(ปักฮะ ขอขุดตัวเองจากเตียงแปป)

"ไหว...."

"ฉัน..ไหว"

แต่น้ำเสียงเขาดูตะกุกตะกักเหมือนไม่ค่อยมั่นใจตัวเอง

"....ไหวแหละ"

"เยอะเลยนะ"

ขณะยืนรอสัญญาณไฟใหม่อีกรอบ เขาก็พูดขึ้นมา

"...หมายถึงพวกผี"

"มันเยอะ"

รอบนี้ยอมโดนหิ้วแต่โดยดี แม้ปกติจะไม่ชอบให้ใครแตะตัวก็ตาม
แต่ดูท่าทางเหมือนไม่มีอารมณ์จะวีนมากกว่า

พอโดนจับนั่งที่ร้านก็มองรอบๆ แบบงงๆ ก่อนจะพูดต่อ

"จริงๆ เธอไปเรียนก่อนก็ได้นะ"

"ฉันน่าจะทำเธอเสียเวลามาเยอะแล้ว"

(ผมปัก เดี๋ยวผมมีแฮงมาพิมพ์โรล)

"เด็กธรรมดาที่ไหนต้องมาจับปืนสู้กับผีกันเล่าาาา"
เขาเริ่มทำเสียงง้องแง้งเหมือนเด็กน้อยกำลังบ่น (ซึ่งตามอายุก็ยังเด็กน้อยจริงๆนั้นแหละ)

ชิเมจิเริ่มเอาจมูกเย็นๆ ของมันดุนๆ นิ้วมือของคุณสลับกับขบเบาๆ แง้บๆ ดูท่าทางมันน่าจะเริ่มเรียกร้องความสนใจ

"อ่า ใช่ จิ้งจอกกก..."

"ฉันก็ไม่รู้ว่ายัยป้านั่นเป็นใคร พ่อฉันไม่ยอมบอกเลย" เขาพูดไปพรางไหวไหล่เบาๆ

"...!"

เขาสะดุ้งจนหลังเด้งตรง สายตาล่อกแล่กมองมาที่คุณ

"อ่า..อ่ะ ไม่ ไม่เป็นไร"

"ฉันโอเค"

เขายกมือขึ้นกุมหัวพร้อมสะบัดผมสองสามทีให้พอได้สติ
แล้วลุกขึ้นในสภาพที่โงนเงนเหมือนกำลังจะล้มอีกรอบ

"โทษที ช่วงนี้ไม่ค่อยได้นอน-"

"..."

"ขอโทษ...."

อยู่ๆ เขาก็พูดขอโทษวนๆ ซ้ำอยู่สองสามครั้ง

และดูเหมือนเขาจะพูดลอยๆ มากกว่าพูดกับคุณ

"อ่ะ..."

เขาสะบัดหัวสองสามทีให้พอได้สติ ก่อนจะโบกมือปฎิเสธ

"ไม่เป็นไรฉันไหว..."

บัดนี้ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดงเรียบร้อย เขามองพรางถอนหายใจ

"โทษที ช่วงนี้นอนน้อยหน่ะ ดูเหมือนฉันจะทำเธอเสียเวลานะ"

ถึงน้ำเสียงจะดูปกติแต่สีหน้ายังดูอ่อนล้าชัดเจน

'อย่างน้อย'มัน'ก็หยุดแล้ว' เขาคิดในใจ

"อ่า งั้นเอางี้ดีกว่า"

เขาหยิบมีดลงยันต์ขึ้นมา แล้วแทงลงไปบนกระดาษซ้ำๆ จนมันเหลือเป็นซากกระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ก่อนจะขุดพื้นดินแถวๆ และฝังมันลงไป

"คิดว่าแค่นี้ก็พอ มีดลงยันต์น่าจะปัดเป่าให้คำสาปมันหายๆ ไปได้"

"ออกจากป่าก่อนที่จะมืดไปกว่านี้เถอะ"

(จบได้เรยเตง)

"แผนเหรอ"

"ก็มีแต่บุกโต้งๆ แบบนี้แหละ!"

เขาหยิบแผ่นยันต์พันธนาการแล้วแปะใส่ เอิ่ม ตูดทานุกิกำลังเต้นโชว์แบบไม่ได้ตั้งตัว

มันล้มลงไปดิ้นดุ๊กอย่างโกรธเกรี้ยว ดูเหมือนจะพอได้ผลนะ

"แก้เชือกเสร็จยัง เอามามัดเจ้านี่ตอนนี้ทันมั้ย ยันต์น่าจะช่วยได้แปปเดียวนะ"

หงับ...

กุ้งตัวที่สองคาอยู่ในปาก ซึ่งมันเป็นตัวสุดท้ายในชาม
แน่นอนว่ามันโดนสวบไปแล้วครึ่งนึง

เขางับกุ้งค้างไว้ มองกลับไปจากรุ่นน้องที่จ้องเขาหรือชามโซเมนเขาก็ไม่แน่ใจ

"...อยากลองเหรอ?์"

แล้วก็ยื่นกุ้งที่หายไปครึ่งตัวให้ (ก็มันเหลือแค่นี้)

"ถ้าไม่รังเกียจที่มันโดนกัดไปแล้วครึ่งนึงละนะ"

แต่สั่งใหม่น่าจะดีกว่ามั้ย

"อ่า...เข้าใจเลย"

"ช่วงนี้ชิเมจิก็ทำตัวแปลกๆ อยู่ๆ ก็มองไปข้างหลังฉันแล้วพองขนขู่ แต่พอหันหลังไปก็ไม่เจออะไรนะ"

เขาพยักหน้าหงึกหงัก สถานการณ์ช่วงนี้มันก็แปลกๆ จริงๆ นั้นแหละ
เหมือนโยวไคกับวิญญาณมันเยอะผิดปกติ

"แล้วนายรู้สึกยังไงละ? ที่ว่าลางไม่ค่อยดี?"

(อะได้มาตัวนึงละ)

(พ้อมเป็นเหยื่อปลาให้เทอแล้ว)