Korku sineması; psikolojik gerilim, doğaüstü olaylar, slasher, zombi istilası, şeytan çıkarma ve folk-horror gibi birçok alt türe ayrılıyor. Biz de tüm bu türleri kapsayan şimdiye kadar çekilmiş en iyi 100 korku filmini tek bir listede topladık. Hem klasiklere hem de son yıllarda ses getiren yapımlara yer verdik. Aşağıdaki listede filmler kronolojik ya da önem sırasına göre değil; geniş bir arşiv taramasıyla oluşturulmuş "mutlaka izlenmesi gerekenler" kategorisinde yer alıyor. İşte Mutlaka İzlemeniz Gereken 100 Korku Filmi * The Exorcist (1973) * The Shining (1980) * Psycho (1960) * Hereditary (2018) * The Texas Chainsaw Massacre (1974) * Halloween (1978) * Alien (1979) * The Thing (1982) * Jaws (1975) * Get Out (2017) * Rosemary’s Baby (1968) * A Nightmare on Elm Street (1984) * The Conjuring (2013) * The Silence of the Lambs (1991) * Saw (2004) * It Follows (2014) * Midsommar (2019) * The Blair Witch Project (1999) * The Ring (2002) * Train to Busan (2016) * Insidious (2010) * The Babadook (2014) * Paranormal Activity (2007) * Sinister (2012) * Scream (1996) * The Witch (2015) * The Cabin in the Woods (2011) * The Fly (1986) * The Descent (2005) * Don’t Breathe (2016) * The Grudge (2004) * The Omen (1976) * REC (2007) * The Mist (2007) * The Others (2001) * Hellraiser (1987) * The Evil Dead (1981) * Evil Dead (2013) * The Wailing (2016) * 28 Days Later (2002) * Drag Me to Hell (2009) * The Autopsy of Jane Doe (2016) * The Nun (2018) * Lights Out (2016) * A Quiet Place (2018) * Annabelle: Creation (2017) * Smile (2022) * World War Z (2013) * The Invisible Man (2020) * The Sixth Sense (1999) * Gerald’s Game (2017) * Barbarian (2022) * Host (2020) * The Exorcism of Emily Rose (2005) * Poltergeist (1982) * Cape Fear (1991) * Carrie (1976) * The Orphanage (2007) * The Haunting (1963) * Oculus (2013) * Let the Right One In (2008) * The Devil’s Backbone (2001) * The Conjuring 2 (2016) * The Menu (2022) * Pearl (2022) * X (2022) * Talk to Me (2023) * Ready or Not (2019) * Us (2019) * The Lighthouse (2019) * It (2017) * It Chapter Two (2019) * The Purge (2013) * The Boy (2016) * Annihilation (2018) * Possession (1981) * Martyrs (2008) * Suspiria (1977) * Suspiria (2018) * Lake Mungo (2008) * The Strangers (2008) * The Hills Have Eyes (2006) * Orphan (2009) * I Saw the Devil (2010) * Final Destination (2000) * Mother! (2017) * The Happening (2008) * The Prodigy (2019) * The Host (2006) * Candyman (1992) * Jeepers Creepers (2001) * Wrong Turn (2003) * The Ruins (2008) * Event Horizon (1997) * Dawn of the Dead (2004) * Pet Sematary (1989) * The Amityville Horror (1979) * The Fog (1980) * Oldboy (2003) * The Killing of a Sacred Deer (2017)

Korku Sinemasının En İyi Yapımları Korku filmleri, izleyiciyi gerilim, endişe ve adrenalin dolu bir atmosferin içine çekerek unutulmaz deneyimler sunar. Hem psikolojik hem de görsel öğelerle sinemanın en etkileyici türlerinden biri olan korku, bu yapımlar sayesinde kült hâle gelmiştir. İşte korku sinemasının en iyi yapımları: 1. The Shining (1980) Stanley Kubrick’in yönettiği bu psikolojik gerilim filmi, Stephen King’in romanından uyarlanmıştır ve izleyiciyi sürekli bir korku ve gerilim içinde tutar.

