ยูมะที่ฟื้นขึ้นมาจากความตายตอนนั้น คือร่างของยูมะที่กำลังโดนวิญญาณดวงอื่นมาสิงอยู่

ยูจิใช้เวลาปรับตัวอีกพักใหญ่ เจ้าตัวถึงได้รู้สึกคล่องตัวมากขึ้น ส่วนสุคุนะก็ไม่ได้โผล่ออกมาในช่วงที่ยูจิในร่างยูมะกำลังอยู่กับคนอื่น มันก็เลยทำให้ยูจิไม่ค่อยรู้สึกกังวลขึ้นมาสักเท่าไหร่นัก

'วันนี้ลองสะกดรอยตามเกะโทซังไปดีกว่า เผื่อเราจะได้รู้ข้อมูลดี ๆ ด้วย' (30)

ว่าแล้วซาสึเกะก็เอื้อมมือไปดึงตัวนารูโตะเข้ามากอดไว้แน่น นารูโตะเองก็ยกมือขึ้นมากอดตอบซาสึเกะไปด้วยเช่นกัน

'ฉันกับพ่อ แล้วก็พ่อของแกนี่แหละที่จะไปเป็นเวรกรรมให้พวกมันเอง คนต่อไปเอาใครดีนะ เริ่มจากพวกชาวบ้านที่เคยปาของใส่แกตอนเด็ก ๆ ดีไหมนารูโตะ' และในขณะที่ซาสึเกะกำลังคิดแบบนี้ขึ้นมาอยู่นั้น เจ้าตัวก็ได้เผยรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้วางใจออกมาด้วยเช่นกัน (698)

สงสัยไก่ฟ้าบางตัวมันแสดงอิทธิฤทธิ์ใส่คุณกานค่ะ

'ไม่เป็นไรนะซาสึเกะ เดี๋ยวคราวนี้พ่อจะเป็นคนปกป้องพวกลูก ๆ เอง คืนนี้ไปนอนที่บ้านนารูโตะนะ คอยดูแลนารูโตะคุงให้ดีนะซาสึเกะ' ซึ่งตัวซาสึเกะเองก็สามารถเข้าใจความหมายแฝงที่พ่อตัวเองต้องการจะสื่อออกมาได้ทั้งหมดเลย

'ครับพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้เลย' (687)

หัวใจของคุชินะค่อย ๆ เต้นถี่ระรัวขึ้นมาเรื่อย ๆ เพราะเธอรู้ดีว่าสิ่งที่พวกชาวบ้านรู้ในตอนนี้ มันก็เป็นเพียงแค่สิ่งที่สามีของเธออยากให้รู้เท่านั้น

'อ่า ตายแล้วสินะ มินาโตะนี่แย่ชะมัดเลย ไม่เห็นจะชวนเราสักคำ' และถึงแม้ว่าภายในใจของคุชินะจะคิดขึ้นมาแบบนี้ แต่ปากของเธอยังคงพูดเสียใจออกไปอยู่ดี (667)

"มันต้องมีทางที่สามารถช่วยตระกูลนายกับอิทาจิได้แน่ซาสึเกะ เชื่อฉันสิ ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกหลายปีก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์นั้น

ค่อย ๆ คิดไป เดี๋ยวมันก็หาทางได้เองแหละซาสึเกะ"

และในขณะนั้นเองสายตาของซาสึเกะก็เหลือบไปเห็นชิซุยที่กำลังแบกอิทาจิขึ้นหลังแล้วเดินตรงไปที่บ้าน

"นี่จัง..." (317)

เพราะการอยู่คนเดียว และเติบโตขึ้นมาเองในห้องเช่าเก่า ๆ แถมยังถูกคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านรังเกียจตั้งแต่เกิด

ถ้าไม่ทำตัวบ้า ๆ บอ ๆ ไปวัน ๆ ป่านนี้นารูโตะก็คงจะฆ่าตัวตายไปตั้งนานแล้วจริง ๆ

"ไปนารูโตะ แกไม่ต้องไปสนใจพวกมัน เดี๋ยวฉันจับจักระของอิรุกะกับไอ้ซีดนั่นตามหาเองก็ได้!" (833)

ยามาโมโตะที่เดินตามเข้ามาทีหลัง เจ้าตัวก็ต้องรู้สึกตกใจขึ้นมาทันที เมื่อได้เห็นว่าสึนะกำลังร้องไห้ออกมาโฮใหญ่ ซึ่งตัวยามาโมโตะก็ไม่เคยเห็นสึนะร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อนเลย

"สึนะ..." ยามาโมโตะเรียกชื่อของเพื่อนตัวน้อยขึ้นมาเบา ๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างเป็นห่วง (28)