ก่อนจะผละใบหน้าออกมาพลางผงกหัวตอบรับคำถามของอีกฝ่าย

" อืม.. ถึงจะเร็วไปสักหน่อย.. แต่ผมตัดสินใจแล้วล่ะ "

" โซระจัง.. อยากคบกับผมไหม? "

...

..

ก่อนจะเงียบไปเมื่อรู้สึกว่าตัวเองพูดเกินกว่าสิ่งที่คิดเอาไว้

" เอ่อ คือ.. จ-จริง ๆ ผมหมายถึงลองคุยกันก่อนน่ะ.. ฮะฮะ.."

ขำแห้งสุด ๆ

#KzK_Undoukai

@sorae-kzk.bsky.social

ระหว่างช่วงพัก หลังจากหายวับไปยังจุดฝ่ายสนับสนุน เขาก็กลับมาพร้อมแก้วน้ำทั้งสองแก้ว แน่นอนว่าเขาไม่ลืมที่จะเผื่อมาให้โซราเอะด้วย

" โซระจัง "

สองเท้าจ้ำไปหาก่อนจะส่งเสียงเอ่ยทักให้ได้ยิน พลางยื่นแก้วน้ำในมือไปให้อีกฝ่าย

มือข้างที่กุมจับมืออีกคนกระชับขึ้นก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ใสซื่อ

" เคยฟังสิครับ ผมฟังตั้งแต่เด็กเลย ก็ปกตินะ ?"

" เอมิโตะซังอยากลองฟังมั้ยครับ ? "

ถามตาใสไร้มลทินเพราะความชินชาในบทเพลงที่เคยฟัง รามิคิดแบบนั้น

#KzK_Merrymasquerade

โรลเปิด (แยกรูท)

ท่ามกลางบรรยากาศงานเต้นรำ ดนตรีบรรเลงคลอเคล้า — ร่างสูงและชุดสีดำแดงนั่นก็พลันประจักษ์สู่สายตาคุณ

เขาไม่ได้เคลื่อนหา

ยืนหลบเสียด้วยซ้ำ

ก่อนจะทำท่าทีนอบน้อมแล้วยื่นมือไปหาตอนที่คุณเดินใกล้เข้ามา

.
.
.
.
.
.

ตอบรับคำชวนเต้นรำดูดีไหมล่ะ

โทโมมิกระพริบตาปริบเมื่อเข้าทรงกลับมาอยู่ท่าเดิม เหมือนไม่รู้ตัวว่าเมื่อกี้เพิ่งทำอะไรสำเร็จไป

"...ให้สัญญาณกันก่อนสิคะ"

ดวงตาใต้หน้ากากกลับเข้ามาประสานกัน ในความใส่ใจตรงนั้น ยังคงเหมือนเดิม

ปิดไม่มิด

เป็นอีกครั้งหนึ่ง ที่ตนเป็นฝ่ายผละสายตาออกไปก่อน

#KzK_Roleplay
#KzK_Merrymasquerade

บริเวณลานกลาง Kisai NeoPlaza | โรลปิด w/ @yoshida-kzk.bsky.social

ท่ามกลางแสงไฟดวงเล็กๆ ที่รายล้อมพื้นที่ในค่ำคืนวันคริสต์มาสอีฟ
เสียงเพลงคลอแว่วมาแผ่วเบา ราวกับว่ากำลังฝันไป

ห่างไกลจากบรรดาผู้คนไม่เท่าไหร่
เด็กสาวอยู่ในชุดขาว สวมหน้ากากที่บางจนแนบไปกับรูปหน้า
มือของเธอลูบแขนตนเอง ที่ยังพอมีแผลทิ้งรอยไว้จางๆ

+

#KzK_Roleplay

@ ดาดฟ้าห้างคิไซ | 16.00

ช่วงนี้คุณคงไม่เห็นนักจิตวิทยาคนนั้นเท่าไหร่ เหมือนเขาจะหายไปจากสายตาคุณพักใหญ่จนคุณเองก็คงสงสัยไม่น้อยว่าเขาไปไหนกันนะ

ไม่ได้แวะมาตรวจใคร
เสียงร้องเพลงที่ได้ยินก็ไม่มี

หายไปเสียเฉยๆ

จนวันนี้คุณนึกครึ้มขึ้นมาด้วยเหตุประการใดก็ดีเดินมาเรื่อยๆจนถึงชั้นบนสุด ลมเย็นพัดโกรกปะทะหน้า

พร้อมกับเสียงสะอื้นที่ดังมาอย่างบางเบา

“ด-เดี๋ยว เดี๋ยวสิคะ”

“อากินะจัง—”

ดูเหมือนการแย้งและการยิ้มสู้ของตนจะไม่ได้ผล ร่างของเธอถูกดันตามแรงเบาๆจนมาหยุดที่หน้าห้องลองชุดอย่างช่วยไม่ได้ ในใจพลันเลิ่กลั่กเพราะชุดที่อยู่ในมือของตนที่อีกฝ่ายทำการยัดมา(?)

ไม่ใช่ว่าความตั้งใจของเธอคือเลือกชุดให้อีกฝ่ายเหรอ แต่ทำไมตอนนี้กลับกลายเป็นแบบนี้ได้ล่ะ—

จะแย้งตอนนี้ก็แย้งไม่ออก ใจก็ไม่กล้าปฏิเสธเลยได้แต่มลองชุดที่ได้รับมาอย่างจำยอม