Jaws filminin gerçek hikayesi

Kanada sinemasının kült yapımlarından biri olan Pontypool, zombi türüne alışılmadık bir yaklaşım getirerek sinema tarihinde eşine az rastlanır bir dilsel korku deneyimi sunar. Bruce McDonald yönetmenliğinde çekilen film, Tony Burgess'in romanı Pontypool Changes Everything'den uyarlanmıştır. Bir kış sabahı, küçük bir Kanada kasabasında bulunan radyo istasyonu CLSY'de programını sunmak üzere gelen Grant Mazzy (Stephen McHattie), sıradan gibi görünen gününün beklenmedik olaylarla sarsılacağını bilmemektedir. İlk başta karla ilgili haberler ve yerel gündemle başlayan yayın, kısa süre içinde gelen tuhaf haberlerle korku dolu bir atmosfere dönüşür. Kasabada bazı insanlar anlamsız sözler söyleyip, sonra agresif bir şekilde etrafındakilere saldırmaya başlamıştır. Zombi benzeri bu enfeksiyonun nasıl yayıldığı ise radyo istasyonundaki çalışanlar için büyük bir muammadır. Ve en korkuncu, bu virüsün kaynağı… kelimelerin ta kendisidir. Özellikle İngilizce dilindeki bazı kelimeler hastalığı tetiklemekte, insanların zihnini ve davranışlarını ele geçirmektedir.

Korku sineması, çoğu zaman hayal gücünün sınırlarında dolaşır. Ancak The Poughkeepsie Tapes, kurmaca ile gerçeğin sınırlarını öyle bir bulanıklaştırıyor ki, filmi izledikten sonra kendinize şu soruyu soruyorsunuz: “Bu gerçekten yaşanmış olabilir mi?” 2007 yapımı bu film, ABD'nin Poughkeepsie kasabasında bulunduğu iddia edilen yüzlerce video kaset üzerinden bir seri katilin işlediği akılalmaz suçları konu alıyor. Yönetmen John Erick Dowdle, sahte belgesel (mockumentary) formatını öyle gerçekçi kullanıyor ki, bazı izleyiciler hâlâ bu olayların kurgu olup olmadığını tartışıyor. Polisin bir evde ele geçirdiği yüzlerce video kaset, ülke tarihindeki en karanlık suçlardan birine ışık tutar. Kasetlerde, kimliği belirsiz bir seri katilin yıllar boyunca işlediği cinayetler, kaçırmalar ve işkenceler kayıt altına alınmıştır. FBI ajanları, adli tıp uzmanları ve kurban yakınlarının röportajları eşliğinde, izleyici bu rahatsız edici görüntülere tanıklık eder. Katilin tek bir amacı vardır: kurbanları üzerinde mutlak psikolojik kontrol sağlamak… Ve kameraya çektiği her şey, onun akıl almaz yöntemlerinin kanıtıdır.

It Feeds (2025), doğaüstü korku türünde bir yapım olarak, izleyiciyi gerilim dolu bir dünyaya sürükler. Yönetmenliğini Chad Archibald’ın üstlendiği film, korku unsurlarını psikolojik derinlikle birleştirerek izleyiciyi hem ruhsal hem de fiziksel bir yıkıma doğru götürür. Başrollerini Ashley Greene, Shawn Ashmore ve Ellie O'Brien gibi isimlerin paylaştığı bu film, aile bağları, korku ve kişisel trajediler üzerine inşa edilen güçlü bir hikâye sunuyor. Film, Cynthia Winstone (Ashley Greene) adlı bir terapistin, kızının doğaüstü bir varlık tarafından etkilenmeye başlamasıyla karşı karşıya gelmesini anlatır. Cynthia, aynı zamanda medyumluk yeteneğine sahip bir terapisttir. Kızı Jordan Winstone (Ellie O'Brien), korkunç bir varlık tarafından ele geçirilir ve bu varlık, ailesine karşı ölümcül bir tehdit oluşturmaya başlar. Cynthia, kızıyla olan bağını ve annelik içgüdülerini bir arada tutarak, onu bu varlıkla mücadeleye sokmak zorundadır. Ancak bir yandan da Randall Harris (Shawn Ashmore) adlı eşi, kızı ve eşi arasındaki güveni yeniden tesis etmeye çalışırken, bu korkunç tehditin aileyi nasıl yok edebileceğini anlamaya başlar. Hem duygusal hem de fiziksel bir mücadeleye dönüşen bu olaylar, aile üyelerinin hayatlarını değiştirecek ve onları karanlık bir sona doğru sürükleyecektir.

