خیلی فیلم انسانی و زیبایی بود تو روایت و تو شیوه برخورد. بوسه‌ی کارگردان (سالوادور) با فدریکو (پارتنرش که مونولوگ اعتیاد رو درباره‌اش نوشته بود). فقط عجیب‌ترین بوسه‌ی تاریخ بود به نظرم. اونم مسئله‌ی ظرافت‌مندی مثل نمایش بوسه‌ی دوتا مرد.

به قول ام‌جی از خوشحالی سقوط اینا به خون‌آشام‌ها می‌مانم.

حکومت شورایی رو یه کشور اسلامی به گند نکشه؟

ببین چقدر درست گفتی. نمایش قلب سیاه. حتی رژه‌ی تاریک دلی.

حقیقتا. خوبه حالا کمتر کسی واتس اپ چک می‌کنه :))

خودم هم بدون روسری دو دقیقه نشستم تو مسجد و با چشمان اشکی اومدم بیرون تا مجلسو دست نگرفتم. مادرم متذکر شدن که می‌تونی برای همه اشک نریزی آخه؟

جان من این چه حرفیه آخه؟