ㅤ
ผมอยากอุ้มเขาไว้เหมือนตอนที่พ่ออุ้มผม อยากได้ยินเขาตอนที่เปล่งเสียงเพื่อพยายามจะพูดอะไรสักอย่างกับเรา อยากแกว่งมือเล็ก ๆ นั่นไปมา

“พอคุณพูดว่าเคยอยากเป็นพี่เลี้ยงขึ้นมา ผมก็นึกถึงความฝันเลอะเทอะแบบนี้ ถึงแม้ร่างกายผมจะเป็นแบบนี้และผมก็ไม่ได้อยากมีอะไรกับผู้หญิง แต่ในจินตนาการผมเคยคิดถึงเรื่องแบบนั้น ผมแค่คิดขึ้นมาได้ว่า บางที…คุณอาจจะได้เป็นคนเลี้ยงเด็กคนนั้น”
ㅤ

ㅤ
“ผมไม่ค่อยได้เข้าเรียนเลยไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเท่าไหร่ครับ แต่ผมนึกออกเรื่องหนึ่งนะ…“ ผมหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดต่อดีหรือไม่ “ผมเคยคิดอยากมีลูกเป็นเด็กผู้ชาย อยากให้โตขึ้นมาแล้วสนิทเหมือนเป็นน้องชาย”
ㅤ

ㅤ
วันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่เราอยู่ด้วยกันสามคนและเป็นวันเดียวกันกับที่ผมได้เจอพ่อของผมเป็นครั้งสุดท้าย

“ของผมน่ะเหรอครับ…” ผมพึมพำเสียงค่อย ก่อนจะหลุบสายตาลง ผมสังเกตเห็นใบแปะก๊วยที่ถูกเหยียบย่ำจนแบนราบอยู่บนพื้น เป็นสีเหลืองที่ดูหม่นหมองดูคล้ายกำลังจะเลือนและกลมกลืนไปกับพื้นดิน
ㅤ

ㅤ
ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นมาต่อหน้าพวกเราว่า “เขาคือลูกของฉัน ไม่ใช่ลูกของคุณ”

จากนั้นพวกเขาก็มีปากเสียงกัน จนผมรู้สึกกลัวจนร้องไห้งอแงเสียงดัง สิ่งที่เกิดขึ้นจากนั้นคือเธอหยุดปากลงและหันมาเขย่าตัวผม ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นทุบลงมาที่กลางหลัง พ่อก็เข้ามาผลักเธอออกไปให้พ้นจากตัวผม ผมหยุดร้องไห้ไป แต่กลับจำอะไรต่อจากนั้นไม่ได้เลย
ㅤ

ผมจำได้ว่าตอนที่ผมอยู่ในอ้อมแขน ผู้หญิงคนนั้นก็เข้ามาปาดลิปสติกไร้สีทาทาเบา ๆ บนปากของผมจากนั้นพ่อก็ปล่อยผมลง พ่อมักดูอึดอัดเมื่อต้องอยู่ด้วยกันเพียงลำพังสามคน แต่วันนั้นดูจะเป็นวันที่ค่อนข้างหนักสำหรับเขาและอาจจะเป็นเรื่องที่เกิดจะตั้งรับให้ได้จนกว่าจะถึงครั้งถัดไป
ㅤ

ㅤ
ตอนที่ผมยังเล็กมาก ๆ ผมเคยมาสถานที่แบบนี้ วิ่งเล่นไปรอบ ๆ จนเหนื่อย ตอนที่ผมหมดแรง ผมล้มตัวลงนอนในท่าวางหัวโหม่งกับพื้น หัวของผมปักลงไปกับดินจนได้ยินเสียงตึก ๆ ของชีพจรที่ทำงานหนักจากการออกแรง มันคงดูแปลกมาก จนพ่อต้องเดินจับผมไว้แล้วอุ้มผมขึ้นมาวางบนวงแขน
ㅤ

มีเสียงดังกรอบแกรบจากฝีมือคนขยับหยิบของ ผมเลยเลิกใส่ใจไปเอง ตอนนั้นเองคุณฮิราโนะก็ยิงคำถามมาที่ผม น้ำเสียงเขานั้นดูเบาใจจนผมอึดอัด ผมเม้มริมฝีปากตัวเองจนรับรสได้เพียงกลิ่นคาวคลุ้งจาง ๆ จากความแห้งผาก
ㅤ

เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นเร็วจนดูไม่น่าเชื่อ คนเป็นแม่มองมาที่ผม ก้มหัวลงเล็กน้อยและรีบก้มหน้าจากไป คุณฮิราโนะพูดถึงเด็กขึ้นมาผมเลยหันมองตามเขาไป มีกลุ่มเด็กที่แต่งตัวในชุดผ้ากันเปื้อนคล้ายกันกำลังเล่นกับกองใบไม้ หนึ่งในกลุ่มนั้นมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังจ้องมาที่ผม สายตาที่ดูว่างเปล่าแต่กลับมองมาไม่ละจากไปไหน
ㅤ

ㅤ
ผมยกนิ้วถูปลายจมูก ความเย็นที่เกาะบนจมูกยิ่งสร้างอาการคัดจมูกและอยากจามออกไป แต่พอกลั้นใจเอาไว้ อาการก็ดูทุเลาลงไป ผมไม่อยากให้คุณฮิราโนะสังเกตเห็นเลยขยับคอเสื้อขึ้นมาอยู่ในระดับสูงกว่าริมฝีปากเล็กน้อย มีเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งกำลังวิ่งตรงมา แต่แล้วผู้หญิงที่ดูท่าจะเป็นแม่ของเขาก็มาคว้าไปในทันทีทันใด
ㅤ

ㅤ
ก่อนออกมาผมทำหมูต้มมันฝรั่งทิ้งไว้ ช่วงหลังผมชินกับการทำปริมาณสำหรับสองคน ทำไปทั้ง ๆ ที่ก็คิดเผื่อไว้แล้วว่าถ้าเหลือก็คงทิ้งสถานเดียว กลิ่นของเนื้อหมูติดค้างอยู่ในจมูกหรือบางทีอาจเป็นกลิ่นของน้ำซุปจากร้านอาหารสักร้านแถวนี้ ผมไม่ชอบกลิ่นของร้านราเม็ง แต่เกือบทุก ๆ ที่ในชินจูกุตลบอบอวลด้วยกลิ่นของซุปกระดูกในแบบที่มักจะได้กลิ่นในร้านราเม็ง พอได้กลิ่นมากเข้าก็รู้สึกเหมือนอยากจะอาเจียน
ㅤ

สัปดาห์นี้หยุดวันอาทิตย์ครับ…เป็นวันอาทิตย์นั่นแหละครับ

อือ ถ้าคุณจะว่าแบบนั้น 😶

แต่ว่า คริสต์มาสมันผ่านมาแล้ว ผมตอบกลับคุณช้าด้วย จะดีเหรอครับ

“….” เลยคริสต์มาสไปแล้วด้วยสินะ

😑

ㅤ
ผมกลับยิ่งมั่นใจว่านี่ไม่ใช่แค่การทำลงไปอย่างนั้น แต่มันลึกซึ้งเกินกว่าผมจะถอยหลังกลับออกไป

ผมกำลังมีความปรารถนาและอยากครอบครองอีกคนไว้แค่สำหรับผมคนเดียว ผมอยากเป็นคนเดียวที่ได้สำรวจทุกส่วนบนร่างกายของเขา อยากเป็นคนเดียวที่อีกคนจะโหยหา อยากให้เขาทั้งทะนุถนอมและรุนแรงกับแค่ผมคนเดียวนับต่อจากนี้
ㅤ

ความรู้สึกหลากหลายกำลังประเดประดังเข้ามาพร้อมกันกับภาพเหนือจริงที่ผมเริ่มเอาแต่คิดถึงมันจนดูไกลออกไปจากความเป็นจริง

ผมมั่นใจกับตัวเองได้หลังจากที่เราทำกันลงไปได้ว่า ผมชอบคุณฮิราโนะไปแล้ว..มากกว่าความชอบพอกันชั่วครั้งชั่วคราว แต่ผมกลับโอบรับการที่ได้มีอีกคนอยู่ในชีวิต การที่เรานอนอยู่ด้วยกัน สัมผัสกันและกัน ร่องรอยที่ถูกทิ้งไว้โดยการกระทำจากทั้งความโหยหาและความสับสน
ㅤ