Japon korku sineması, yıllar boyunca psikolojik gerilimden doğaüstü korkuya, body horror’dan nihilist şiddete kadar birçok alt türde dikkat çekici eserler üretti. 2009 yapımı Grotesque, bu yelpazenin en uç noktalarından birine yerleşiyor. Yönetmen Kōji Shiraishi, bu filmle neredeyse tamamen "acı" ve "işkence" üzerine bir deney sunuyor. Peki, bu sadece mide kaldıran bir film mi? Yoksa bir mesajı, bir amacı var mı? Filmin hikâyesi oldukça basit: Genç bir çift, ilk buluşmalarında maskeli bir adam tarafından kaçırılır. Kendilerine geldiklerinde, bir bodrum katındadırlar. Burada, görünürde hiçbir motivasyonu olmayan bir adam tarafından sistematik işkencelere maruz bırakılırlar. Ne bir geçmiş hikâye, ne karakter gelişimi, ne de olayları rasyonelleştirecek bir anlatı bulunur. Grotesque, izleyiciyi olayların psikolojik ya da etik yönüyle değil, çıplak ve rahatsız edici şiddetle yüzleştirmeyi amaçlar.

Brezilyalı yönetmen Gabriela Amaral Almeida, 2017 yapımı ilk uzun metraj filmi Friendly Beast ile psikolojik gerilim türüne sarsıcı bir yorum getiriyor. Mekânın sınırlı olduğu, karakterlerin giderek daha içe patladığı ve şiddetin adım adım tırmandığı bir atmosfer kuran film, insan doğasına dair tedirgin edici sorular soruyor: Medeniyet dediğimiz şey gerçekten kalıcı mı, yoksa kırılgan bir yanılsama mı? Film, São Paulo’da orta sınıf bir restoranda geçer. Akşam yemeği saatidir. Şef ve restoran sahibi Inácio, mükemmeliyetçi, gergin ve kontrol manyağı biridir. Restoran çalışanları baskı altındadır, müşteriler ise memnuniyetin ötesinde bir kayıtsızlık içindedir. Bu rutin gece, restorana giren iki silahlı soyguncunun mekânı basmasıyla aniden kabusa dönüşür. Ancak işler ters gider – ve bu noktadan sonra film, beklenmedik bir yöne evrilir. Soyguncular kadar tehditkâr hale gelen Inácio, restoranda bir tür iktidar oyununa girişir. Kurbanlar ve faillerin rolleri bulanıklaşırken, insan doğasının “uygar” maskesi çatlamaya başlar.

1984 yapımı Shanghai Blues, Hong Kong sinemasının usta yönetmeni Tsui Hark’ın ilk yapımcılık deneyimi ve Film Workshop stüdyosunun açılış filmi olarak öne çıkıyor. Screwball komedi, romantizm ve müzikal unsurları bir araya getiren bu film, 1930'ların sonu ve 1940'ların başındaki Şanghay'ı fon olarak kullanarak hem eğlenceli hem de duygusal bir hikâye sunuyor.​ Film, 1937 yılında Japonya'nın Şanghay'ı bombaladığı bir gecede başlıyor. Do-Re-Mi lakaplı bir palyaço, Shu-Shu adında genç bir kadınla bir köprünün altında tanışır. Karanlıkta birbirlerinin yüzlerini göremeseler de, aralarında bir bağ oluşur ve savaş sona erdiğinde aynı köprüde buluşmak üzere sözleşirler.​ On yıl sonra, barış döneminde, Do-Re-Mi artık bir askeri bandoda tuba çalmaktadır ve Shu-Shu ise bir gece kulübü şarkıcısı olmuştur. İkisi aynı binada yaşamaktadır, ancak birbirlerini tanımazlar. Bu sırada, Shu-Shu'nun saf ve hayalperest oda arkadaşı Stool, Do-Re-Mi'ye âşık olur ve karmaşık bir aşk üçgeni başlar. Film, yanlış kimlikler, tesadüfler ve komik durumlarla dolu bir hikâye sunar.​

