โทโมมิวางมันไว้แบบนั้น ไม่กล้าอธิบายอะไร เพราะอายเกินกว่าจะพูดออกมาได้ว่าคิดกับพวกเขาเช่นไร

แค่ได้ให้ก็พอใจแล้ว

แด่กรีฑา

แด่ครอบครัวของฉัน

หัวยังค้างเติ่งอยู่เหนือความเป็นจริง และสมองกลายเป็นอวัยวะไร้ประสิทธิภาพโดยสมบูรณ์

ไม่หนาว ไม่เจ็บ
ไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความปวกเปียก ราวกับร่างกายนี้ไม่ใช่ของตัวเอง

ดวงตาจับโฟกัสไม่ได้ แม้แต่ปลายนิ้วยังหนักอึ้งเกินจะขยับ

ทว่าเสียงวิ้งในหู หัวใจที่กำลังเต้นจนแทบจะทะลุออกมา และสัมผัสเหนียวเหนอะทั้งตัวบ่งบอกว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

ยังคงได้ยินทุกคนรอบตัวพูดคุยกัน … โล่งอกไปที

(ไม่ไหว ๆ ก็ชอบโมโมะจังนี่นา ><)

ทว่าเหตุผลทั้งล้านแปดเหล่านั้นฉันไม่ได้พูดออกไปหรอก

ยังไงซะเราก็เป็นครอบครัว
ไม่อยากแตกหักไปมากกว่านี้อีกแล้ว

ไว้ใจเย็นลงค่อยมาคุยกันอีกหนน่าจะดีที่สุด

.

อย่างน้อยจึงอยากขอมีผู้คนเคียงข้างจนสุดทาง แค่นั้นก็ยังดี

ฉันไม่กลัวตายหรอกนะ

ฉันกลัวการตายอย่างโดดเดี่ยวต่างหาก

ไม่ว่าจะเจอเรื่องร้าย จะบาดเจ็บจนดูไม่ได้ แต่สถานที่สุดท้ายซึ่งฉันตั้งใจจะกลับมาหาเสมอคือที่ที่มีทุกคนอยู่พร้อมหน้า

…

และที่ยังอยู่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันอยากเล่นเป็นฮีโร่ หรืออยากอวดดีพิสูจน์อะไร

แต่เพราะที่นี่คือที่เดียวที่ฉันรู้จัก
คือทั้งหมดที่รู้จักตั้งแต่ลืมตาบนโลกเลยด้วย

แม้ฉันจะฝันอยากไปเที่ยวชินจูกุ ไปทะเลโอกินาว่า หรือไปชิบูย่า แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าข้างนอกเมืองนี้คือที่ที่ฉันไม่คุ้นเคย และมันน่ากลัวที่ต้องคอยเดาใจว่ารัฐบาลญี่ปุ่นจะจัดการกับคนที่รู้เรื่องไท(胎)ยังไง

ไม่ว่าจะหนีหรือสู้ มันก็คือการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้อยู่ดี

‘…’
‘แกขี้ขลาดจะตาย ริวโนะสุเกะ’

‘ถ้าหากสู้ แกจะตาย’

ฉันใช้แขนยกขึ้นเช็ดใบหน้าเหนียวเหนอะแบบลวก ๆ ไม่ได้โต้ตอบอะไรเพราะเหนื่อยจะเถียง

อย่างหนึ่งที่คุณลุงเข้าใจผิดเกี่ยวกับฉันมาโดยตลอด คือเขาคิดว่าฉันไม่กล้าพอ

ในความเป็นจริงฉันเตรียมใจที่จะตายมาตั้งแต่วันแรกแล้ว

ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะฉลาดหรือเก่งมากพอจะเอาตัวรอดด้วยซ้ำ มีแต่พึ่งพาโชคกับคนรอบข้างล้วน ๆ

จะให้บอกว่าที่ถึงขั้นลงไม้ลงมือแบบนี้ไม่ใช่ตัวเขาก็คงจะเป็นการโกหก เพราะฉันรู้ดีว่ามันคือด้านสิ้นหวังสุดขีดที่เคยถูกถมทับเอาไว้ไม่ให้ฉันได้เห็นมากกว่า

ที่คนพูดกันว่าสถานการณ์บีบคั้นมักกระตุ้นด้านมืดในตัวผู้คนออกมาท่าจะจริง

กระทั่งเขายอมพูด ฉันตั้งใจฟังเพราะมันเบาซะจนใกล้เคียงกับการพึมพำ แต่ยังพอรับรู้ได้อยู่ว่าเป็นน้ำเสียงสั่งสอน

‘เรื่องนี้แกไม่จำเป็นต้องอยู่สู้ ริว’
‘แกเป็นแค่เด็ก’ เขาว่า

“ถามฉันซักคำสิ ว่าฉันอยากเลือกทางไหน”

“ฉันอยากอยู่กับอาจัง กับทุก ๆ คนที่นี่”

“ถ้าต้องรอดออกไปแล้วตัวคนเดียว ฉันไม่เอาด้วยหรอก”

