́̔̊̓͠ิ̶̙̣̖͈̹͙̣̑̽̄น̵̧̡̛͚̣̰͕̟̤̖̝̩̤͈̲̈́̎̓̄̇̿́́̈́͗͒̃̋͜ͅน̶̛̬̓̆̓̊͐͠͝ิ̵̲͚̥͈̟̭̘̖̞̀̇̇̽͒̊̃̌̽̓̽̾͐ͅก̶͓͉̞̟͔̜͚̲͋́̆̊͛̔ͅา̶̯́͗̀̋͌̌̉̎̆̽̾̾̕͝͝ม̸͎͎̫̦̟̞͈̔̌̂ิ̴̢̢̫͈̜̞͉̙̬̼̌̑̋̈́̈̂̈́̈͜͝͝ ชินเงน ]
[ ช̷̡̣̙̄͛̈́̋̋̈́̔̊̓͠ิ̶̙̣̖͈̹͙̣̑̽̄น̵̧̡̛͚̣̰͕̟̤̖̝̩̤͈̲̈́̎̓̄̇̿́́̈́͗͒̃̋͜ͅน̶̛̬̓̆̓̊͐͠͝ิ̵̲͚̥͈̟̭̘̖̞̀̇̇̽͒̊̃̌̽̓̽̾͐ͅก̶͓͉̞̟͔̜͚̲͋́̆̊͛̔ͅา̶̯́͗̀̋͌̌̉̎̆̽̾̾̕͝͝ม̸͎͎̫̦̟̞͈̔̌̂ิ̴̢̢̫͈̜̞͉̙̬̼̌̑̋̈́̈̂̈́̈͜͝͝ ชินเงน ]
[ ช่างมันเถอะ ]
[ เรามาทำสิ่งที่ถนัดกันดีกว่า. . . ]
[ ช่างมันเถอะ ]
[ เรามาทำสิ่งที่ถนัดกันดีกว่า. . . ]
TW : การตายของตัวละคร / เลือด
ร่างกายเขาหนักอึ้ง
แม้คิดจะขยับร่างกายก็ขยับไม่ได้แต่น้อย
ลมหายใจหอมถี่อย่างตื่นตระหนก
ก่อนเบาบางลงในชั่วอึดใจ
ราวกับชีวิตอันแสนเปราะบาง
กำลังจะดับมอดลง
เขายังปกป้องใครไว้ไม่ได้เลย
แค่จะช่วยเด็กพวกนั้นยังไม่ได้
แค่จะตายช้าที่สุด
เพื่อรอดูพวกเขารอดชีวิต
ยังทำไม่ได้เลย
ดวงตาเขาพร่าลง
เสียงเริ่มอื้ออึง
TW : การตายของตัวละคร / เลือด
ร่างกายเขาหนักอึ้ง
แม้คิดจะขยับร่างกายก็ขยับไม่ได้แต่น้อย
ลมหายใจหอมถี่อย่างตื่นตระหนก
ก่อนเบาบางลงในชั่วอึดใจ
ราวกับชีวิตอันแสนเปราะบาง
กำลังจะดับมอดลง
เขายังปกป้องใครไว้ไม่ได้เลย
แค่จะช่วยเด็กพวกนั้นยังไม่ได้
แค่จะตายช้าที่สุด
เพื่อรอดูพวกเขารอดชีวิต
ยังทำไม่ได้เลย
ดวงตาเขาพร่าลง
เสียงเริ่มอื้ออึง
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’
“...ฮิมาวาริจัง"
"อยู่ตรงนั้นรึเปล่า..."
"รอป๊ะป๋าก่อนนะ...“
ทาเนะซาดะ ชิกิ
สามีของทาเนะซาดะ นาโอะ
และพ่อของฮิมาวาริ
bit.ly/4eUpbze
“...ฮิมาวาริจัง"
"อยู่ตรงนั้นรึเปล่า..."
"รอป๊ะป๋าก่อนนะ...“
ทาเนะซาดะ ชิกิ
สามีของทาเนะซาดะ นาโอะ
และพ่อของฮิมาวาริ
bit.ly/4eUpbze
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา
ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น
ความร้อน
ความกดดัน
ความเจ็บปวด..
ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ
ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ
แต่ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังยืนอยู่..
มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น
ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า
(+)
เส้นทางสู่ความหวังของแบบนั้นน่ะ—
'ยูกิริ โคกะ' ไม่เคยเชื่อตั้งแต่วันที่พวกเราเสียพ่อแม่
ทั้งที่ไม่เชื่อ、สองขากลับก้าวขึ้นมาบนรถไฟ แม้ว่าเขาไม่มีความคิดที่จะทอดทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง
นั่นก็เพราะเหตุผลง่ายๆ
"ประธาน—!"
ประธานชมรมศึกษาอิเฮน รุ่นพี่ที่มักจดบันทึก ลูกชายที่รักคุณแม่สุดหัวใจ
「 คามิทากะ มาโคโตะ 」
เส้นทางสู่ความหวังของแบบนั้นน่ะ—
'ยูกิริ โคกะ' ไม่เคยเชื่อตั้งแต่วันที่พวกเราเสียพ่อแม่
ทั้งที่ไม่เชื่อ、สองขากลับก้าวขึ้นมาบนรถไฟ แม้ว่าเขาไม่มีความคิดที่จะทอดทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง
นั่นก็เพราะเหตุผลง่ายๆ
"ประธาน—!"
ประธานชมรมศึกษาอิเฮน รุ่นพี่ที่มักจดบันทึก ลูกชายที่รักคุณแม่สุดหัวใจ
「 คามิทากะ มาโคโตะ 」
(โบกี้หมายเลข 13 ถูกทำลาย)
ผู้เล่นที่ยังคงอยู่ในโบกี้นี้ ถูกเหวี่ยงหลุดออกจากขบวนรถไฟและเสียชีวิตในทันที
2.
เอนด์ดิ้งคอมมูนิตี้ จะทำการอัพเดทพร้อมกับฝั่ง [สู่วันพรุ่งนี้]
(โบกี้หมายเลข 13 ถูกทำลาย)
ผู้เล่นที่ยังคงอยู่ในโบกี้นี้ ถูกเหวี่ยงหลุดออกจากขบวนรถไฟและเสียชีวิตในทันที
2.
เอนด์ดิ้งคอมมูนิตี้ จะทำการอัพเดทพร้อมกับฝั่ง [สู่วันพรุ่งนี้]