Korku ve gerilim türü, sinema tarihinin en yaratıcı alanlarından biri olmuştur. Ancak bu türde gerçek anlamda yenilikçi işlerle karşılaşmak artık daha zor. Fransız yönetmen David Moreau, 2024 yapımı MadS filmiyle bu algıyı yerle bir ediyor. Tek plan çekim tekniğiyle kurgulanan film, izleyiciyi soluksuz bir deneyimin içine çekiyor ve hem görsel hem duygusal anlamda sarsıcı bir yolculuğa çıkarıyor. Film, Paris’in gece hayatında başlayan sıradan bir akşamı, bir gençlik kabusuna dönüştürüyor. Ana karakterlerimiz Romain, Anaïs ve Julia, yasadışı yollarla edinilmiş deneysel bir uyuşturucu olan “MadS”i denerler. Ancak bu madde sıradan bir halüsinasyon kaynağı değildir – kullanıcının zihinsel karanlıklarına dokunarak gerçeklik algısını bozar. Gecenin ilerleyen saatlerinde grup, neyin gerçek neyin illüzyon olduğunu ayırt edemez hale gelirken, şehirde yayılan tuhaf bir şiddet dalgasıyla karşı karşıya kalırlar.

Korku sineması her zaman insanın en temel duygularına, bilinçaltına ve bastırılmış korkularına dokunmuştur. 2025 yılında vizyona giren The Woman in the Yard, klasik doğaüstü korku formüllerinden sıyrılıp, yas, suçluluk ve psikolojik çözülme gibi temaları derinlemesine işleyen bir yapıma dönüşüyor. Jaume Collet-Serra'nın yönetmen koltuğunda oturduğu film, izleyiciyi yalnızca korkutmakla kalmıyor; aynı zamanda düşündürüyor, sarsıyor ve sarsıntının kökenine iniyor. Ramona, trajik bir trafik kazasında eşini kaybettikten sonra fiziksel engelli bir şekilde yaşamını sürdürmeye çalışmaktadır. İki çocuğuyla birlikte taşındığı kırsal bir çiftlik evi, onun için yeniden başlama umudu taşırken; iç dünyasında biriken karanlık çok geçmeden dış dünyaya da yansımaya başlar. Bahçelerinde beliren siyahlar içindeki gizemli kadın, Ramona'nın bastırdığı suçluluk duygularının simgesine dönüşür. “Bugün o gün” diyerek ortaya çıkan bu gizemli varlık, sadece Ramona’nın değil, izleyicinin de zihnine kazınan bir tehdit haline gelir.

Killing God, bir yılbaşı gecesi, bir kır evinde dört kişilik bir ailenin başına gelen akıl almaz bir olayı konu alıyor. Gecenin ilerleyen saatlerinde eve, Tanrı olduğunu iddia eden tuhaf görünümlü bir adam geliyor ve insanlıkla ilgili korkunç bir kararın arifesinde olduklarını söylüyor: Ertesi sabah tüm dünya yok olacak; yalnızca onların seçeceği iki kişi hayatta kalacak. Bu kara komedi, Tanrı, insanlık, ahlâk ve bencillik gibi büyük temaları tek bir evin içine hapsederek sorgulayan, hem düşündüren hem de şoke eden bir yapım. Film, içten içe çözülmüş bir ailenin yılbaşı yemeğiyle başlıyor. Evlilik krizleri, baba-oğul gerginliği, bitmeyen küskünlükler… Derken kapıda kısa boylu, sakallı, garip bir adam beliriyor ve kendisinin Tanrı olduğunu söylüyor. Üstelik sabah dünyayı yok edeceğini, sadece iki kişinin kurtulacağını ve seçimin onlara ait olduğunu belirtiyor. Bundan sonrası, gerilimli bir etik sorgulama, insan doğasına dair bir test ve zaman zaman mideye oturan karanlık esprilerle dolu.