ยังคงนิ่ง

ไม่สิ

จริง ๆ ก็นิ่งมาซักพักแล้ว

คุณลุงเริ่มสงบและใช้โทนเสียงอ่อนลงตั้งแต่เมื่อกี้ เหมือนเขาจะเพิ่งรู้ตัวว่าพลั้งมือโยนข้าวของใส่ฉันซะจนตัวโยกราวคนเสียสติเมื่อฉันไม่ยอมรับฟังคำแนะนำจากเขา

สร่างขึ้นหน่อยนึงบ้างรึปล่าวนะ

ซ่อนสายตาไว้หลังผมหน้าม้าที่ยาวปรกไม่เป็นทรง ฉันเองก็ไม่กล้าสบตาเพราะรู้ตัวว่าสีหน้าฉันคงดูไม่จืดในตอนที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา (แล้วก็น่าจะน้ำมูก)

“ต่อให้ขึ้นรถไฟไปก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรรออยู่ระหว่างทาง
ถ้าได้ออกไปจริงก็ไม่รู้ว่าจะได้ใช้ชีวิตปกติอีกรึปล่าว”

“จะให้ฉันไปเจอเรื่องพวกนั้นคนเดียวเหรอ”

น้ำเสียงของฉันตลกสิ้นดี จังหวะการหายใจถูกขัดด้วยเสียงสะอื้นเหมือนคนกำลังสำลัก

ฉันที่ไม่รู้ว่าตัวเองควรเป็นคนแบบไหนยึดถือคำพูดนั้นราวมันเป็นสิ่งนำทาง อยากเป็นคนที่เข้มแข็งจริง ๆ อย่างที่คุณลุงพูด

และฉันทนไหว ถึงได้ยังอยู่ข้าง ๆ ไม่ไปไหน

เคยชมฉันตั้งเยอะแยะ
แต่ทำไมครั้งนี้ถึงพูดด้วยน้ำเสียงยังกับว่าจะไล่ตะเพิดหรือไม่อยากมีฉันในสายตาขนาดนั้นล่ะ

“จะให้ฉันทิ้งอาจังไปเหรอ”

เขานิ่ง

มันเคยเป็นอย่างนั้นกระทั่งมีภัยพิบัติ กระทั่งเขารับทุกอย่างไม่ไหวอีกต่อไป ขวดแก้วกับกระป๋องเบียร์จึงเริ่มทวีคูณจำนวนโดยเฉพาะเมื่อสถานการณ์ยิ่งแย่ลง

หลังจากนั้นทุกถ้อยคำของเขาก็กลายเป็นสิ่งทิ่มแทง ทีละน้อย ทีละน้อย

ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่เคยหยุดชื่นชมเขาเลยนะ

ไม่เคยหยุดดีใจที่ได้พูดคุยกับเขาซักครั้ง
ไม่เคยหยุดรู้สึกขอบคุณที่เขาคอยดูแลเลยด้วย

เพราะเขาเคยบอกว่าฉันเข้มแข็ง

วันวานที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและชีวิตแสนเรียบง่ายกลายเป็นสิ่งหายากไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่

ทั้งที่ครั้งนึงเราเคยมีความสุขด้วยกันตั้งขนาดนั้น
ครั้งนึงการเยี่ยมร้านเครื่องปั้นดินเผาของเขาในช่วงปิดเทอมหน้าร้อนคือสิ่งที่ฉันตั้งตารอ

คุณลุงคือคนที่ยิ้มให้ฉันมาโดยตลอด คอยเป็นกำลังใจ คอยแนะนำเรื่องกีฬาให้

ทัตสึกิ อาซาฮิคือคนที่ฉันคิดว่าโคตรจะเท่
คือผู้ใหญ่แบบที่ฉันอยากเป็นหากมีโอกาสได้เติบโต

ฉันพยายามเข้าใจเขา
และในบางหนก็คิดว่าตัวเองเข้าใจแล้ว

แต่มันยังน่าเสียใจอยู่ดี

เพราะเมื่อพยายามหวนนึกถึงภาพในอดีตที่ควรเป็นหลักฐานของความสุข กลับกันฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ตรงลำคอ

“เมืองพังน่ะไม่น่ากลัวหรอก … ที่ซุกหัวนอนหรือข้าวของหายไปเดี๋ยวก็คงหาอะไรมาแทนได้”

“แต่อาจังเป็นคนในครอบครัวคนสุดท้ายของฉันแล้วนะ”

[ บอส : เส้นทางสู่ความหวัง ]

-ฮานาโอริ โคโตเนะ?-

“ เราขอ… ไปกับพวกเธอด้วย “

” ได้ไหม..?”

เสียงของเด็กสาวดังขึ้น
เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นมอง เบื้องหน้าคือ เธอเจ้าของผมชมพูอันคุ้นตา

ใบหน้า ท่าทาง รอยยิ้ม
ทุกอย่างเหมือนเธอไม่มีผิด

แต่บางอย่างไม่ถูกต้อง

สัญชาตญาณร้องเตือน
แม้รูปลักษณ์จะเหมือนเดิม

แต่สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป

สายตาคู่นั้นว่างเปล่า
ราวกับกำลังเลียนแบบ ความเป็นมนุษย์