พอรู้สึกเย็นวาบที่หน้าก็รู้ได้ทันทีว่าถูกเล่นสะแล้ว

ไม่ทันได้ถามไถขมับก็มีรอยหย่นขึ้นทันที
พลันรีบคว้าคอแมวขึ้นมา ส่งสายตายกยิ้มจนตาปิด

“แหม่เจ้าแมว..อยากไปนิพพานไวขนาดนั้นเชียว“
“โอ้ ฉันพาไปส่งให้ได้นะ”

“ถ้าแกไม่รีบลงเจ้านี้ออกจากหน้าฉัน”

ในจังหวังที่ปลายนิ้วเขี่ยปอยผมทำเอาคนที่โดยเขี่ยถึงกับงง และไปต่อไม่เป็น รอยยิ้มที่ฉายอยู่ก็กลายเป็นยิ้มค้างก่อนจะเอนตัวหลบ

ซึ่งก็ไม่รู้ว่าตนนั้นจะหลบทำไม

"ฮา สีมันเด่นขนาดนั้นเลยหรอครับ"

ถึงจะไม่ได้สนใจว่ามันจะเด่นไหม แต่พอมีคนทักงี้ก็เริ่มคิดแล้วว่าที่ผ่านมีคนเห็นเป็นยังไง

"โถ่ผมว่าถ้าแต่งมันคงจะเข้ากว่านี้ แต่ก็ช่างเถอะเดี๋ยวมีคนกลัวจริงๆ ~"

"จริงด้วยผมชื่อ ชิมิสึ คุโรกิ ครับ พึ่งเข้าปีหนึ่ง"

“อื้อ….ไว้เจอกันนะครับ”

“ชิเมจิก็ด้วยนะครับ หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะ”

เธอทั้งระหว่างบอกลาเพื่อขึ้นรถเมย์กลับบ้านไปและไม่ลืมที่จะบอกลาชิเมจิด้วยเช่นกัน