"Disappear Completely" (2022), Meksikalı yönetmen Luis Javier Henaine’in imzasını taşıyan, psikolojik korku türünde derin bir yolculuğa çıkaran bir yapım. Film, bir cinayet fotoğrafçısının kaybolan duyuları üzerinden, insanın algılama ve bilinçaltı süreçlerini sorgulayan bir hikâye sunuyor. Gerilim, doğaüstü öğelerle birleşerek, izleyiciyi rahatsız eden bir atmosfer yaratıyor. Santiago (Harold Torres), Meksika’da acımasız bir tabloid fotoğrafçısı olarak tanınır. Karşısına çıkan kanlı ve dehşet verici cinayet sahnelerinde çektiği fotoğraflarla geçim sağlar. Ancak bir gün tanık olduğu bir cinayet, onun yaşamını tamamen değiştirecek bir olayın tetikleyicisi olur. Bu olayın ardından Santiago, birer birer duyularını kaybetmeye başlar. İlk olarak görme yetisini kaybeden Santiago, ardında işitme, tat alma, dokunma ve koku alma duyularını kaybetmeye devam eder. Santiago'nun dünyası giderek kararmakta, bu karanlık ortamda hem kendi kimliğini hem de kaybolan gerçekliği keşfetmeye çalışmaktadır. Duyularını geri kazanmak için başladığı yolculuk, onu içsel bir keşfe ve karanlık bir gerçeğin peşine sürükler. Gerilim arttıkça, izleyici de bu kaybolan duyularla birlikte Santiago’nun kaybolan gerçekliğini sorgulamaya başlar.

Emekli olmuş eski bir avcı olan Sophie (Missy Peregrym), nişanlısı Nolan (Damon Runyan) ile birlikte izole bir ormana av gezisine çıkar. Nolan, aynı zamanda bir yemek yazarıdır ve bu deneyimi kaleme almak ister. Rehber olarak Sophie’nin geçmişten tanıdığı, sorunlu ama deneyimli bir avcı olan Kyle (Joris Jarsky) da gruba katılır. Ancak doğayla baş başa kalmak, geçmişin yaralarını da beraberinde getirir. Sophie ile Kyle arasında zamanında yaşanmış derin bir bağ, ortamı gerer. Gerginlik tırmanırken beklenmedik bir şey olur: vahşi kurtlar saldırır. Nolan ağır yaralanır ve Kyle, onu ormanda terk ederek kayıplara karışır. Artık Sophie, hem kurtlardan kurtulmalı hem de yaşadığı ihanetle yüzleşmelidir. Hayatta kalmak, sadece doğaya değil, insanın kendi içindeki karanlığa da karşı bir savaştır.

Suspiria (2018), korku sinemasının kült yapımlarından biri olan Dario Argento’nun Suspiria'sını yeniden yorumlayan bir başyapıt olarak karşımıza çıkıyor. Luca Guadagnino, bu filmde korku türünü, psikolojik derinlik, sanatsal görsellik ve dansla harmanlayarak benzersiz bir deneyim sunuyor. Film, bir dans okulunda geçen doğaüstü ve karanlık bir hikâyeyi anlatıyor, ancak ilk bakışta korku filmi gibi görünse de, korkunun sınırlarını psikolojik dram ve sanatla zorlayan bir yapım. Film, Berlin’deki ünlü bir dans okuluna katılan bir genç kız olan Susie Bannion’un (Dakota Johnson) hikâyesini takip ediyor. Susie, okulda başta büyüleyici bir atmosferde dans eğitimi alırken, giderek daha karanlık ve tehlikeli bir dünyanın içine çekilmektedir. Okulun öğretmenleri ve yönetici karakteri Madame Blanc (Tilda Swinton), gizli bir topluluğun parçasıdır ve dansla ilgili derin, korkunç sırları vardır.

[REC], Jaume Balagueró ve Paco Plaza'nın yönettiği, 2007 yapımı bir İspanyol korku filmidir. Film, "buluntu film" tekniğiyle çekilmiş olup, izleyiciyi olayların merkezine çeken gerçekçi bir atmosfer sunar.​ Barselona'da bir televizyon muhabiri olan Ángela Vidal (Manuela Velasco) ve kameramanı Pablo, gece vardiyasında itfaiyecileri konu alan bir program hazırlamaktadır. Rutin bir ihbarı takip etmek üzere bir apartman dairesine gittiklerinde, beklenmedik bir şekilde bina karantinaya alınır. İçeride mahsur kalan ekip, hızla yayılan ölümcül bir enfeksiyonun dehşetiyle yüzleşmek zorunda kalır.​

Son Durak (2000), korku ve gerilim türlerinin en ikonik serilerinden biri haline gelmiş bir filmidir. James Wong'un yönettiği ve Glen Morgan ile birlikte yazdığı bu film, ölüm ve kaderin üzerine kurulu, özgün bir korku deneyimi sunar. Film, izleyiciyi bir grup gencin başına gelen talihsiz olaylar aracılığıyla ölümün kaçınılmaz ve herkesi etkileyen doğasına dair derin bir sorgulamaya iter. "Son Durak", korku sinemasının en özgün yapımlarından biri olarak tanımlanabilir. Film, Alex Browning (Devon Sawa) adlı bir gencin, Paris'e yapacağı okul gezisine giderken uçağında bir felaketin gerçekleşeceğini görmesiyle başlar. Alex, uçuş sırasında önceden göreceği kazayı bir kâbus gibi görür ve paniğe kapılarak uçaktan inmek için çabalarını iki katına çıkarır. Alex'in uçağın kalkışından hemen önce gösterdiği bu kararlı hareket, onu hayatta tutarken, uçağın geride kalan yolcuları trajik bir şekilde hayatlarını kaybeder.

"Suspiria", 1977 yapımı İtalyan bir korku filmidir ve yönetmenliğini Dario Argento üstlenmiştir. Senaryosu, Argento ve o dönemde birlikte olduğu oyuncu Daria Nicolodi tarafından yazılmıştır. Film, Argento'nun "Le Tre Madri" (Üç Anne) adlı üçlemesinin ilk filmidir. ​ Amerikalı balerin Suzy Bannion, prestijli bir bale okulunda eğitim almak üzere Almanya'nın Freiburg kentine gelir. Okula adım attığı andan itibaren, esrarengiz olaylar ve korkunç cinayetlerle karşılaşır. Okulun, karanlık sırlarla dolu bir cadı akademisi olduğunu keşfeder. ​

2011 yapımı 247°F (diğer adıyla The Sauna), yönetmen Levan Bakhia ve Beqa Jguburia'nın imzasını taşıyan, klostrofobik gerilim ve korku unsurlarını bir araya getiren bir film. Genç bir grup arkadaşın buhar odasında mahsur kalmasını konu alan yapım, sıcaklık, panik ve insan psikolojisinin sınırları gibi temaları işliyor. Dört genç (Scout Taylor-Compton, Tyler Mane, Christina Ulloa, Travis Van Winkle), bir göl evinde tatil yaparken, şaka amaçlı girdikleri saunada kendilerini kilitli bulurlar. Dışarıdaki aşırı sıcak ve içerideki oksijenin tükenişi, zamanla ölümcül bir mücadeleye dönüşür.